Ο Θουκυδίδης παίρνοντας αφορμή από τις αγριότητες που διαπράχτηκαν στην Κέρκυρα, υψώνεται στα κεφ. 82-83 του 3^ου βιβλίου, σε μια γενικότερη θεώρηση των συνεπειών του Πελοποννησιακού πολέμου. Με ηρεμία, αλλά και με δύναμη και παραστατικότητα εκπληκτική εκθέτει πώς φέρθηκαν – και πώς είναι δυνατόν να φερθούν – οι άνθρωποι στη διάρκεια ενός πολέμου, ιδιαίτερα εμφυλίου. Γι’ αυτό και την πυκνή αυτή θεώρηση, με τη γενικότητα που έχει, την ονόμασαν «παθολογία του πολέμου», του κάθε πολέμου.»

 

Προκαλούνται αμέτρητες συμφορές, επικρατεί η βία, οι άνθρωποι «εκπαιδεύονται» να κάνουν εγκλήματα. Ο πόλεμος δημιουργεί φόβο και ανασφάλεια και γι’ αυτό ο άνθρωπος, για να προστατεύσει τη ζωή του, σκοτώνει και συμπεριφέρεται σκληρά. Αντίθετα, στην ειρήνη οι άνθρωποι ζώντας με ασφάλεια αναπτύσσουν ευγενικό ήθος και συμπεριφέρονται  ήρεμα και φιλικά.

Δύο φράσεις πολύ σημαντικές:

1.       «ἕως ἂν ἡ αὐτὴ φύσις ἀνθρώπων ᾖ» : «όσο ή φύση (ο χαρακτήρας) του ανθρώπου μένει ηίδια».

Γι’  αυτή τη φράση έχουν διατυπωθεί δύο απόψεις:

I.    ο ιστορικός εκφράζει την απαισιοδοξία του, ότι, αφού ο άνθρωπος παραμένει δέσμιος των ίδιων παθών, συμφορές σαν τον πόλεμο θα συνεχίσουν να συμβαίνουν.

II.      Ο Θουκυδίδης αισιοδοξεί ότι κάποτε ο άνθρωπος θα αλλάξει και έτσι οι συμφορές (πόλεμοι, πείνα, αδικίες, διώξεις, σφαγές, κ.ά) θα σταματήσουν να συμβαίνουν.

2.      «ὁ δὲ πόλεμος βίαιος διδάσκαλος»:  ο πόλεμος γίνεται δάσκαλος της βίας.

Στον πόλεμο ο άνθρωπος απειλείται και προσπαθεί να βρει τρόπους να εξασφαλίσει την επιβίωσή του. Αυτό θα γίνει, αν εξοντωθεί ο αντίπαλος, έτσι ο άνθρωπος ενεργεί με βάση τα ένστικτά του και αποκτηνώνεται.

Ο εμφύλιος πόλεμος αλλοιώνει ακόμα και τη γλώσσα.

 | Αληθινό νόημα των λέξεων | Αλλοιωμένο νόημα εν καιρώ πολέμου
| Παράλογη τόλμη | Ανδρεία και αφοσίωση
| Προσωπική διστακτικότητα | Δειλία πίσω από προφάσεις
| Σωφροσύνη | ανανδρία
| Παραφορά (εξαλλοσύνη) | Ανδρική αρετή
| Προσεκτική εξέταση των ζητημάτων | Πρόσχημα για αποφυγή του κινδύνου

Αυτή η διαφθορά της γλώσσας οφείλεται στη διαφθορά της ψυχής και τη διαστροφή του νου, που προκαλεί ο πόλεμος.

Αξίες και θεσμοί που οι άνθρωποι πάντα τους σέβονταν, όπως η συγγένεια και η θρησκευτική πίστη υποβαθμίστηκαν σε σύγκριση με την κομματική αλληλεγγύη, γιατί οι οπαδοί του κόμματος επεδίωκαν να κερδίσουν χρήματα και εξουσία με παράνομα μέσα. Κανείς δεν ενδιαφερόταν για την πατρίδα και το κοινό καλό, αλλά μόνο για την επίτευξη των ιδιοτελών επιδιώξεων του. Επιπλέον η εμπιστοσύνη στηριζόταν μόνο στη συνενοχή όσων συνεργάζονταν για το κακό.

