Η δημιουργία του ανθρώπου δείχνει την τεράστια αγάπη του Θεού για τον κόσμο. Ο Θεός δεν έφτιαξε τον άνθρωπο από ανάγκη, αλλά από αγάπη, θέλοντας να τον κάνει κοινωνό της ζωής Του. Μας έπλασε «κατ’ εικόνα και καθ’ ομοίωσιν» Του, δίνοντάς μας λογική, ελευθερία και ικανότητα να αγαπάμε όπως Εκείνος. Η αγάπη του Θεού φαίνεται και από το ότι δεν εγκαταλείπει τον άνθρωπο, ακόμη κι όταν εκείνος Τον απομακρύνει από τη ζωή του. Αυτή η αγάπη μάς καλεί να αγαπάμε κι εμείς τον Θεό και τους συνανθρώπους μας.

Το να το αναγνωρίζει κανείς αυτό, γεννά ταπεινοφροσύνη και ευγνωμοσύνη: δεν είμαστε αυτοδημιούργητοι, ούτε κύριοι της ύπαρξής μας· είμαστε δεκτές ενός δώρου που μας υπερβαίνει. Και επειδή αυτό το δώρο «ποτέ δεν παίρνεται πίσω», σημαίνει ότι ακόμη και μέσα στον πόνο, στην αμαρτία ή στην αποτυχία, η ύπαρξη παραμένει σφραγισμένη από την αγάπη του Δημιουργού.

Είναι μια υπενθύμιση να ζούμε όχι με αίσθημα ιδιοκτησίας, αλλά με ευγνωμοσύνη — να βλέπουμε τη ζωή όχι ως κάτι που μας ανήκει, αλλά ως κάτι που μας έχει εμπιστευθεί η αγάπη.

Μέσα στην Τριάδα, η αμοιβαία κατοίκηση και η αδιάκοπη προσφορά (η θεολογική έννοια της Περιχώρησης) αποδεικνύουν ότι το να αγαπάς σημαίνει να μετέχεις ενεργά στη ζωή του άλλου. Εάν ο Θεός είναι Αγάπη, τότε η Αγάπη είναι εξ ορισμού εξωστρεφής, δυναμική και μοιρασμένη. Κατ’ επέκταση, η ανθρώπινη ύπαρξη καλείται να μιμηθεί αυτό το πρότυπο: η ολοκλήρωση του ατόμου δεν βρίσκεται στην απομόνωση, αλλά στην ελεύθερη έξοδο από τον εαυτό και στην προσφορά προς τον συνάνθρωπο.

«Το κίνητρο του Θεού για δημιουργία είναι η αγάπη Του.»

Η δημιουργία του κόσμου δεν είναι πράξη ανάγκης ή εξουσίας, αλλά έκφραση της θείας αγάπης. Ο Θεός δημιουργεί για να μοιραστεί το Είναι και το Φως Του με τα δημιουργήματά Του. Μέσα από αυτή την πράξη, η αγάπη Του γίνεται το θεμέλιο κάθε ύπαρξης — ο κόσμος υπάρχει, γιατί είναι αγαπημένος.