Innenschau blijft bij mij wringen, het is moeilijk uit te leggen waarom en er lijkt ook weinig ruimte voor een kritische noot.

Maar er is niet zoveel andere keuze en het is organisatorisch ook makkelijk, dus ik ga mee. Ook ga ik mee, omdat ik niet iets wil kraken zonder dat ik het zelf heb gezien. Alleen vermoed ik dat het net zoals vele musicals en cabarets, gewoon plat vermaak is. Alleen is het vermaak nu ingepakt in de vorm van schokkeren en het gebruik van vele mooie effecten. Een vermaak in de vorm van alles de revue te laten passeren, wat moreel fout is (het is toch maar in zijn gedachte, dus dan kan het) En daar hou ik dus niet zo van. Maar misschien heb ik ongelijk en zit er toch een diepgang in en zit er een gedachte achter waar ik wat mee kan. We gaan het zien. Ben benieuwd.

De start van de voorstelling was klein en intiem, daarna begon hij met een knaller van een dans.

Een voorstelling vol symboliek. Muziek speelt een belangrijke rol tijdens dit stuk en werd live verzorgd door Alamo Race Track. Een afwisseling tussen herkenbare eigen nummers, covers, soundscapes en ambient muziek/"drones". De muziek droeg de sfeer tijdens het stuk van Jacob Alblom. Op momenten dat je niets hoort, is toch de muziek aanwezig die je een bepaald gevoel bezorgd zonder dat jij je daar als bezoeker echt bewust van bent.

De mensen die het stuk ten tonele brachten waren, acteurs, acrobaten en dansers. Ze omschreven zichzelf als een mimegezelschap. Het verhaal werd verteld aan de hand van expressie en beweging, de spelers spraken tijdens het stuk niet met elkaar.

Het verhaal zelf is redelijk open voor interpretatie. In het begin van het stuk gebeurt er iets. De reactie is jaloezie .. een ondoordachte reactie? wraak? argwaan, wantrouwen, schuld, spijt, complete waanzin, verlies .. Veel emoties en gemoedstoestanden passeren de revue voordat je als publiek te zien krijgt wat er precies is gebeurd. Tot die tijd spelen ze een spannend spel met de verwachting van het publiek. De verschillende emoties worden vertolkt door de verschillende personage’s en de spanning stijgt tot een hoogtepunt.

Het einde is einde is, net als het begin weer klein en intiem, je weet als toeschouwer nu dat hij, de hoofdpersoon zijn vrouw heeft vermoord .. of niet? (want niets is wat het lijkt?) Staat haar levenloze lichaam nu symbool voor zijn verlies, het verlies op emotioneel en relationeel vlak. Is hij haar verloren door zijn ontrouw tegenover en tegelijkertijd zijn dominantie naar haar. Door tegen haar wil seks met haar te hebben is hij haar kwijt geraakt? Dit moment is vroeg in de voorstelling en tijdens de seks verdwijnt de vrouw in het bed. Aan het einde van de voorstelling graaft de man haar letterlijk op uit de aarde, het graf, hun bed.

Een indrukwekkend stuk, aan het einde werd er geklapt (een ware hollandse staande ovatie) maar het voelde misplaatst omdat je als publiek nog te erg onder de indruk was van wat je zojuist had gezien. het was te snel.

Het verhaal slingert zich rond verschillende thema’s als schuld, verlies, waardering, winst en offers. De belangrijkste vraag - die in elk thema terugkeert - is wie is verantwoordelijk, en waarvoor? De directrice laat leerlingen die haar “excellente” score bedreigen keihard vallen. Één van haar docenten probeert haar uit alle macht tegen te gaan. De leerling met de grootste rol (regelt tevens het geluid en is daardoor verantwoordelijk voor de sfeer van het stuk, maar daarover later meer) is net zijn vader verloren, probeert de schulden die hij heeft achtergelaten op te lossen en doet dat op een illegale manier. Dat gaat mis en hij komt nog dieper in de problemen. De conciërge probeert een oogje in het zijl te houden en heeft een hele nuchtere rol in het geheel, al blijkt aan het eind dat hij eigenlijk niets kan betekenen. De leerplichtambtenaar, een rol die niet zo goed is verweven in het verhaal, probeert ook tegen de directrice in te gaan en belicht het belang/ probleem van de thuissituatie voor de toeschouwer.

Wat opvalt (in contrast met Innenschau, waarin niet werd gesproken) is dat er veel wordt gesproken, heel veel. Op meerdere momenten lijken de acteurs niet uit hun tekst te komen, vallen zij in herhaling en verzwakken zo hun boodschap.

De rol van de leerplichtambtenaar is een hele interessante in het stuk (of dat had het kunnen zijn) zij richt zich met regelmaat recht tot het publiek en verteld dan heel eerlijk over wat zij tegenkomt, een anekdote die vervolgend wordt uitgespeeld. Het commentaar dat ik daarop heb is dat het contrast niet groot genoeg is met de rest van het stuk. De acteurs doorbreken de vierde muur maar voeren nog steeds een stukje op terwijl zij jou als toeschouwer direct aanspreken. Als dit minder kunstmatig was overgekomen waren dit misschien de sterkste stukken van de voorstelling geweest.

De muziek wordt live verzorgd door de leerling, Bas. Hij speelt op iets wat er uitziet als een keyboard met effecten en bestookt ons regelmatig met een tenenkrommende schoolbellen-mix. Tussendoor maakt hij vooral gebruik van ambient geluiden die de sfeer of het gevoel van dat moment versterken. Die momenten mochten er best zijn. 