 

 

   Ο Παπαδιαμάντης πόνεσε πολύ τις γυναίκες και μας τις παρουσίασε στα διηγήματά του με τέτοιο τρόπο, σαν να ήθελε να τις αλαφρώσει από το βαρύ τους φορτίο. Όλους μας συγκινεί η απόγνωση της Φραγκογιαννούς στη “Φόνισσα” και η τραγική της κατάληξη.  Η Φραγκογιαννού είναι η κλασσική  γυναίκα – θύμα της ανδροκρατούμενης ελληνικής υπαίθρου. Ο γάμος της ήταν αποτέλεσμα της θέλησης των γονιών της, η προίκα της ήταν λίγη, ενώ ο αδελφός της ευνοήθηκε στο μοίρασμα της γονεϊκής περιουσίας. Η θέση τηςγυναίκας ήταν υποβαθμισμένη. Οι γονείς δεν ήθελαν να αποκτούν κορίτσια, τα οποία θεωρούσαν βάρος, επειδή έπρεπε να τα προικίσουν. Τα κορίτσια μόνο βάσανα θα έφερναν σε μια οικογένεια. Γι’ αυτό θα ήταν καλύτερα να μην γεννιούνται καν . Ολοι πονέσαμε τη θεία Αχτίτσα στη “Σταχομαζώχτρα”, που έβλεπε τα εγγόνια της να πεινούν. Στην “Τελευταία Βαπτιστική” η ηρωΐδα, η θεία Σοφούλα-Κωνσταντινιά, είναι μια γυναίκα που έχει όλα τα χαρακτηριστικά της αρχοντιάς. “Σεβασμία οικοδέσποινα εβδομηκονταετής, με σύνεση, νοικοκυρωσύνη και μεγάλη καρδιά. Τόσο μεγάλη όσο να χωράει κοντά στα παιδιά, τα εγγόνια και τα δισέγγονά της καί.....σαράντα βαφτιστικούς! Σαραντού ήταν το επίθετο που της αποδόθηκε από το “Σαραντανονού”.  Αποδείχθηκε ότι είχε “καλό χέρι” και ότι όσα παιδιά αναδεχόταν ζούσαν. Έτσι όλοι άρχισαν να την “πολιορκούν”. Η καλοσυνάτη και ευσεβής γυναίκα “υπέφερε μετά χάριτος την αγγαρείαν ταύτην”, η οποία απαιτούσε από αυτήν κάποιες οικονομικές θυσίες και την υπέρβαση της γκρίνιας του κατά τα άλλα αγαθού συζύγου της. Έτσι δίνοντάς τους μια θέση στην καρδιά μας και στην αιωνιότητα τις αντάμειψε ο Παπαδιαμάντης για την αγάπη και τους θησαυρούς που του χάρισαν.

 ΗΘΟΓΡΑΦΙΑ : τάση της νεοελληνικής πεζογραφίας που ξεκινά λίγο μετά το 1880

 

  Η ηθογραφία εμφανίζεται ως αντίδραση στη -μέτρια έτσι κι αλλιώς-πεζογραφία του ρομαντι­σμού, που ήδη πριν από το 1880 βρίσκεται σε πα­ρακμή. Στην ουσία, η ηθογραφία συνιστά την ελ­ληνική εκδοχή του ρεαλισμού και ως ένα βαθμό του νατουραλισμού , όπως αντιλαμ­βάνονταν αυτά τα ευρωπαϊκά κινήματα οι πνευμα­τικοί άνθρωποι της εποχής στην Ελλάδα, που από οικονομικής και κοινωνικής πλευράς ήταν μία χώ­ρα με τεράστιες διαφορές από τα κράτη της δυτι­κής Ευρώπης. Πάντως,  το βέβαιο είναι πως τα ηθογραφικά κείμενα δείχνουν να έχουν επηρεαστεί τόσο από το θετικι­στικό πνεύμα της εποχής όσο και από την επιστή­μη της λαογραφίας, που χάρη στον Νικόλαο Πο­λίτη έχει ήδη αρχίσει να αναπτύσσεται στην Ελλά­δα από το 1870.

