ALINA- siostrzyczko,-MIŁOŚĆ
4.DZBAN STAJE SIĘ SYMBOLEM PRZYSZŁEGO SZCZĘŚCIA ALINY, JEJ MARZEŃ O MIŁOŚCI.

5.DABC
6.MÓWI TO FILON PODCZAS SĄDU, KTÓREMU PRZEWODZI BALLADYNA.
7.BOHATEROWIE- CZARNE CHARAKTERY SĄ POTRZEBNE LITERATURZE I FILMOWI.
DZIĘKI NIM MOŻEMY POZNAĆ MOTYWY, KTÓRE POPYCHAJĄ LUDZI DO ZBRODNI. TAK JEST W PRZYPADKU BALLADYNY- BOHATERKI  DRAMATU SŁOWACKIEGO PT. " BALLADYNA".DO ZBRODNI POPYCHA JĄ ŻĄDZA WŁADZY. NIE COFNIE SIĘ PRZED NICZYM, ABY JĄ ZDOBYĆ.
PO DRUGIE, CZARNE CHARAKTERY BUDZĄ EMOCJE CZYTELNIKÓW,  CZĘSTO SKRAJNE, A TO JEST CELEM LITERATURY. MA ZMUSZAĆ DO MYŚLENIA.

  TAKIM BOHATEREM JEST JACEK SOPLICA Z '"PANA TADEUSZA" ADAMA MICKIEWICZA. NA POCZĄTKU JEGO POSTĘPOWANIE WZBUDZIŁO ODRAZĘ, ALE UPARTE DĄŻENIE DO ODKUPIENIA WIN  ZASŁUGIWAŁO NA SZACUNEK I PODZIW.
8. ARGUMENT- UTWÓR PONADCZASOWY, PORUSZAJĄCY CIĄGLE AKTUALNY TEMAT- WALKA DOBRA ZE ZŁEM, MOTYW WINY I KARY.
ARGUMENT- CIEKAWIE SCHARAKTERYZOWANE BOHATERKI (KONTRAST).

Jacek Soplica: Hmmm, byłem znany z porywczego charakteru i kłótliwości. Nie lubiłem sprzeciwu, wszystko chciałem załatwiać od razu. Taki temperament nazywa się cholerykiem. Reagowałem gwałtownie i bez zastanowienia.

JS: Wąsal...Bo miałem imponujące wąsy, a Wojewodą zwano mnie przez żart. Wiele znaczyłem w mojej rodzinie i dysponowałem 300 głosami. Dlatego Stolnik Horeszko „ przyjaźnił” się ze mną.

JS: Stolnik zaczął zapraszać mnie na biesiady, pił toasty z a moje zdrowie, twierdził, że jest moim przyjacielem. Tak naprawdę okazało się, że to było kłamstwo. Zależało mu tylko na moich głosach na sejmikach.

R:Co czułeś do Ewy Horeszkówny, córki Stolnika?

JS: Kochałem ją bardzo i ona mnie kochała... Stolnik wiedział o tym...

JS: Myślałem , że wszyscy szlachcie są równi. Niestety inni ostrzegali mnie, że Ewa jest dziewczyną nie dla mnie. Stolik był bogaczem, a ja zwykłym szlachcicem. Poza tym Stolnik udawał, że nie wie o naszym uczuciu. Zrozumiałem, że nie odda mi ręki córki. 

JS: Nie poprosiłem o rękę Ewy, bo wiedziałem, że mogę spodziewać się odmowy. 

JS: Udawał, że nic nie wie o moim uczuciu. Kotłowało się w mnie. Kiedy tylko chciałem sprowadzić rozmowę na te tory, Stolnik zmieniał temat. Postanowiłem opuścić ojczyznę. Kiedy przyjechałem się pożegnać, Stolnik zaczął opowiadać o tym ,że chce wydać córkę za kasztelana witebskiego.

JS: Tak, została wywieziona na Sybir razem z mężem i tam zmarła. Osierociła córkę, na której wychowanie łożyłem.

JS: Ożeniłem się z pierwszą lepszą kobietą, ale cały czas myślałem o Ewie... Zacząłem pić. Pojawił się Tadeusz, a moja żona zmarła z żalu.

R:Podczas spowiedzi przyznałeś, że okrzyknięto Cię mianem zdrajcy. Czy rzeczywiście byłeś w zmowie z Moskalami?

JS: Nie, nie byłem... Ale wszyscy tak myśleli. Imię zdrajcy przylgnęło do mnie jak dżuma. Moja rodzina dostała część dóbr Stolnika. Mogłem stać się bogatym człowiekiem, wykorzystać to, ale nie mogłem...

„Moskwa mnie uważała gwałtem za stronnika.
 Dano Soplicom znaczną część dóbr nieboszczyka,
Targowiczanie potem chcieli mnie zaszczycić
Urzędem. — Gdybym wtenczas chciał się przemoskwicić! —
Szatan radził — już byłem możny i bogaty;
Gdybym został Moskalem, najpierwsze magnaty
Szukałyby mych względów, nawet szlachta braty,
Nawet gmin, który swoim tak łacnie uwłacza,
Tym, którzy Moskwie służą, szczęśliwszym — przebacza!
Wiedziałem to, a przecież — nie mogłem.

