Een verbeterpunt zou hierbij zijn dat ik meer vragen stel aan het kind, waardoor er een echt gesprek op gang kan komen, in plaats van dat ik het aan de oppervlakte houd. Tijdens dit filmfragment zie ik dat er voornamelijk aandacht is voor het spel dat er gespeeld word. Bij dit spel zouden er zeker vragen gesteld kunnen worden over hetgeen wat te zien is, maar dit gebeurt tijdens dit fragment niet. Hierdoor is niet te zien dat ik oprechte interesse heb voor het kind.

Ik heb gekozen voor deze still omdat deze laat zien dat ik het kind aan kijk en reageer op de situatie door te lachen. Deze still laat zien wat ik hierboven heb benoemd als mijn kwaliteiten, hierdoor is deze still geschikt bij dit domein.

Het verbeterpunt wat ik hierbij zie is het kind zelf over een oplossing na te laten denken. Zo gaf ik meteen aan dat ik het nog een keer voor kon doen, zonder te wachten tot hij antwoord gaf op de vraag wat hij lastig vond. Ik zie ook een verbeterpunt in de manier waarop ik complimenten geef. Ik hoor dat ik vaak hetzelfde compliment gebruik, namelijk: wat goed, of knap hoor, en vaak verwijs naar andere kinderen zoals: Kijk, X draait al heel goed met haar hoofd, kunnen jullie dat ook? Hierdoor kunnen kinderen er onzeker van worden omdat ze al die woorden niet geloven of ontstaat er een gevoel van boosheid of jaloezie bij de kinderen. Ik kan er beter voor kiezen om een gericht compliment te geven zoals: ‘ik vind het knap van je dat je het nog een keer hebt geprobeerd’, het betrekken van het andere kind erbuiten laten en dit kind een eigen compliment geven (Schoemaker & Strik, 2018).

Ik zie ruimte voor verbetering om me te verplaatsen in het kind perspectief. Ik zie tijdens dit fragment weinig taal die aansluit bij het perspectief. Hierbij zie ik dat ik alleen de woorden gebruik die op tafel liggen, maar hierbij geen gesprekje vorm. Het kind beweegt binnen de lijnen die verwacht worden bij het spelen van dit spel, ik zie geen bewegingen of gepraat die niet verwacht kunnen worden bij dit spel, dus ik kan mijzelf niet beoordelen op hoe ik reageer wanneer een kind bewegingen of taal gebruiken die niet passen binnen het spel. Het kind beweegt namelijk naar het spel toe en legt de puzzelstukjes op de juiste plaats. De woorden die hij gebruikt hebben te maken met wat hij ziet, als er een bed op het plaatje staat benoemt hij bed.

Ik zie een verbeterpunt binnen het open staan voor initiatieven van de kinderen. In het filmpje zie ik dat ik niet met de kinderen praat en ze alleen luisteren naar mijn aanwijzingen. Ik benoem wat ik doe, maar dit zou nog uitgebreider kunnen. In het boek interactievaardigheden (2018) wordt verteld dat kinderen graag praten over een gebeurtenis die indruk heeft gemaakt. Door bijvoorbeeld te vragen aan de kinderen of zij ook wel eens een blaadje uit te boom hebben zien vallen, kon ik de deur openen om met het kind in gesprek te gaan. Dit wordt ook benoemd in hoofdstuk 4.4.7. Hierin wordt gesproken over de inbreng van het kind en dat dit zorgt voor een goede instructie van de activiteit. In dit fragment zie ik geen wangedrag van de kinderen, waardoor ik bij dit fragment mijzelf niet kan beoordelen op hoe ik handel bij wangedrag. Wel zie ik een kind dat niet één keer draait zoals de instructie, maar 5 rondjes draait. Hier zie ik dat ik hier geen aandacht aan geef en verder ga met de instructie. Hier had ik op in kunnen spelen door te zeggen: ‘Kijk, X wil nog meer rond draaien, zullen wij dat ook doen?’. Hierdoor betrek ik het kind, zie ik het kind op individueel niveau en speel ik in op de behoefte van het kind.

