Iemand wijkt af van de 'normale' norm zodra diegene niet meer normaal kan functioneren in het dagelijks leven en zichzelf of anderen hiermee in gevaar brengt. Ik denk dat dit de beste omschrijving is voor een 'abnormaal' persoon, alhoewel ik zelf vind dat niemand normaal is. De voorbeelden die werden gegeven in het Dolhuys van 'psychisch' zieke mensen vond ik erg interessant, omdat het duidelijk was dat zij een psychische aandoening hebben/hadden, maar daar zelf een weg in hebben gevonden en gewoon deel kunnen nemen aan de maatschappij.

Hoe ga jij om met mensen die afwijken van die normale norm? 

Ik persoonlijk probeer die mensen altijd zo serieus mogelijk te nemen, want ik weet dat ik dat zelf ook prettiger zou vinden. Ook denk ik dat je alleen op die manier een band kan scheppen met iemand en echt met diegene kan praten. Als je meteen al uit de hoogte doet en doet alsof jij degene bent die alles beter weet, ontstaat er vanzelf een muur tussen jou en degene met wie jij wilt praten.

We hebben ongeveer 1,5 uur gekletst met een van de verpleegkundigen, de coördinator en uiteindelijk kwam ook de directrice er nog even bijzitten. Ik vond het ontzettend interessant, ik had nog nooit van mijn leven te maken gehad met het Joodse geloof. Ik wist bijvoorbeeld helemaal niet dat in het joodse geloof iedereen voor zichzelf verantwoordelijk is en niemand oordeelt over de levensstijl van anderen. Dat vind ik iets heel moois en iets waar veel mensen wat van kunnen leren. Juist door deze openheid is het dus ook mogelijk dat er niet alleen Joodse mensen in dit Hospice (mogen) zitten.

Wat de verpleegkundige heel duidelijk probeerde te maken, meteen vanaf het begin, was dat dit geen huis is waar mensen heen gaan om op de dood te wachten of om te proberen nog beter te worden, maar om de tijd die ze nog hebben zo goed en mooi mogelijk in te vullen. Daarom werken de verpleegundigen en vrijwilligers in het hospice ook heel nauw samen met de familieleden, als die er nog zijn, en andere dierbaren zoals een hond. 

Wat ik ook heel interessant vond is dat de verpleegkundige, op basis van een vraag van mij, ons meegaf dat we in dit beroep ook heel erg moeten letten op onszelf. Niet alleen fysiek, maar vooral ook psychisch, want als je naar huis gaat moet je het achter je kunnen laten dat er net een cliënt is gestorven. Je moet dus een manier zien te vinden om de cliënten niet té dichtbij je te laten komen, maar je wil ook geen koud persoon zijn. Hier moet je een goede balans in zien te vinden. 

Er zijn ontzettend veel faciliteiten voor zowel Joodse als niet-Joodse mensen. Er zijn bijvoorbeeld gescheiden keukens, beneden is er maar 1 ruimte waar niet-koosjer mag worden gegeten, de Joodse feestdagen worden gevierd, maar er is bijvoorbeeld ook een tostiapparaat. 

Ik heb ontzettend veel geleerd op deze dag en het lijkt mij heel erg leuk om een keer als vrijwilliger in dat Hospice te werken, omdat ik daar denk ik heel veel kan leren. Niet alleen in het beroep maar ook over mezelf. Ik ben benieuwd of ik dat zou kunnen, met terminale patiënten werken en vervolgens naar huis gaan en alles achter me laten…