 

ΤΑ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΤΟΥ ΗΘΟΓΡΑΦΙΚΟΥ ΔΙΗΓΗΜΑΤΟΣ

 Οι ηθογράφοι καλλιέργησαν σχεδόν απο­κλειστικά το διήγημα.

·         Κύριος στόχος τους ήταν η όσο το δυνατόν πιο πιστή παρουσίαση της ζωής στην ελληνική ύπαιθρο, δηλαδή η καταγρα­φή των τοπικών παραδόσεων, ηθών και εθίμων, των καθημερινών συνηθειών, του χαρακτήρα και της νοοτροπίας των Ελλήνων της εποχής. 

·         Στη συ­ντριπτική τους πλειονότητα, οι ήρωες των ηθο­γραφικών διηγημάτων είναι απλοί άνθρωποι της ελληνικής υπαίθρου. 

·         Όλα σχεδόν τα έργα της ηθογραφίας χαρακτηρίζονται από έντονο λυρι­σμό, ενώ σε πολλές περιπτώσεις η  επιμονή στην εθιμογραφία και τη λαογραφία λειτουργούν αρνητικά για τη λο­γοτεχνική τους αξία.

·         Οι ηθογράφοι εμπνέονται σε πολύ μεγάλο βαθμό από τα προσωπικά τους βιώ­ματα και πολύ συχνά χρησιμοποιούν ως πλαίσιο για τα έργα τους την ιδιαίτερη πατρίδα τους (π.χ. ο Παπαδιαμάντης τη Σκιάθο).

·         προσγείωση της αφήγησης στο παρόν και σε χώρους λίγο ή πολύ γνωστούς και οικείους

·         απεικόνιση χαρακτηριστικών ανθρώπινων τύ­πων,

·         σκηνοθετημένη αληθοφάνεια της αφήγησης, η οποία στηρίζεται συνήθως στη συστηματική χρήση του πρώτου αφηγηματικού προσώπου (τεχνική που σκο­πεύει στην εξίσωση της αφήγησης με τη μαρτυρική κατάθεση) και στην εκτεταμένη χρήση των διαλόγων στους οποίους αποτυπώνεται η ιδιωματική έκφραση των ηρώων (τεχνική που σκοπεύει στη δημιουργία ε­ντύπωσης φωνογραφικής πιστότητας).

 

Η Ηθογραφία διακρίνεται σε:

 

1. αστική ηθογραφία, όπου το πεδίο έρευνας  και έμπνευσης  λογοτέχνη μετατίθεται από την ύπαιθρο μέσα στην πόλη.

   β) ρεαλιστική αγροτική ηθογραφία. Εδώ βλέπουμε κείμενα που κρίνουν τα κοινωνικά φαινόμενα και εστιάζουν στην ψυχολογική συμπεριφορά των ηρώων. 

 

ΡΕΑΛΙΣΜΟΣ : εμφανίστηκε στα μισά του 19^ου αιώνα . Πρώτος στόχος η πιστή απόδοση της πραγματικότητας και η αποφυγή των συναισθηματικών εξάρσεων. Οι συγγραφείς δε στοχεύουν καθόλου στον εντυπωσιασμό αλλά αφήνουν την πραγματικότητα να μιλήσει από μόνη της. Επιλέγουν θέματα οικεία στον αναγνώστη και σε γενικές γραμμές συνηθισμένα, προβάλλοντας τις εμπειρίες της καθημερινής ζωής. Παρουσιάζουν τάση για αντικειμενικότητα και οι ήρωες είναι αληθοφανείς και εκπρόσωποι – κατά κάποιο τρόπο – της κοινωνίας

 

