σεισμός       

 Όταν έμαθε ότι ξέσπασε η επανάσταση στη Μολδαβία από τον Αλέξανδρο Υψηλάντη έσπευσε αυθόρμητα να πάρει μέρος στον πρώτο «πολεμικό στόλο» τον Ιούνιο του 1822. Αφού ο ελληνικός στόλος δεν κατάφερε να σώσει τη Χίο από την τουρκική σφαγή, ο Κανάρης ανέλαβε να βάλει μπουρλότο στη ναυαρχίδα του Καρά Αλή, του επικεφαλής του στρατού που έσφαξε τους κατοίκους. Η φωτιά από το μπουρλότο μεταδόθηκε ταχύτατα στο καράβι. Πριν απομακρυνθούν από αυτό οι πρώτες σωστικές λέμβοι, η φωτιά έφτασε στην πυριτιδαποθήκη, η οποία ανατινάχτηκε και είχε ως αποτέλεσμα πολλούς νεκρούς μέσα στου οποίους ήταν και ο Καρά Αλής. Η ανατίναξη της τουρκικής ναυαρχίδας υπήρξε ένα από τα χαρακτηριστικότερα γεγονότα του κατά θάλασσα αγώνα. Ο Κακλαμάν πασάς Μεχμέτ τοποθετήθηκε νέος ναύαρχος στη θέση του Καρά Αλή.

Τον Οκτώβριο του 1822 ο Κανάρης βγήκε με τον στόλο του στο Αιγαίο για να ανεφοδιάσει τα τουρκικά φρούρια στην Πελοπόννησο και να καταστείλει την επανάσταση στα νησιά. Αγκυροβόλησε στην Τένεδο, στις 29 Οκτωβρίου. Επειδή δεν μπορούσε να προσεγγίσει το πλοίο του ναυάρχου ανατίναξε την αντιναυαρχίδα «Ριάλα-Γεμισί». Έχασαν τη ζωή τους 800 μέρη του πληρώματος Τούρκοι αλλά και Χριστιανοί.

Το καλοκαίρι του 1825 ο Κανάρης είχε ένα σχέδιο όπου προέβλεπε να πάνε κάποια ελληνικά πλοία στην Αλεξάνδρεια και να κάψουν τον Αιγυπτιακό στόλο. Έτσι θα σταματούσε και το λαθρεμπόριο που έκαναν οι Γάλλοι, φίλοι του Μωχάμετ  Άλη, σε βάρος του Ελληνικού Αγώνα. Το ότι ο στόχος δεν πέτυχε δεν οφείλεται σε λάθος του Κανάρη και ούτε μειώνει το μεγαλείο του εγχειρήματος.

Στις 2 Σεπτεμβρίου του 1877 χτυπημένος από ημιπληγία πεθαίνει από ανακοπή καρδιάς. Τότε ήταν Πρωθυπουργός. Είχε παντρευτεί την Δέσποινα Μανιάτη και είχαν αποκτήσει 7 παιδιά. 

 Νεφέλη Τ. Ιωάννα Μ

Το 1825 η Μπουμπουλίνα ζούσε στις Σπέτσες, πικραμένη από τους πολιτικούς και την εξέλιξη του Αγώνα και έχοντας ξοδέψει όλη την περιουσία της στον πόλεμο.

Η Μπουμπουλίνα σκοτώθηκε στις 22 Μαΐου 1825, όταν ο Ιωάννης Κούτσης την πυροβόλησε, ενώ εκείνη υπερασπιζότανε τον μικρότερο από τον πρώτο γάμο της γιο. 

Οι Ρώσοι μετά τον θάνατό της, της απένειμαν τον τίτλο της «Ναυάρχου», έναν τίτλο, μοναδικό στα παγκόσμια χρονικά για γυναίκα.
Αθανασία Φ. - Ευαγγελία Τ.

Κατά την κήρυξη της Επανάστασης στην Ύδρα, στις 28 Απριλίου 1821, ο Μιαούλης υπέγραψε μαζί με άλλους πλοιοκτήτες έγγραφο, με το οποίο διέθεταν τα πλοία τους, αλλά και θα αναλάμβαναν τις δαπάνες για τις ναυτικές επιχειρήσεις του Αγώνα. Το φθινόπωρο του ίδιου χρόνου αναλαμβάνει ναύαρχος του υδραϊκού στόλου.

Όσο διοικούσε ο ελληνικός στόλος συμμετείχε νικηφόρα στις ναυμαχίες των Πατρών, των Σπετσών, της Σάμου, του Γέροντα, της Μεθώνης ενώ ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του στον εφοδιασμό της πόλεως του Μεσολογγίου κατά την πολιορκία του. Το 1827, και με αφορμή την επικείμενη αντικατάστασή του από τον Βρετανό ναύαρχο Κοχράν, υπέβαλε την παραίτησή του από την αρχηγία του στόλου.

Ο Ανδρέας Μιαούλης πέθανε στην Αθήνα στις 11 Ιουνίου 1835. Ετάφη στον Πειραιά, στη δεξιά ακτή του λιμανιού, που ονομάστηκε Ακτή Μιαούλη. 

