1.         Utrwalają wspólne wartości społeczne i kulturowe – członkowie podzielają wspólne wartości,

2.         Zapewniają społeczną akceptację w organizacji – jednostki zyskują bezpieczeństwo, zadowolenie, zaspokajają potrzeby wsparcia.

3.         Ułatwiają swoim członkom proces komunikacji – tworzą własne kanały komunikacyjne obok oficjalnych.

4.         Pomagają w rozwiązywaniu problemów swoim członkom – daje wsparcie i może ukryć pracownika, który nie wykonuje swoich działań

1.         Wzajemne rozpoznanie – rodzą się sympatie i antypatie, członkowie się zaznajamiają się ze sobą, mają miejsce zachowania interpersonalne, pojawiają się reguły oraz struktura,

2.         Komunikacji i podejmowania decyzji – członkowie akceptują, wypracowują strukturę i wzorce interakcji. 

3.         Motywacja i wydajność – członkowie zaakceptowali swoje role, nie ma tarć. Zaczyna się wykształcać poczucie jedności, grupa czuje swoją siłę. Wyraża to wzmożoną aktywnością. Mają poczucie, że razem są niepokonani.

4.         Kontrola i organizacja – członkowie utwierdzają swoje role i zaczynają dążyć do świadomego utrwalenia i polepszenia swojej pozycji.

·       terytorializm

·       mocna hierarchizacja
- specyficzny styl życia
- złożony system symboli
- złożony system zasad i sposobów działania
- jasne zasady
- cykliczne spotkania
- zapewnienie fizycznej ochrony
- obrona swoich interesów przed rywalami
- 12-24 lata (gangi młodociane)
- zaangażowanie członków w działalność kryminalną

- władanie przydomowym podwórkiem, czy fragmentem ulicy i zawłaszczanie przestrzeni poprzez ,,akty wandalizmu”, nadawanie innych funkcji i znaczeń urządzeniom publicznym i komunalnym.

- obchód dzielnicy, spotkania na rogach ulic i w bramach, zwykle w miejscach strategicznych i widocznych, dających poczucie panowania i władzy nad przestrzenią. Są to tzw. przelotne zawładnięcia przestrzeniami i urządzeniami komunalnymi. 

- mecz, z widoczną dramaturgią widowiska, jako cyklicznego, procesualnie zorganizowanego zachowania: przemieszczanie się w przestrzeni pod postacią marszów, zbiórek i zbiorowisk, ustawek, wyjazdów na mecze.

- bójki czy zadymy oraz ustawki pomiędzy grupami różnych dzielnic.

W takich krajach jak Meksyk czy Gwatemala socjalizacja do gangów młodzieżowych odbywa się niemal od urodzenia. Śmiało można powiedzieć , że dziecko, rodząc się, automatycznie znajduje się w strukturze przestępczej. Podobnie jest w Anglii, gdzie dzieci często z racji pochodzenia od razu przynależą do konkretnego gangu. W polskiej rzeczywistości zaczyna być podobnie. Przynależność do gangu ulicznego jest mocno związana z kibicowaniem konkretnemu klubowi sportowemu oraz zamieszkaniem danego terytorium w przestrzeni miasta. Już niemowlaki ubierane są w barwy klubu i przywożone w wózkach na mecze.

Gang posiada dla siebie tylko charakterystyczne barwy i symbole, za pomocą których jest identyfikowany przez innych członków lub przez wrogów. Tymi barwami oraz symbolami gang oznacza również swoje terytoria. Podobną funkcję identyfikacyjną pełnią tatuaże. Noszenie odpowiednich znaków na ciele obwarowane jest ściśle przestrzeganymi zasadami. Nie każdy może nosić w odpowiednim miejscu na ciele barwy gangu. Za zrobienie sobie tatuażu z barwami bez pozwolenia przywódców grożą niebezpieczne sankcje. U gwatemalskich Pandilleros charakterystycznym rytuałem świadczącym o przynależności do gangu jest tatuowanie sobie twarzy i głowy. Po tym można poznać członków gangu z najstarszym stażem przynależności. 

 

Cały Kraków został podzielony na terytoria, w których trwa nieustanna walka o zdobycie i utrzymanie nowych dzielnic, ulic, bloków, a nawet konkretnych klatek schodowych. Każdy nowo zdobyty blok jest sukcesem, gdyż tworzy rynek zbytu dla narkotyków. Źródłami głównego zarobku dla gangów młodzieżowych, podobnie jak na całym świecie jest handel narkotykami. Szalikowcy- dzieci i nastolatkowie- chodzą po osiedlu zadając pytanie ,,za kim jesteś?”, i egzekwując odpowiedź, nierzadko używając do tego celu noży, żyletek, kastetów. Aktem oddania się drużynie przeciwnej jest rytuał oddania lub spalenia szalika i ubranie obcych barw.

Pseudokibice tzw. kibole tworzą gangi młodzieżowe oraz tym samym odgrywają znaczącą rolę w działaniach zorganizowanych grup przestępczych. Ich rola polega na patrolowaniu osiedla, staniu na czujkach, prześladowaniu ,,ofiar”. Dzieci ulicy są wykorzystywane w pobiciach, zastraszeniach, wymuszeniach, zajmują się oznaczeniem terytoriów poprzez malowanie graffiti i naklejanie vlepek, dokonując aktów wandalizmu i niszczenia mienia.

W Łodzi kibole nie mogą używać broni ostrej. 

 

W Krakowie jako jedynym mieście w Polsce, nie ma zakazu używania broni ostrej (noży, maczet, siekier) na tzw. ustawkach i w porachunkach pomiędzy gangami i kibolami. 

Średnia wieku uczestników meczu w sektorze dopingującym to 16-17 lat. Sektorem tym dowodzi wodzirej sterujący tłumem, intonując piosenki i okrzyki. Sektor ten jest pilnowany przez starszych członków gangu kiboli. 

Gang "typu wzmocnionego" - stanowi dobrze zorganizowaną machinę bojową, dzięki której gang przeciwstawia wrogom silny front. To grupa konfliktowa, której członkowie szczycą się opinią twardzieli i przestrzegają surowego kodeksu lojalności. Zwykle są to nastolatkowie. Ten typ gangu może być odpowiednikiem wyróżnionej młodzieżowej grupy przestępczej.