เช้าวันหนึ่งในฤดูร้อน ตั๊กแตนร้องเพลงอย่างสนุกสนาน มันก็หันไปเห็นฝูงมดขนอาหารเดินผ่านมา จึงเอ่ยปากชวนฝูงมดให้มาร้องเพลงด้วยกัน มดตัวหนึ่งตอบว่า "ไม่ได้หรอก พวกข้าต้องรีบหาอาหารมาตุนไว้ สำหรับฤดูหนาวที่กำลังจะมาถึง แล้วเจ้าไม่เตรียมอาหารไว้บ้างหรือ"  "ไม่เห็นต้องรีบเลย อีกตั้งนานกว่าจะถึงฤดูหนาว" ตั๊กแตนตอบ
   เมื่อฤดูหนาวมาถึงสัตว์ต่าง ๆ พากันหลบอยู่แต่ในรัง ส่วนตั๊กแตนหาอาหารไม่ได้เลย มันจึงมาขออาหารแบ่งจากฝูงมด "ข้ามัวแต่ทำตัวไร้สาระในฤดูร้อน ตอนนี้ข้าสำนึกแล้วได้โปรดแบ่งอาหารให้ข้าบ้างเถิด" ฝูงมดจึงตอบว่า "ถ้าเจ้าสามารถร้องเพลงได้อย่างสบายใจได้ในฤดูร้อน ทำไมเจ้าจึงไม่ทำต่อไปในฤดูหนาวล่ะ" 

        กาตัวหนึ่งไม่ชอบใจขนสีดำของตัวเอง  จึงคิดแปลงโฉมโดยเก็บขนหางที่นกยูงสลัดทิ้งมาเสียบแซมกับขนของตนมันบินอวดพวกกาด้วยกันและเยาะเย้ยว่า  " ดูขนของข้าสิ  ทั้งแวววาวและมีสีสันสวยงามกว่าขนดำปี๋ของพวกเจ้าซะอีกข้าจะไปอยู่กับฝูงนกยูงดีกว่า "

        จากนั้นกาก็ผละจากฝูงของตนเข้าไปอาศัยอยู่กับฝูงนกยูง  พวกนกยูงเห็นกาไม่เจียมตัวก็รุมจิกตีจนขนหลุดร่วงพร้อมกับไล่ตะเพิด  " หน็อยแน่  คิดอยากจะเป็นนกยูงอย่างพวกเรา  ช่างไม่เจียมตัวจริง ๆ ไปให้พ้นนะ! "

        กาต้องบินซมซานกลับไปหาพวกพ้อง  แต่ฝูงกาก็ไม่ยอมให้อยู่ด้วย  เจ้ากาหลงตัวเองจึงต้องอยู่อย่างโดดเดี่ยวตั้งแต่นั้นมา.

 

นิทานอีสป นิทานอีสปทั้งหมด นิทานพร้อมภาพสวยๆ นิทานอีสปและคติสอนใจ อ่านนิทานอีสปพร้อมรูปภาพประกอบ 
นิทานอีสปที่คัดแต่เรื่องดีๆ อ่านแล้วสนุกและให้สาระคติสอนใจได้เป็นอย่างดี รวบรวมไว้ที่นี่ให้คุณได้อ่านกันแบบจุใจ

นิทานอีสป : แพะสองตัว

นิทานอีสป เรื่องแพะสองตัว
 

         ในท้องทุ่งแห่งหนึ่ง มีแพะอยู่สองฝูงซึ่งหากินและอาศัยกันอยู่คนละฟากของลำธาร แต่แล้ววันหนึ่งแพะซึ่งเป็นหัวหน้าฝูงของทั้งสองฝ่ายได้เดินมามาพบกันที่สะพาน ด้านล่างมีกระแสน้ำเชี่ยวกรากไหลผ่าน สะพานนั้นเป็นไม้เก่าๆมีทางเดินที่แสนแคบและยากลำบาก  แพะทั้งสองตัวต่างก็จะข้ามไปยังอีกฟากของลำธาร และด้วยความทะนงตนของมันทั้งคู่ทำให้ไม่มีตัวไหนยอมหลบ ให้อีกตัวที่อยู่ตรงข้าม

       เมื่อตัวหนึ่งก้าวขาลงบนท่อนไม้ อีกตัวก็ก้าวตาม จนทั้งคู่เดินมาจนถึงกลางสะพาน หัวหน้าฝูงที่อยู่ฝั่งตะวันออกก็ส่งเสียงตวาดว่า“เจ้าจงหลีกไปให้พ้น ให้ข้าเดินข้ามไปก่อนแล้วเจ้าค่อยข้าม”หัวหน้าฝูงที่อยู่ฝั่งตะวันตกก็ไม่ยอมแพ้ จึงบอกว่า “เจ้าต่างหากที่ต้องหลีกทางให้ข้าข้ามไปก่อน”

         เมื่อตกลงกันไม่ได้ แพะทั้งสองตัวจึงกระโจนเข้าใส่กัน พวกมันใช้เขาขวิดกัน เพราะไม่มีใครหลีกทางให้ใคร ต่างก็คิดว่าตนเองเหนือกว่าอีกฝ่าย  ทันใดนั้นพวกมันทั้งคู่ก็ตกจากสะพาน และถูกกระแสน้ำที่กำลังเชี่ยวกรากพัดพาไป

 

ความสวยงามไม่ได้เกิดจากการประดับตกแต่งเพียงอย่างเดียว

กาพบว่าเหยือกน้ำใบนั้นทั้งสูงและมีปากแคบ โดยภายในเหยือกนั้นก็เหลือน้ำอยู่น้อยเต็มที กาจึงครุ่นคิดหาวิธีการที่จะกินน้ำในเหยือกนั้น ทั้งพยายามแหย่จะงอยปากของมันลงไป และพยายามผลักเหยือกน้ำให้ล้มลง แต่มันก็ไม่มีเรี่ยวแรงพอ ไม่ว่าจะอย่างไรจนแล้วจนเล่ามันก็ยังไม่สามารถกินน้ำในเหยือกได้สักที

เมื่อคิดได้ในที่สุดมันก็ตัดสินใจไปคาบก้อนกรวดมาใส่ลงไปในเหยือกทีละก้อนๆ จนระดับน้ำภายในเหยือกค่อยๆ สูงขึ้นถึงคอเหยือก แล้วกาก็ได้กินน้ำในเหยือกนั้นอย่างสมใจ

 

นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า : การใช้สติปัญญาย่อมค้นพบหนทางแห่งความสำเร็จ