 

JS: Diabeł przywiódł mnie do zamku...Akurat wtedy przybyli Moskale. Stolnik z ludźmi bronili się świetnie. Tamci źle strzelali.

R:Dlaczego to zrobiłeś?

JS: Nadszedł poranek. Stolnik wyszedł na ganek. Wydawało mi się, że śmieje się ze mnie. Że mnie poznał i...Nie wytrzymałem. Chwyciłem karabin Moskala i strzeliłem...

JS: Konsekwencje- okrutne. Wszyscy traktowali mnie jak zdrajcę, a Moskale oddali mi część dóbr Stolnika. Myśleli, że byłem ich stronnikiem. Mogłem wzbogacić się, ale nie chciałem.

JS: Uciekłem z kraju i byłem w wielu miejscach... Robiłem różne rzeczy... Pracowałem w pruskiej fortecy, wieziono mnie na Sybir, przedzierałem się do kraju wiele razy, rozkazy nosiłem... Austryjacy więzili mnie w lochach. Byłem w legionach Dąbrowskiego...

JS: To miała być moja pokuta. Stałem się jak robak w prochu. Nieistotny, mało ważny...

R:W jaki sposób odkupiłeś swoje winy? Opowiedz o Twoich chwalebnych czynach.

JS: Chwalebne czyny? Walczyłem w Legionach Dąbrowskiego, więziono mnie, przedzierałem się wiele razy do kraju.Biłem się też w armii Napoleona (Hohenlinden, Jena, Samosierra).

JS: Usiłowałem przygotować powstanie na Litwie, wspomagające Napoleona przeciw Rosji. Byłem wysłannikiem, który prowadził agitację czyli chciałem przekonać szlachtę do udziału w powstaniu. Oczywiście robiłem to bardzo dyskretnie i nienachlanie. W karczmie Jankiela powiadałem o ważnych miejscach, postaciach i wydarzeniach w historii Rzeczpospolitej...

R:Po co przybyłeś do Soplicowa?

JS: Byłem emisariuszem...Moją przykrywką było to, że powiedziałem, iż kwestuję na rzecz mojego zakonu... Kwestuję czyli zbieram pieniądze.

JS: Starałem się. Łożyłem ( dawałem pieniądze) na wychowanie Zosi, córki Ewy. Uratowałem dwa razy życie Hrabiemu- ostatniemu z Horeszków ( pierwszy raz zabijając niedźwiedzia, drugi osłaniając go własnym ciałem przed kulą) i Gerwazemu mojemu wrogowi(odepchnąłem go, aby nie dosięgła go kula Moskala). 

R:Dokończ zdanie: Gdybym mógł cofnąć czas...

JS: Gdybym mógł cofnąć czas... Nie wiem. Pewnie błagałbym Stolnika o rękę Ewy i nie zabiłbym go. 

JS: Gerwazy zdradził mi ,że Stolnik wybaczył mi przed śmiercią, czyniąc w moim kierunku znak krzyża. 

Oczywiście, poczułem ulgę i szczęście. Może zrozumiał, że źle zrobił ...Ewa przecież mnie kochała. 

1. W prawym górnym rogu należy napisać miejscowość i datę, 

2. Niżej umieszczamy nagłówek – zwrot do adresata, np. Drogi Kolego!,                           Kochana Babciu!, Kochani Rodzice!

3. List powinien składać się z trzech części( piszemy je od akapitów):

 Wstęp: w tej części pracy witamy adresata, dziękujemy za poprzedni list i wyjaśniamy powody napisania swojego listu,
 Rozwinięcie – główna część listu, w której przedstawiamy wiadomości, refleksje, przeżycia, OCZYWIŚCIE W ZALEŻNOŚCI OD TEMATU PRACY
 Zakończenie – podsumowanie, prośba o odpowiedź, pozdrowienia,       

4. Pod listem należy się podpisać.

5. Jeśli chcemy po listem dopisać jeszcze jakieś informacje, piszemy postscriptum ( w skrócie PS) , czyli dopisek.

                                                                     
                                Z pewnością wielu z Was myśli, że na temat zalet płynących z czytania książek powiedziano już wszystko. Otóż moje przemówienie skierowane jest do tych, którzy spędzają wolny czas, bez reszty oddając się wirtualnej rzeczywistości, a czytanie książek kojarzą jedynie z nudą i stratą czasu. Swoje słowa kieruję też do wszystkich Was – uczniów klas ósmych, którzy chcą dobrze zdać egzamin i dostać się do wymarzonej szkoły. Wszystkim Wam mówię dzisiaj, że  warto czytać książki!