ΝΑΤΟΥΡΑΛΙΣΜΟΣ : Η κατάληξη του ρεαλισμού του 19^ου αιώνα. (Zolá) Μελετά την ηθική συμπεριφορά των ανθρώπων, για να δείξει ότι είναι δέσμιοι εξωτερικών δυνάμεων και εσωτερικών παρορμήσεων, οι οποίες περιορίζουν την ελευθερία τους. Οι εσωτερικές παρορμήσεις, όπως γενετήσιο ένστικτο, πείνα, μοχθηρία, αφαιρούν από τον άνθρωπο την ιδιότητα του λογικού και ηθικού όντος. Επίσης οι νατουραλιστές παρουσιάζουν την ανθρώπινη συμπεριφορά ως αποτέλεσμα στιγμιαίων διαθέσεων και παρορμήσεων. Επιλέγουν προκλητικότερα θέματα από τους ρεαλιστές (ανθρώπινη αθλιότητα, διαφθορά, απάνθρωπες συνθήκες ζωής είναι θέματα με τα οποία ασχολούνται). Επιμένουν στην φωτογραφική απόδοση της πραγματικότητας, στην περιγραφική λεπτομέρεια, στη σχολαστική ανάλυση.

 

     Η εξωτερίκευση του εσωτερικού κόσμου του λογοτέχνη (σκέψεων, απόψεων, βιωμάτων, συναισθημάτων) με τη χρήση μάλιστα πλούσιων και εντυπωσιακών εκφραστικών μέσων. Με άλλα λόγια, ο λυρισμός περιλαμβάνει το στοιχείο της συναισθηματικής φόρτισης και εκφράζει την εσωτερική ζωή του λογοτέχνη.

 

ΟΙ ΠΕΖΟΓΡΑΦΟΙ ΤΗΣ ΓΕΝΙΑΣ ΤΟΥ 1880

 

Σημαντικοί εκπρόσωποι: Γ. Βιζυηνός, Α. Παπαδιαμάντης, Ι. Κονδυλάκης, Α Καρκαβίτσας, Γρ. Ξενόπουλος, Κ. Χατζόπουλος, Μιχ. Μητσάκης, Κ. Θεοτόκης, Ν. Καζαντζάκης, Δ. Βουτυράς

 

https://www.papadiamantis.org/works/58-narration/301-03-10-o-xepesmenos-derbishs-1895

Πού;

Στις ενότητες, στην αρχική σελίδα του μαθήματος της Νεοελληνικής λογοτεχνίας του σχολείου και της οικοδέσποινας που μας φιλοξένησε!

Ευχαριστούμε θερμά την εκλεκτή συνάδελφο και παιδαγωγό κ. Φλώρα Βγοντζα για την έμπνευση, την  άμεση κινητοποίησή της με τα αρτιότερα εργαλεία για Εξαε  και την  πολύτιμη  προσφορά της στην μάθηση  με ενεργό εμπλοκή των μαθητών μας εν μέσω αυτών των τόσο αντίξοων συνθηκών!

ΜΑΓΕΙΑ!!! ΌΠΩΣ ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΕΠΙΣΗΜΑΝΕ ΚΆΠΟΙΟΣ-Α ΜΑΘΉΤΡΙΑ -ΤΗΣ!

Την ανεκτίμητη συμβολή σας θα ανταποδώσουμε με τα έργα μας!

 2. Η μετοχή σε Αόριστο χρόνο είναι χρονική και μεταφράζεται με αφού... στα αφηγημ. κείμενα.

3. Το  Υ του απαρεμφάτου είναι το ίδιο με του Ρ από το οποίο εξαρτάται όταν έχουμε ταυτοπροσωπία.

4. Η μετοχή σε Μέλλοντα χρόνο είναι τελική και μεταφράζεται με  για να...

5. Το ει στην  ΑΕ είναι υποθετικός σύνδεσμος.  Χρησιμοποιείται επίσης στις πλάγιες ερωτήσεις ολικής άγνοιας ως ερωτηματικός συνδεσμος.