De stills die ik heb toegevoegd zijn screenshots uit de filmfragmenten. De kinderen en collega's zijn onherkenbaar gemaakt vanwege de privacy wetgeving, ik heb toestemming van ouders om deze kinderen te filmen om zo te kijken naar mijn handelen.

Verder staat er in deze padlet ook een bronnenlijst en een reflectie op basis van de afstandsschaal.

Schoemaker, J en Strik, S. (2018) Interactievaardigheden. Bohn Staflau van Loghum

Ik zou mezelf omschrijven als een persoon die direct is. Ik praat snel, probeer zo snel mogelijk tot de kern van mijn verhaal te komen, praat met een rustige en warme toon en houd mijn instructies kort en bondig. Daarbij ben ik ook een snelle werker, ik begin graag vanaf het eerste moment met werken of dingen bedenken. Ik ben ook een persoon die een hoge pijngrens heeft en zich niet snel aanstelt. Deze twee eigenschappen zie ik ook terug in de praktijk.

In het geval van de eerste eigenschap merk ik dat ik bij kinderen die langzaam praten, of op een manier praten die ik als vervelend ervaar, een grotere afstand. Ik voel dat mijn geduld bij deze kinderen sneller opraakt omdat ik bij mijzelf voel dat het allemaal veel sneller kan. Het feit dat mijn geduld sneller op raakt is dus te koppelen aan de eigenschappen van direct zijn en snel willen werken. Door deze situatie heb ik het gevoel dat ik mijn tijd beter kan gebruiken, terwijl het kind alleen zijn of haar verhaal wil vertellen. Hierbij komt ook dat ik vaak het gesprek niet af luister en niet het kind het gevoel geeft dat ik hem of haar hoor. Bij kinderen die snel praten en snel tot hetgeen komen wat ze willen zeggen voel ik een minder grote afstand. Ik merk dat ik deze kinderen sneller help dan kinderen die langzaam praten.

Bij de tweede eigenschap die ik beschrijf over de hoge pijngrens merk ik een grotere afstand voor kinderen die wanneer ze een duw krijgen, of wanneer ze struikelen en meteen beginnen te huilen. Ik merk dat de gedachte: ‘stel je niet zo aan’ soms door mijn hoofd spookt. Daarbij merk ik ook een grotere afstand bij kinderen die kunnen blijven hangen in hun verdrietige emotie, terwijl ik voor mijn gevoel alles al heb gedaan om het kind te helpen en de situatie waar ze verdrietig om zijn 10 minuten geleden is. Zo voel ik bij kinderen die meteen opstaan na het vallen, hun kleren afkloppen en weer verder gaan spelen een kleinere afstand en ik zal deze kinderen ook sneller complimenteren met woorden zoals goedzo of ga je weer lekker verder spelen.

Een manier waarop ik mijn eigenschap kan bij draaien zodat de afstand tot deze kinderen verkleind zou zijn het kind zien zoals hij is. Zoals Schoemaker & Strik (2018) benoemd is het belangrijk dat je zorgt voor een tweerichtingsverkeer tijdens het praten. Dit vraagt werkelijke interesse van de PM’er. Oprechte interesse mist soms bij mij als het gaat om de kinderen waar ik een grote afstand tot ervaar. Nu ik met deze reflectie bezig ben, kom ik tot de conclusie dat het veelal kinderen zijn die ik niet zo goed ken. Ik weet wie het zijn omdat het kinderen zijn die op de BSO of peuteropvang zitten, maar het individuele kind ken ik niet. Om een band op te bouwen is het belangrijk dat er tijd en ruimte is om elkaar te leren kennen (Schoemaker & Strik, 2018). Met deze kinderen heb ik nog geen tijd en ruimte gecreëerd om het kind echt te leren kennen. Door een band met het kind op te bouwen, kan ik de persoonlijke behoeftes van het kind beter herkennen en zal ik waarschijnlijk gemakkelijker de afstand tot deze kinderen overbruggen. Ik kan er dan achter komen waar bepaald gedrag vandaan komt, door de kijken naar de non-verbale signalen die het kind uitstraalt.