Сондай-ақ, ХХ ғасырдың ортасына дейін ғылымда ашылулар бірінен кейін бірі көп болған, ал тәжірибе ғылымды ұстану арқылы бұл жаңалықтарды іліп алып, оларды әлеуметтік өндірісте – материалдық және рухани жағынан жүзеге асырған болатын. Бірақ, содан кейін бұл кезең күрт аяқталды. Себебі, басты мақсат ашылулар емес, технологиялық жетілулер болды. Ал, бұл өз кезегінде ғылымның тәжірибеге тікелей қызмет көрсетуге көбірек ауысқанын көрсетеді.

Ғылыми білім бүгінде басқа ғылыми емес біліммен қатар өмір сүреді. Көбінесе басылымдарда авторлар бұл ұғымдарды білімге (ғылыми білімге) және ақпаратқа бөлуді ұсынады.

жалпы - жалпы адам танымында қолданылатын әдістер-талдау, синтез, абстракция, салыстыру, индукция, дедукция, ұқсастық және басқалар; 

спецификалық-ғылым қолданатын: ғылыми бақылау, эксперимент, идеализация, формализация, аксиоматизация, абстрактіліден нақтыға көтерілу және т. б;
практикалық - ғылыми танымның пәндік-сенсорлық деңгейінде қолданылады-бақылау, өлшеу, практикалық эксперимент;
логикалық-бірнеше рет қайталанатын әрекеттерді жалпылаудың нәтижесі болып табылатын дәлелдеу, теріске шығару, растау, түсіндіру, нәтижелерді шығару, ақтау.

1) Хауа ана азғырған алма. 

2) Ньютонның басына құлаған алма.

3) "Apple" логотипі. Бұл алма адамзатты дамудың жаңа саласы бойынша бағыттау арқылы әлемді өзгертті деп саналады.

- Эмпирикалық;
- Теориялық;

- Жалпы әдістер;
- Арнайы ғылыми әдістер.

I кезең – ғылымның бастаулары VI-IV ғғ. ежелгі дүниеде пайда болды.
II кезең – XVI-XVII ғасырлардағы пайда болуы. Классикалық ғылым, Ньютон механикасына, картезиандық принциптерге және т.б.
III кезең – ХІХ-ХХ ғасырдың басындағы постклассикалық ғылым. кванттық механикаға, салыстырмалылық теориясына және т.б.
IV кезең – 2-ші жартысында классикалық емес ғылымның пайда болуы. 20 ғасыр жаһандану процестерімен, сызықтық емес жүйелер туралы іліммен және т.б.

1) Ионийский (б.д.д. VII-V ғғ.): Бұл кездегі философтар субстратты - барлық заттардың негізін іздеді. 

2)Афинский (б.д.д. 480-330 жж.): Бұл кезеңнің философтары:

3)Александрийский (эллинистік): Бұл кезең Александр Македонскийдің грек саясатына бағынуынан (б.з. д. 330 Ж.) және б. з. д. 332 ж. Александрия қаласының Ніл атырауында (Египет) құрылуынан басталады. Александр Македонскийдің тұсында ғылымды қаржыландыру басталады. Александрияда кітапхана – Александрия мұражайы салынды(гр. Музалар храмы), онда шамамен 700 мың кітап сақталған. Кітаптардың көбеюіне б.з. д. III ғасырға дейін пергаментті қолданып бастауы әсер етті  (Кіші Азиялық пергамон полисінен). Пергамент парақтары "Томос" (кесілген бөлік) деп аталатын свитоктарға тігілді (қазіргі кітап томдары). Жазуды үйрету үшін ағаш тақтайшалар, воскпен қапталған – кодициллий ("кодекс" сөзінен – ағаш діңі) қолданылды. Римдіктер «кодекс» деп заманауи дәптерлерді атады. 

·         XVII ғасырда, ғылыми білімді игеруге негізделген білімнің құндылығы –  өзімен өзі орын алуы тиіс әрекет ретінде қабылдана бастады.