6. Η γενική απόλυτη μετοχή έχει αποκλειστικά δικό της υποκείμενο δίπλα της σε γενική  που φυσικά συμφωνεί μαζί της και στο γένος και τον αριθμό. // πρβλ. ΝΕ:  Θεού θέλοντος, καιρού επιτρέποντος. Συχνά είναι χρονική ή υποθετική.

7. Η πτώση του απλού κατηγορουμένου είναι η ονομαστική. Χρειάζομαι πάντα γι αυτό συνδετικό ρήμα.

8. Το  επεί εισάγει συχνά χρονική πρόταση.

9. Το αντικείμενο βρίσκεται πάντα σε πλάγια πτώση, ποτέ σε ονομαστική.

10. Μια πλάγια πτώση στο κείμενο μπορεί να δηλώνει  χρόνο, αιτία, τρόπο... και απαντά στην ερώτηση: πότε, γιατί, πώς...

11. 

12.

ΕΦΑΡΜΟΓΗ ΤΩΝ ΚΑΝΟΝΩΝ ΣΤΙΣ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΠΡΟΤΑΣΕΙΣ:

   https://eclass.sch.gr/modules/units/index.php?course=EL484242&id=647132

   

 

Οι Κορίνθιοι και οι Θηβαίοι στο τέλος του πελοποννησιακού πολέμου αντιτίθενται στη σύναψη ειρήνης και ζητούν επίμονα την καταστροφή της πόλης των Αθηνών και τον εξανδραποδισμό των κατοίκων της. Αυτή η ανάλγητη στάση τουςδικαιολογείται με βάση τα παρακάτω:

      Α) ΚΟΡΙΝΘΙΟΙ:

Η Κόρινθος , όπωςκαι η Αθήνα , ήταν κυρίως ναυτική δύναμη και συνεπώς είχε δημιουργηθεί μεγάλος εμπορικός και οικονομικός ανταγωνισμός ανάμεσα στιςδυο πόλεις . Επίσης υπήρχαν πολιτειακές διαφορές ανάμεσα στιςδυο πόλεις. (η Κόρινθος ήταν η δεύτερη μεγαλύτερη ολιγαρχική δύναμη μετά τη Σπάρτη).Τέλος, οι Αθηναίοι είχαν επέμβει στη διένεξη Κορίνθιων και Κερκυραίων (433π.χ.) με αποτέλεσμα την ήττα των Κορίνθιων.

      Β) ΘΗΒΑΙΟΙ:

Η έχθρα των Θηβαίων έχει τις ρίζες της στην περίοδο των περσικών πολέμων κατά τη διάρκεια των οποίων οι Θηβαίοι << εμήδισαν >> και είχαν επικριθεί σφόδρα από τους Αθηναίους για την  ενέργειά τους αυτή. Η γειτνίαση των δυο πόλεων διευκόλυνε τα  επεκτατικά σχέδια της Αθήνας εναντίον τηςΘήβας.  Άλλωστε η Θήβα ανταγωνίζεται την Αθήνα σε θέματα ηγεμονίας. Επίσης οι Αθηναίοι συμπαραστάθηκαν στους Πλαταιείς που ήταν σύμμαχοί τους , όταν οι Θηβαίοι εισέβαλαν στην πόλη τους.

 

 http://www.greek-language.gr/greekLang/modern_greek/guides/internet/greek/page_000.html
http://www.cartoonists.gr/index.php?language=Greek

Δημοσιεύθηκε στις 6 Απριλίου, 2021 
 Αποστολή σε φίλο!
Υποθέστε πως συμμετέχετε με άλλους εκπροσώπους της νεολαίας σε τηλεοπτική συζήτηση με θέμα: « Ποια εφόδια πρέπει να διαθέτει ένας νέος, για να ανταποκριθεί στις αυξημένες απαιτήσεις και στα σοβαρά προβλήματα της εποχής μας». Ποιο θα ήταν το περιεχόμενο της δικής σας παρέμβασης;

