Anti-B เจอแอนติเจน B → เกิดตะกอน

ตะกอนกับ Anti-A → หมู่ A

ตะกอนกับ Anti-B → หมู่ B

ตะกอนทั้งคู่ → หมู่ AB

ไม่ตะกอนเลย → หมู่ O

หลักฐานที่สนับสนุนการใช้น้ำยา Anti-A และ Anti-B ระบุหมู่เลือดได้ คือ

1. น้ำยา Anti-A และ Anti-B มีความจำเพาะ จับได้เฉพาะกับแอนติเจน A และ B บนเม็ดเลือดแดง

2. ผลการทดลองจริงแสดงรูปแบบการจับตัวของเลือดแต่ละหมู่ (A, B, AB, O) สอดคล้องกับชนิดหมู่เลือดที่ทราบ

จึงยืนยันได้ว่าน้ำยา Anti-A และ Anti-B ใช้ตรวจหาหมู่เลือดได้จริง

​น้ำยา Anti-B มีแอนติบอดีที่จับกับแอนติเจน B

​เมื่อหยดน้ำยา Anti-A หรือ Anti-B ลงบนเลือด ถ้ามีแอนติเจนที่ตรงกันบนผิวเม็ดเลือดแดง แอนติบอดีในน้ำยาจะเข้าไปจับ ทำให้เกิด การจับกลุ่ม (agglutination) ของเม็ดเลือดแดงจนสามารถมองเห็นได้ชัดเจน

​สรุป: การทดสอบนี้เป็นการดูปฏิกิริยาการจับกลุ่มของเม็ดเลือดแดง เพื่อบ่งชี้ว่ามีแอนติเจนชนิดใดอยู่บนผิวเม็ดเลือดแดง ซึ่งเป็นตัวกำหนดหมู่เลือดนั่นเอง

​การทดลองที่สังเกตได้จริง:

หลักฐานที่สนับสนุนว่าการใช้ Anti A และ Anti B สามารถช่วยระบุหมู่เลือดได้คือ ปฏิกิริยาการจับกลุ่ม (agglutination) ของเม็ดเลือดแดง

​การทดลองที่สังเกตได้จริง:

การทดสอบโดยใช้ Anti A และ Anti B สามารถระบุหมู่เลือดได้เนื่องจากอาศัยหลักการเกิดปฏิกิริยาการรวมกลุ่มของเม็ดเลือดแดง (agglutination) ระหว่างแอนติเจนบนผิวเม็ดเลือดแดงกับแอนติบอดีที่จำเพาะ

1. Anti A จะทำปฏิกิริยากับแอนติเจน A บนเม็ดเลือดแดง ถ้ามีแอนติเจน A เลือดจะเกาะกลุ่ม

2. Anti B จะทำปฏิกิริยากับแอนติเจน B บนเม็ดเลือดแดง ถ้ามีแอนติเจน B เลือดจะเกาะกลุ่ม

3. ถ้าเลือดเกาะกลุ่มกับ Anti A แสดงว่าเป็นหมู่เลือด A

4. ถ้าเลือดเกาะกลุ่มกับ Anti B แสดงว่าเป็นหมู่เลือด B

5. ถ้าเกาะกลุ่มทั้งสองคือ AB และถ้าไม่เกาะกลุ่มเลยคือ o

เจ้าหน้าที่จะ เจาะเลือด เล็กน้อยแล้วหยดลงบน น้ำยาตรวจ (Anti-A / Anti-B)

สังเกตการ จับตัวกันของเม็ดเลือด เพื่อบอกกรุ๊ป A, B, AB หรือ O

จะได้ผลทั้ง ABO และ Rh (บวก/ลบ) ภายในไม่กี่ก็รู้

ณัฐวัฒน์ ไชยชั

ณัฐพงษ์ อุ่นแก้ว