·         XIX ғасырдың екінші жартысында ғылым техника мен технологияда кең қолданыла бастады. Осы кезеңде ғылым философиясы мәдени дүниетанымдық функциясын сақтай отырып, жаңа әлеуметтік функцияға ие болды — қоғамның өнімділік күшіне айналды.  Ғылым білікті сараптамалық бағалау мен басқарушылық шешімдер қабылдаудың негізі бола отырып, әлеуметтік процестерді басқарудың әртүрлі салаларына белсенді түрде ене бастады. 

·         ХХ ғасырда ғылым билікке қосыла отырып, әлеуметтік дамудың белгілі бір жолдарын таңдауға әсер ете бастады. Ғылымның бұл жаңа функциясы кейде оны әлеуметтік күшке айналуы ретінде сипатталады.

·         Ғылымның келбеті мен оның қоғам өміріндегі қызметі одан әрі өзгере ме? 

·         Ғылыми рационалдық әрқашан құндылықтар шкаласында басымдыққа ие болды ма немесе бұл мәдениеттің белгілі бір түріне және белгілі бір өркениеттерге ғана тән бе? 

·         Ғылым өзінің бұрынғы құндылығын, мәртебесі мен бұрынғы әлеуметтік функцияларын жоғалтуы мүмкін бе? 

·         Адамзаттың қазіргі жаһандық дағдарыстардан шығу жолдарын іздеуіне байланысты өркениеттік бетбұрыс кезінде ғылыми қызметтің жүйесінде және оның мәдениеттің басқа салаларымен өзара әрекеттесуінде қандай өзгерістер күтуге болады? 

Ғылым философиясы –  тарихи өзгермелі әлеуметтік-мәдени ортада қарастырылатын ғылыми танымның жалпы заңдылықтары мен тенденцияларын зерттейтін философия саласы. "Ғылым философиясы" терминін алғаш рет ғылымның жетістіктеріне сүйене отырып, таным логикасын дамыту міндетін анықтаған неміс философы Е.Дюринг ұсынды.

Ғылым философиясының объектісі – ғылымды ерекше әлеуметтік ақиқат әлем ретінде зерттеу. 

Ғылым философиясында оның үш негізгі деңгейі ажыратылады: 

1.       жалпы ғылым философиясы; 

2.       ғылыми білімнің жекелеген салалары мен түрлерінің философиясы (жаратылыстану, математика, гуманитарлық ғылымдар, техникалық-технологиялық); 

3.       жеке ғылымдар мен пәндердің философиясы (механика, астрономия, тарих, әлеуметтану және т.б.).

·         ғылымның онтологиясы;

·         ғылымның эпистемологиясы;

·         ғылымның логикасы мен әдістемесі;

·         ғылымның аксиологиясы (құндылық компоненті);

·         ғылымның жалпы социологиясы;

·         ғылыми қызметті экономикалық және құқықтық реттеудің философиялық мәселелері;

·         ғылыми-техникалық саясат пен ғылымды басқарудың философиялық мәселелері.

·         Табиғат туралы ғылымдар 

·         Адам, қоғам және мәдениет туралы ғылымдар

·         Тіршілігі жоқ материя туралы ғылымдар

·         Тірі материя түрлері туралы ғылымдар

·         Материяның әлеуметтік түрлері туралы ғылымдар 

·         Нақты дүниені, ғарыш кеңістігін зерттейтін ғылымдар;

·         Жер нақтылығын зерттейтін ғылымдар 

Ғылымдағы әдіс мәселесі.  Эксперименталдық  

ғылымның  пайда  болуының  әлеуметтік-мәдени  шарттары:  ғылымның әлеуметтенуі, ғылымның 

институциалдануы. Жаратылыстану 

ғылымдарының  қалыптасу  ерекшеліктері,  Жаңа  дәуірдегі  жаратылыстану сынақтарын жүргізушінің рөлі. Ғылыми ойдың философияға ықпалы: Декарт, 

Лейбниц,  Кант.  И.Ньютонның  «Натурфилософияның  математикалық 

бастаулары»  еңбегі  –  жаңа  жаратылыстану  парадигмасы:  қозғалыстың  үш заңы  және  әмбебап  тартылыс  принципі.  Философия    жаңа  ғылымға рефлексия  ретінде:    Р.Декарттың  рационализмі  және    mathesis  universalis идеясы; Ф.Бэконның эмпризмі.