1.Geen overwicht in de begroting: De staat gaf meer geld uit dan er binnenkwam en door de rentepercentages werden deze schulden alleen maar groter. De Parlementen, die door middel van de nood aan geld van de koning alles voor het zeggen hadden, waren tegen hervormingen en moderniseringen. Dit zorgde voor het aanblijven van het slechte fiscale stelsel.

2.Hongersnoden: Rijke speculanten konden de markt beinvloeden en schaarste de oorzaken. Een voorbeeld is de hongersnood in 1788, waarbij de graanprijzen enorm stegen. Op deze manier werden er tonnen verdiend over de ruggen van de hongerende bevolking.

3.Standen: Veel mensen vonden dat de standen moesten verdwijnen. Alle mensen moesten gelijk zijn. De adel, de geestelijken en de burgeoise waren oneerlijk verdeeld omdat alleen de laatste stand belasting moest betalen en ook 10% van hun loon aan de kerk moesten afstaan.

4.Absolutisme: Zowel de adel als de filosofen waren het niet eens met het absolutisme. Ze vonden dat het volk ook mee mocht denken over beslissingen. De koning zou alleen een uitvoerende macht mochten hebben en de Parlementen zouden gaan over de Rechterlijke macht en de Uitvoerende macht. Charles de Montesquieu wordt gezien als de grondleggers van dit politieke drieslagstelsel. Deze Franse filosoof wordt daarom ook gezien als de grondlegger van het Liberalisme in Frankrijk na de tijd van het absolutisme en zijn ideeën vormen de basis van de huidige politieke inrichting van westerse democratieën.

Liberalen waren dan ook groot voorstander van vrije handel, vermindering van belastingen en een zuinig beheer door de staat. In de koloniën moesten ondernemers meer vrijheid krijgen en diende het particuliere landbezit te worden bevorderd. De uitgaven voor leger en vloot dienden beperkt te zijn. Alleen de openbare (neutrale) school behoorde financiële steun van de overheid te krijgen.

Op staatkundig gebied waren liberalen voorstanders directe invloed van de burgers. Het aan belastingbetaling gekoppelde kiesrecht diende geleidelijk te worden uitgebreid. Het parlement moest zelfstandig staan ten over de regering en diende over het recht van initiatief en amendement te beschikken. De beraadslagingen moesten in het openbaar plaatsvinden.

Burgerlijke vrijheden, zoals vrijheid van godsdienst, persvrijheid en het recht van vereniging en vergadering stonden hoog in het vaandel bij de liberalen.

Het krachtigste punt van Mill gaat over overheidsbemoeienis. Mill zegt hierover het volgende: ''De maatschappij mag pas tussenbeide komen wanneer iemand door zijn gedrag een ander schade toebrengt. Elkeen kan en mag dus zijn eigen leven leiden en volledig zelf zijn gedrag bepalen zonder dwang van buitenuit zolang hij daarmee enkel zichzelf schaadt.''

Het belangrijkste is vrijheid. De vrijheid van een individu mag nooit worden beschadigd. Deze vrijheid reikt van psychologische vrijheid tot lichamelijke vrijheid. Mill zorgt hier ook voor een groot verschil met het neoliberalisme. Mill stelt dat armoede een vrijheidsbeperking is. De overheid zal dus moeten ingrijpen in de economie om armoede tegen te gaan. Dit staakt haaks tegen over de invisible hand theorie van Smith. 

Het waarborgen van vrijheid zorgt ook voor een conflict met vrijheid van meningsuiting. Wanneer een individu een ander individu beledigd of veroordeelt ontneemt dat de vrijheid van de beledigde. Deze ontneming van vrijheid mag volgens Mill worden bestraft door de overheid.