"Να ήσαν δυο σαν τον Μιαούλη

 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης γεννήθηκε στις 3 Απριλίου 1770 στο Ραμαβούνι Μεσσηνίας. Ήταν ο γιος του κλεφτοκαπετάνιου Κωνσταντή Κολοκοτρώνη και της Γεωργίτσας Κωτσάκη, κόρης προεστού από την Αλωνίσταινα Αρκαδίας. Η οικογένεια των Κολοκοτρωναίων από το 16ο αιώνα βρίσκεται σε αδιάκοπο πόλεμο με τους Τούρκους. 

 Ο μικρός Θεόδωρος έμεινε ορφανός όταν ήταν 10 ετών. Ήταν σχεδόν αγράμματος, μόλις κατόρθωνε να συλλαβίζει. Ωστόσο φαίνεται ότι γνώριζε αρκετά καλά την ιστορία του γένους του. Από μικρός εισχώρησε στα σώματα των κλεφτών στην Πελοπόννησο κι έγινε οπλαρχηγός. Το 1790 παντρεύτηκε την Αικατερίνη Καρούσου και απέκτησε μαζί της 3 γιους και 3 κόρες. 

 Το 1802, μετά τον ανελέητο κυνηγητό των Τούρκων, οι οποίοι τον είχαν επικυρήξει, αναγκάστηκε να διαφύγει με την οικογένειά του στη Ζάκυνθο, όπου υπηρέτησε στον αγγλικό στρατό ως ταγματάρχης σε σύνταγμα Ελλήνων εθελοντών. Εκεί μυήθηκε και στη Φιλική Εταιρεία. Στις 3 Ιανουαρίου 1821, μεταμφιεσμένος σε καλόγερο, αποβιβάστηκε στη Μάνη όπου μαζί με τον Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, στις 23 Μαρτίου 1821, ύψωσαν το λάβαρο της επανάστασης και απελεύθερωσαν την πόλη της Καλαμάτας. Έκτοτε ο <<Γέρος του Μοριά>> πρωταγωνίστησε σε όλες τις στρατιωτικές επιχειρήσεις στην 

Πελοπόννησο, όπως στη νίκη στο Βαλτέτσι (13 Μαίου 1821), στην άλωση της Τριπολιτσάς (23 Σεπτεμβρίου 1821), στην καταστροφή της στρατιάς του Δράμαλη στα Δερβενάκια (26 Ιουλίου 1822), όπου διέσωσε τον Αγώνα στην Πελοπόννησο. Οι επιτυχίες αυτές τον ανέδειξαν σε αρχιστράτηγο της Πελοποννήσου. Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδος συντάχθηκε με τον Ιωάννη Καποδίστρια κι έγινε στέλεχος του Ρωσικού Κόμματος. Κατά τη διάρκεια της Αντιβασιλείας διώχθηκε ως αντιβασιλικός και καταδικάσθηκε σε θάνατο τον Μάιο του 1834 για εσχάτη βασιλεία. Μετά την ενηλικίωσή του, ο βασιλιάς Όθωνας του χάρισε την ποινή, τον διόρισε σύμβουλο της Επικρατείας και τον ονόμασε αντιστράτηγο. 

 Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης τα πέρασε στην Αθήνα. Πέθανε από εγκεφαλικό επεισόδιο στις 4 Φεβρουαρίου του 1843. 

 Ο Γέρος του Μοριά κατόρθωσε με τη στάση του να γίνει στη συνείδηση του Έλληνα η ιδανική μορφή του γενναίου αγωνιστή, του έξυπνου στρατηγού, του πατριώτη που ήξερε πολύ καλά πότε τελείωνε ο δικός του ρόλος και πότε άρχιζε ο ρόλος των άλλων και αγωνίστηκε σκληρά με αυταπάρνηση, μεγαλοψυχία, ήθος, όραμα και πίστη για την πατρίδα.
Φίλιππος & Μιχαήλ. 

Πηγές: https://www.sansimera.gr/biographies/809 https://el.wikipedia.org/wiki 

https://history.arsakeio.gr/index.php/f-e-kai-1821/81-o -theodoros-kolokotronis-kai-i-

ριψοκίνδυνος και οδηγείται στο μαρτύριο προκείμενου να πετύχει του στόχους του. Η μοναχική του ιδιότητα και η αγάπη του για την ελευθερία της πατρίδας του, τον οδηγούν στην μαρτυρική του θυσία . Γνώριζε το αποτέλεσμα του αγώνα και τον θάνατο του, αλλά αυτό πίστευε ότι θα συγκινούσε τους Έλληνες ,για την συνέχιση τού αγώνα, αφού συγκίνησε τον αντίπαλο του ..

Είχε όλα τα χαρακτηριστικά του ηρώα, την θυσία του για τους άλλους, με ενέργειες που ήταν πέραν της λογικής.

          Ελισάβετ Κ. Ιωάννης Ζ.