Rokowania - mogą mieć charakter dwu lub wielostronny. Mogą też być prowadzone na różnym poziomie przedstawicielstwa. Od zwykłych pełnomocników, przez ambasadorów, ministrów spraw zagranicznych, aż po głowy państw i szefów rządów, te ostatnie, to tzw. spotkania na szczycie. Rokowania bezpośrednie mają sens tylko wtedy, gdy obie strony gotowe są do kompromisów i nie upierają się przy własnych stanowiskach, bez gotowości do ich modyfikacji.

Wśród skutków politycznych, blisko powiązanych ze społecznymi, do najważniejszych należą przede wszystkim: wytworzenie się sytuacji poparcia społecznego (wyrażonego np. poprzez głosowanie w wyborach) dla określonych organizacji, grup czy partii politycznych zachowawczych, konserwatywnych (gdy mamy do czynienia z negatywną, potępiającą reakcją społeczeństwa na akty terroru i organizacje z nimi powiązane) bądź wręcz odwrotnie - może to zaprocentować wzmocnieniem poparcia dla ruchów nacjonalistycznych, narodowowyzwoleńczych czy fundamentalistycznych wśród określonej grupy społecznej.

Z pewnością najbardziej widoczne są skutki społeczne. Obserwujemy je w postaci bezpośrednio poszkodowanych atakami terrorystycznymi – rannych, zabitych i ich rodzin, które odczuwają traumę po stracie bliskich. Z zamachami terrorystycznymi wiąże się także lęk poszkodowanych i ogółu społeczeństwa przed ewentualnymi kolejnymi takimi aktami – może przejawiać się w niekontrolowanych napadach paniki, poczuciu zastraszenia. To z kolei może mieć konsekwencje nawet w destabilizacji sytuacji państwowej.

Skutki gospodarcze to przede wszystkim wzrost kosztów związanych z wydatkami na zbrojenia mającymi być wykorzystanymi w walce z terroryzmem, destabilizacja ekonomiczna, wahania indeksów giełdowych, zwiększenie cen ropy naftowej czy - wreszcie - mniejsze zainteresowanie turystyką w niektórych rejonach świata.