Dalam projek perbandaran baharu, kawasan pembangunan yang dipilih ialah Iskandar Puteri, Johor. Kawasan ini sedang berkembang pesat sebagai pusat pentadbiran dan ekonomi, justeru memerlukan perancangan infrastruktur yang sistematik.

Teknik analisis yang dipilih ialah Geographic Information System (GIS). GIS digunakan untuk menganalisis data spatial seperti taburan penduduk, jaringan jalan raya, lokasi kemudahan awam dan guna tanah. Melalui GIS, perancang bandar dapat mengenal pasti kawasan yang kekurangan kemudahan seperti sekolah, hospital dan pengangkutan awam.

Antara aspek yang ingin dinilai ialah aksesibiliti infrastruktur, kesesuaian lokasi pembangunan, serta potensi kesesakan lalu lintas. Sebagai contoh, peta GIS boleh menunjukkan kawasan yang jauh dari kemudahan asas dan memerlukan pembangunan tambahan.

GIS dipilih kerana ia mampu memberikan visualisasi peta yang jelas dan analisis spatial yang tepat, sekali gus membantu membuat keputusan yang lebih efektif dan berasaskan data.

Kesimpulannya, penggunaan GIS dalam menilai keperluan infrastruktur dapat memastikan pembangunan wilayah yang lebih terancang, efisien dan mampan.

Namun begitu, salah satu cabaran utama dalam pelaksanaan dasar ini ialah ketidakselarasan antara peringkat persekutuan, negeri dan pihak berkuasa tempatan (PBT). Perbezaan keutamaan pembangunan dan kekangan sumber sering menyebabkan pelaksanaan dasar tidak konsisten, terutamanya di bandar yang pesat membangun seperti Johor Bahru. Akibatnya, wujud isu seperti kesesakan lalu lintas dan kekurangan kemudahan awam walaupun garis panduan telah ditetapkan.

Bagi mengatasi cabaran ini, satu penambahbaikan yang praktikal ialah penggunaan sistem pemantauan bersepadu berasaskan teknologi seperti GIS dan data masa nyata bagi menyelaras perancangan dan pelaksanaan antara agensi. Pendekatan ini boleh meningkatkan ketelusan, kecekapan serta memastikan pembangunan infrastruktur lebih tersusun dan mampan menjelang 2030. Secara keseluruhannya, walaupun dasar sedia ada adalah kukuh, penambahbaikan dari segi pelaksanaan amat diperlukan untuk mencapai pembangunan bandar mampan.

Johor Bahru dipilih sebagai kawasan kajian kerana merupakan bandar utama yang pesat membangun di selatan Malaysia. Keperluan infrastruktur di kawasan ini merangkumi beberapa aspek utama iaitu infrastruktur fizikal (jalan raya, pengangkutan awam), infrastruktur sosial (sekolah, hospital), infrastruktur digital (internet berkelajuan tinggi), infrastruktur alam sekitar (taman bandar, sistem perparitan) serta infrastruktur ekonomi (kawasan industri dan komersial seperti Pasir Gudang).

Penilaian keperluan infrastruktur boleh dilakukan menggunakan teknik GIS dan SPSS. GIS digunakan untuk menganalisis data spatial seperti taburan penduduk, jaringan jalan raya dan lokasi kemudahan awam bagi mengenal pasti kawasan yang kekurangan infrastruktur. Contohnya, peta GIS boleh menunjukkan kawasan pinggir bandar yang kurang akses kepada pengangkutan awam. Manakala SPSS digunakan untuk menganalisis data soal selidik berkaitan tahap kepuasan penduduk terhadap kemudahan sedia ada, seperti kesesakan lalu lintas atau akses kepada hospital, melalui analisis statistik seperti korelasi dan frekuensi.

Bagi meningkatkan kecekapan perancangan infrastruktur, satu strategi kawalan yang sesuai ialah memperkukuh pelaksanaan Rancangan Tempatan dengan integrasi teknologi digital seperti GIS dalam sistem One Stop Centre (OSC). Penambahbaikan ini dapat memastikan keputusan perancangan dibuat secara lebih bersepadu, cepat dan berasaskan data. Secara keseluruhannya, pendekatan ini mampu menyokong pembangunan bandar Johor Bahru ke arah yang lebih mampan dan terancang menjelang masa hadapan.