Στην εποχή μας, καλοί μου φίλοι, χωρίς να το καταλαβαίνουμε και πολύ, δημιουργούνται και προωθούνται «κατάλληλα» διάφορες κουλτούρες, που σκοπό έχουν να μάς χειραγωγούν σε άλλες κατευθύνσεις. Και πολύ αποτελεσματικά μάλιστα, όταν πρόκειται γι’ αυτές που προέρχονται απ’ την τεχνολογία. Μία απ’ αυτές είναι κι εκείνη της αυτοπροβολής, του ναρκισσισμού και της εγωπάθειας! Δηλαδή; Αλλ’ άς πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά τους…

* * *

Είναι πολλοί οι τρόποι, με τους οποίους βάλλεται η νεολαία σήμερα. Δεν είναι μόνο τα ναρκωτικά, οι εξαρτήσεις, η διαφθορά, ο μηδενισμός κ.λπ. Είναι και αυτή τούτη η λατρεία του εγώ μας, όπως θα την λέγαμε. Εκείνης που έχει να κάνει με τη λατρεία του … ανεπανάληπτου και μοναδικού εαυτού μας!

Πρόκειται για μία σαφώς αρρωστημένη κατάσταση εγωπάθειας, που σε αναγκάζει να είσαι πάντοτε αυτοπροβαλλόμενος και οπωσδήποτε ναρκισσιστής! Ανήκει κι αυτή στα της «νέας εποχής» και μάλιστα στον πυρή­να της. Έχει να κάνει με την αυτοθέωση του ανθρώπου. Στόχος της είναι η δημιουργία του «νέου ανθρώπου» που δεν είναι τίποτε άλλο παρά ο λεγόμενος «άνθρωπο-θεός»! Σάς θυμίζει κάτι αυτό; ... 

* * *

Η κατάσταση αυτή δημιουργείται από την παιδική ηλικία. Από την ίδια την «παιδοκολακεία», όπως έλεγε ο αείμνηστος παιδαγωγός Σαράντος Καργάκος. Αυτή που καλλιεργεί στα παιδιά την εντύπωση ότι είναι σαφώς το κέντρο του κόσμου!

Έπειτα ο εγωκεντρισμός είναι χαρακτηριστικό των εφήβων. Τότε που, σύμφωνα με τους νευροεπιστήμονες, ο εγκέφαλός τους δεν είναι ακόμη σε θέση να λαμβάνει υπόψη του την οπτική των άλλων, με αποτέλεσμα συχνά οι έφηβοι να λειτουργούν με επίκεντρο τον εαυτό τους. Ωστόσο, αυτό σταδιακά υποχωρεί κι έτσι οι έφηβοι μεγαλώνοντας παύουν να είναι ναρκισσιστές.

Την όλη κατάσταση έρχεται να επιδεινώσει η σύγχρονη τεχνολογία και ιδιαίτερα τα κοινωνικά δίκτυα, τα οποία διαμορφώνουν για τα καλά την κουλτούρα της αυτολατρείας. Τόσο πολύ που σού δημιουργούν την εντύπωση πώς, αν δεν είσαι νάρκισσος, δεν μπορείς να υπάρχεις! Εξάλλου, τα κοινωνικά δίκτυα  γι’ αυτό υφίστανται. Για την λεγόμενη επικοινωνία και την μέσω αυτής αυτοπροβολή και αυτολατρεία μας!

Έτσι την λεγόμενη «κοινωνική δικτύωση» την χρησιμοποιεί κανείς, όσο τίποτε άλλο, για την προβολή του εαυτού του, για να δείχνει πόσο σπουδαίος, μοναδικός και ανεπανάληπτος είναι, για το πόσο καλά περνάει κ.λπ., όταν όχι μόνο δεν είναι τίποτα το σπουδαίο, αλλ’ είναι και μοναχικός, καταθλιπτικός και πνευματικά πολύ πεσμένος! Εξάλλου ποτέ εκείνος που πραγματικά είναι και αξίζει, δεν έχει την ανάγκη να φαίνεται, όπως λέγαμε σε προηγούμενο κείμενο.