Bas ziet geen uitweg meer en pleegt zelfmoord, dit is het einde van het stuk. Ondanks dat het stuk startte met Bas en eindigde met Bas wordt je constant van verhaallijn naar verhaallijn geslingerd. In elke verhaallijn speelt een ander thema de hoofdrol en deze thema’s worden tijdens het stuk geen van allen opgelost. Daarom voelt je je als publiek ook niet voldaan na het einde, tijdens het stuk werd de informatie en aandacht op zo’n wijze aan jou als publiek aangeboden dat het niet logisch was dat al deze verhalen tot een einde zouden komen omdat één leerling aan zijn einde kwam.

Conclusie: jammer, er lijkt geen duidelijke lijn in het stuk te zitten, wordt niet sterk op- en uitgevoerd en daardoor is het resultaat dat je als toeschouwer met enorm veel informatie wordt opgezadeld, waar je vervolgens niet mee doet.

Behalve dat het ons als docenten in spe laat nadenken over wat voor ons het belang is van onderwijs, en de vraag: wat is goed onderwijs?

In Hoogeveen komt een nieuw Cultureel Complex waar alle culturele instellingen van de stad binnen één gebouw samen komen. Een creatieve hub waar het straks zal bruisen van de energie, waar altijd wat te doen is en waar de deuren wagenwijd open staan voor alle inwoners en bezoekers van Hoogeveen. Spelen, bewegen, ontdekken en plezier maken zullen op deze kindvriendelijke third place to be centraal staan.  

Het podium in Hoogeveen heeft een uiteenlopend muziekaanbod. 

Vue in Hoogeveen heeft uiteenlopen filmaanbod.

Ook zijn er op verschillende plekken  in de openbare ruimte kunstwerken te vinden. 

In de zomer komt er een stadsfestival.

Deze voorstelling is zoals ik mij de hel voorstel, als er iets bestaat zoals de hel, kan ik mij voorstellen dat je continu getergd wordt doordat je moet kijken naar dingen die je niet wilt zien. Ik voelde me gegijzeld in dit stuk. Toen we binnen kwamen was één van de spelers al begonnen met basketballen, dit was voor mij als een begin zoals je die kan verwachten bij middelbare school toneelstukken, in elkaar geknutseld door middelbare scholieren. En dat gevoel is niet weggegaan, het hele toneelstuk leek gespeeld en bedacht door middelbare scholieren. Op internet werd dit stuk geschetst als een stuk dat lijkt op de ‘Luizenmoeders’ verder weg van de waarheid kun je het volgens mij niet krijgen! Het heeft niets weg van de ‘luizenmoeders’ Het was niet grappig. De  enige keer dat ik heb gegrinnikt is toen de conciërge zei ‘Ik schrik me de tandjes’. En als dat het hoogte punt is, is het wel erg zielig gesteld. De kostuums waren slordig en onprofessioneel, het stoorde me, zo werd het nog moeilijker om de acteurs serieus te kunnen nemen. Nog altijd is mij niet bekend wie de doelgroep is. Misschien waren wij als leerlingen en docenten in spe de perfecte doelgroep, maar wij konden er helemaal niks mee. Het stuk was niet serieus genoeg en niet overdreven genoeg, waardoor het tussen wal en schip belandt. Het kamertje van de conciërge, die als voor meerder dingen fungeerde vond ik mooi en gepast, de trap had ook zijn functie, maar het basketbalveld en de planten waren overbodig. Ook in de decoratie viel het tussen wal en schip, want het was niet uitgebreid genoeg of ze hadden het summier moeten houden met enkel het hok van de conciërge. Boven op het hok van de conciërge werd voor de live muziek gezorgd. Ik ben een voorstander van live muziek, maar dit was echt te hard! De geluiden in dit stuk waren allemaal veel te hard en met de overstroom aan tekst zorgde het geheel voor een marteling. Tijdens het stuk had ik echt medelijden met de mensen die hier geld voor hebben moeten betalen, want dat was het echt niet waard! Ik ben wel geïnteresseerd om iemand te spreken die dit stuk wel goed vond. Ik wil graag iets positiefs zeggen over dit stuk, maar ik kan het niet vinden. 

Een theatrale opening in alle stilte. Een lange man in de spotlight staart het publiek indringend aan. Staat daar alleen, zo lijkt het. Wanneer de muziek door de zaal begint te galmen draait de man zich langzaam om en zien we een vrouw achter hem vandaan komen. Ze draaien om elkaar heen en observeren elkaar, ze zoenen elkaar intens, zoals je dat kent van een beginnende relatie. De liveband laat een upbeat nummer klinken en het stel begint gepast en uitbundig te dansen. Maar ze zijn niet langer alleen, stellen beginnen al dansend zich om het stel heen te plaatsen en het decor veranderd in een cafe. Met andere mensen komt ook de verleiding, de jaloezie en het teasen. Al gauw wordt duidelijk dat we hier naar herinneringen aan het kijken zijn, die door elkaar heen lopen in de sfeer van een koortsachtige droom. Verdrongen herinneringen worden weer opgehaald, eenmaal opgehaald kan hij de herinnering niet meer verdringen, zoals hij niet kan afkomen van het mes in zijn hand. Illusies, dans en acteren wisselen elkaar af. Wat ze ook laten zien op het podium het visuele wordt altijd in acht genomen. Kasten zijn badkamers, kasten zijn spiegels, kasten zijn wc-hokjes, kasten zijn deuren. Het is mooi om erachter te komen hoe flexibel en open onze hersenen zijn. De hersenen maken ruimte voor veel naakt, veel fysiek contact en geweld en wordt geaccepteerd, zelfs normaal gevonden, zoals wanneer de vrouw zich ontdoet van haar kleding tot dat zij compleet naakt is. Handen betasten haar hele lichaam, totdat ze ook haar naakte vel van zich afritst, en wegloopt. Het publiek word niet voor de gek gehouden maar getraind in flexibel denken en acceptatie.