Αλλ’ άς σταθούμε σ’ αυτό λίγο. Τα κοινωνικά δίκτυα σαφώς μάς μετατρέπουν σε… παπαράτσι! Εκείνους, δηλαδή, τους φωτογράφους που άγρυπνα παρακολουθούν τους διάσημους. Τί έφαγαν, που πήγαν, τί φόρεσαν, τί είπαν, με ποιούς συν­αντήθηκαν, που έκαναν διακοπές κ.λπ. με σκοπό να πουλήσουν τις σχετικές φωτογραφίες τους στα μίντια !!! Και μάς μεταβάλλουν σε παπαράτσι, όχι για τους διάσημους, αλλά για τους ίδιους τους εαυτούς μας! Για να λέμε αδιάκοπα για μάς τα πάντα, από τα νέα μας, ώς και το πώς αισθανόμαστε, πώς ξυπνήσαμε, που πήγαμε, τί κάναμε, ποιούς είδαμε κ.λπ. κ.λπ.

Σύμφωνα με τη διαδικασία αυτή, του … παπαράτσι του εαυτού μας, προβάλλει κανείς τις καλύτερες φωτογραφίες του, μιλάει παντοιοτρόπως για τα «υψηλά» του προσόντα, παρουσιάζει τις «μοναδικές» του στιγμές όπως και τις «ανεπανάληπτες» επιτυχίες του, δέχεται ευχές και κάθε είδους κολακείες και μάλιστα σε ό,τι κι αν κάνει κ.λπ., πάντοτε αυτοθαυμαζόμενος!

Τελικό αποτέλεσμα; Τα σημερινά κοινωνικά δίκτυα μάς μετατρέπουν πλέον σ’ ένα ιδιάζον τηλεοπτικό κανάλι του εαυτού μας. Το οποίο δεν κάνει τίποτε άλλο παρά να μιλάει συνέχεια για μάς, με ένα κοινό με «φίλους» που το παρακολουθεί σε καθημερινή βάση και μάς επιβραβεύει με εκείνα τα τόσο αμφιλεγόμενα «like», στα οποία έχουμε αναφερθεί σε άλλο μας κείμενο.

Μάλιστα, όσο μεγαλύτερο είναι αυτό το «κοινό» και οι αποκαλούμενοι «ηλεκτρονικοί φίλοι», τόσο μεγαλύτερη είναι και η πίεση που νοιώθουμε στο να… παράγουμε «περιεχόμενο» για τον εαυτό μας προς επίδειξη!!!

Συμβαίνει, δηλαδή, αυτό που έλεγε ο Παπαδιαμάντης: «Επέστη (= ήρθε, έφθασε) καιρός της αυτολατρείας»!!!
* * *
Τί να πεί κανείς και για τις «selfie», την αυτοφωτογράφιση, όπως θα την λέγαμε; Μία διαδικασία απαθανάτισης του εαυτού μας, αυτοπροβολής και αυτοθαυμασμού, μία ακόμη αποκάλυψη του ναρκισσισμού μας, αλλά και μία αποτελεσματική μέθοδο ανατροφοδότησής του!

Πάνω σ’ αυτή τη βάση δέ, είναι χτισμένη και η όλη κατάσταση της λεγόμενης «ηλεκτρονικής φιλίας», η οποία και αποτελεί το κοινό του… αυτολατρευόμενου! Μάλιστα ό,τι «ανεβάζει» κανείς κινείται πλέον σε τούτη τη μοναδική κατεύθυνση: Στο να τον κάνουν όλο και πιό «δημοφιλή» σε όλους εκείνους που θα μπούν στο «προφίλ» του, για να πληροφορηθούν ό,τι νεώτερο υπάρχει γι’ αυτόν!

Επιστημονικές έρευνες έχουν αποδείξει ότι τα κοινωνικά δίκτυα μπορούν να χρησιμοποιηθούν και ως μηχανισμοί μέτρησης του ναρκισσισμού, ξέρετε.

Όπως πολύ ωραία είπαν, «οι ιστοσελίδες αυτές μεταμορφώνονται ουσιαστικά σε διαδραστικούς καθρέφτες, εκείνους που είναι και το πιό αγαπημένο εργαλείο και ο αιώνιος σύντροφος ενός νάρκισσου»!!!

Κατά τους ειδικούς, ακόμη και ο κυβερνοεκφοβισμός (cyber bullying) έχει να κάνει με τον ναρκισσισμό του δράστη!

* * *

Ο αυτοπροβαλλόμενος – αυτοθαυμαζόμενος θα είναι πάντοτε εγωιστής, υπερήφανος, υπερφίαλος, μεγαλομανής, αλαζόνας! Ποτέ του δεν θα μπορέσει να έρθει κοντά συναισθηματικά με κάποιον. Ούτε και να ενδιαφερθεί γι’ αυτόν και να τον αγαπήσει! Ως εκ τούτου πάντοτε θα είναι «κλειστός», απομονωμένος, μοναχικός, ζώντας με τον φόβο της κατάρρευσης. Πάντοτε θα είναι ευάλωτος στην κριτική και θα πληγώνεται εύκολα. Και ποτέ του δεν θα μετανοεί για κάτι, παρά μόνο για τα λάθη που τυχόν έκανε εκεί στην… αυτοπροβολή του!

Πρόκειται για φοβερό πάθος. Ο Φαρισαίος της παραβολής, όταν πήγε να προσευχηθεί «στάθηκε προς εαυτόν», δηλαδή στάθηκε επιδεικτικά ενώπιον του Θεού, αλλά και του συνανθρώπου του του τελώνη προβάλλοντας τον εαυτό του, γι’ αυτό και δεν εισακούστηκε η προσευχή του. Αυτή την κατάληξη έχουν όλοι οι εγωπαθείς και αυτολάτρες! Δεν είναι αποδεκτοί από τον Θεό. Αποδεκτό είναι μόνο το τελωνικό πνεύ­μα, δηλαδή το ταπεινό.

Ο Ι. Χρυσόστομος αναφέρει ότι «τίποτα δεν δημιουργεί στον άνθρωπο τόση ταραχή και μανία όσο ο εγωισμός». Και πώς «είναι μεγάλο κακό, γιατί μεταπείθει τον καθένα να αγνοήσει τον εαυτό του». Και όσο θα αγνοεί κανείς τον εαυτό του, τόσο χειρότερος θα γίνεται. Γι’ αυτό και πάλι τονίζει: «Γνωρίζει τον εαυτό του προπάντων εκείνος που δεν έχει μεγάλη ιδέα γι’ αυτόν».

* * *
Ο εγωπαθής, παιδιά, μοιάζει με τη συκιά. Τίποτε δεν φυτρώνει κάτω απ’ τον ίσκιο της. Κι αν κάτι φυτρώσει είναι το… φιδόχορτο! Έλεγε ο Μένανδρος: «Για τ’ όνομά σου, εγκώμιο, ποτέ σου να μή πλέξεις». Μή ξεχνάμε ότι το νερό της λίμνης, στην οποία πνίγηκε ο αυτοθαυμαζόμενος Νάρκισσος, έχει δώσει σήμερα τη θέση του στις τόσο γοητευτικές οθόνες… Άρα όσο λιγότερο καταφεύγουμε σ’ αυτές, είτε για την αυτοπροβολή μας είτε για να χειροκροτήσουμε τους άλλους που κάνουν το ίδιο, τόσο καλύτερα είναι και για μάς και για εκείνους…

«Είμαι πεπεισμένη ότι τα Αρχαία Ελληνικά θα εφοδιάσουν τους μαθητές με μια στέρεα βάση προκειμένου να κατανοήσουν τις πολυπλοκότητες της αγγλικής γραμματικής» δήλωσε χαρακτηριστικά η κυρία Ρόμπινσον. «Οι άνθρωποι συχνά αναστατώνονται στην ιδέα τού να μάθουν μια ξένη γλώσσα με διαφορετική αλφάβητο. Ωστόσο έχουμε καταλήξει στο συμπέρασμα ότι, παρ΄ όλο που πραγματικά όλο αυτό έχει μια διαφορετική διάσταση, οι άνθρωποι προσαρμόζονται εύκολα, χωρίς ουσιαστικό πρόβλημα».