                         Na uwagę zasługują losy bohatera noweli autorstwa Henryka Sienkiewicza pt. „Latarnik”. Skawiński to uczestnik powstania listopadowego. Z przyczyn politycznych musiał emigrować za granicę, tułał się po wielu krajach i wykonywał wiele prac, aby się utrzymać. Nigdzie nie mógł zagrzać miejsca. Czuł się stary i opuszczony, stracił sens życia. Po wielu latach udało mu się odnaleźć schronienie w Aspinwall, gdzie pracował jako latarnik. Jednak cały czas Polak czuł się wyobcowany, samotny. Dopiero przypadek sprawił, że w jego ręce dostała się książka i była to książka dla niego niezwykła – „Pan Tadeusz”. Jej lektura sprawiła, że serce bohatera zaczęło uderzać szybciej, a on sam odnalazł swoją tożsamość. I chociaż musiał opuścić latarnię i udać się znów na tułaczkę, to robił to z lżejszym sercem niż kiedyś, bo odchodził z kawałkiem ojczyzny pod pachą (Skawiński zabrał ze sobą w drogę książkę – „Pana Tadeusza”).Przypominacie sobie to? Zapamiętajcie!

                                Jeśli czytamy książki, jesteśmy bogatsi o wiedzę, mamy  świadomość pewnych wydarzeń i sytuacji. Dowiedział się o tym Marcin Borowicz- bohater powieści " Syzyfowe prace" Stefana Żeromskiego. Dopiero, kiedy jego kolega z klasy - Bernard Zygier,  wyrecytował na lekcji języka polskiego w klerykowskim gimnazjum " Redutę Ordona" Adama Mickiewicza w rusyfikowanej duszy chłopca obudziła się polskość. Przypomniał sobie opowieść strzelca Nogi o powstańcu styczniowym i ogarnęło go drżenie. Zaczął płakać. Ten moment to przełom w jego życiu. Polskość budzi się w nim i zaczyna rozumieć, czym jest rusyfikacja. Dostrzega, że był manipulowany i zniewolony. Zyskuje świadomość narodową! Zmienia się! Zaczyna studiować literaturę polską! Przypominacie sobie?

                       Do kogo nie przemawiają ani autorytety, ani przykłady literackie, ten może spojrzeć na wnioski płynące z doświadczenia. Jeśli porozmawiamy z naszymi starszymi kolegami i koleżankami, okaże się, że ci, którzy czytali książki, z łatwością potrafią znaleźć odpowiednie rozwiązania trudnych spraw, mają duży zasób słownictwa i potrafią uzasadniać swoje zdanie  czyli nie mają problemów  z przelewaniem myśli na papier! 
                                               Jak wynika więc z przywołanych tu argumentów,drodzy słuchacze,   warto czytać książki. Stają się one czasem bardzo ważnymi dla nas przedmiotami, jak w przypadku Skawińskiego, dają nam wiedzę i siłę, żeby zrozumieć pewne ważne rzeczy, jak w przypadku Marcina Borowicza. Ponadto pozwalają na branie udziały w dyskusji, poszerzają horyzonty myślowe. Jak powiedziała Wisława Szymborska:" Czytanie to najpiękniejsza zabawa jaką ludzkość wymyśliła". Bardzo dziękuję za uwagę!

  

Koleżanki i Koledzy! 

                Nikogo z Was z pewnością nie zdziwi, że ludzie w stosunku do innych różnie się zachowują. Jedni pomagają bliźnim bezinteresownie, a inni robią coś tylko wtedy, gdy  mogą liczyć na zysk czy profity. Są wśród nas także tacy, którzy krzywdzą innych, zachowują się w stosunku d nich nieludzko i okrutnie. Ja chcę Was przekonać Koleżanki  i Koledzy , że wszyscy przedstawiciele gatunku homo sapiens powinni traktować się z szacunkiem i empatią. Każdy z nas bowiem może się znaleźć w sytuacji, gdy będzie potrzebował pomocy innego człowieka. Nie można przecież o tym zapominać!  

                Po pierwsze, każdy człowiek zasługuje na szacunek i bezpieczne życie. Każdy człowiek powinien być wysłuchany i mieć możliwość wyboru tego, jaką drogą pójdzie. Nie powinno się zagłuszać jego słów i traktować go z pogardą. Przed takim postępowaniem przestrzega podmiot  liryczny w wierszu Edwarda Stachury pt. „ Człowiek człowiekowi”. Mimo iż w tytule pojawia się imię i inicjał nazwiska adresata – Zygmusia K., to tak naprawdę utwór jest skierowany do każdego z nas. Osoba mówiąca apeluje w nim o to,  aby ludzie zachowywali się w stosunku do siebie " po ludzku". Nie byli dla siebie okrutni, źli i bezwzględni, nie dali się zwilczyć, lecz byli dla innych po prostu bliźnimi, z którymi " da się zabliźnić".

                Autorzy różnych utworów często pokazują także postawy bohaterskiego poświęcenia i szacunku do innego człowieka.  Wynika on zapewne z ogromnej duchowej dojrzałości i wiary. Jestem o tym przekonany! Tak właśnie zachowuje się Ligia Kallina- główna bohaterka powieści historycznej Henryka Sienkiewicza pt. „ Quo vadis”. Jest chrześcijanką i żyje zgodnie z Dekalogiem. Kiedy Marek Winicjusz śledzi ją i chce porwać, a Ursus go powstrzymuje, Ligia chroni młodego patrycjusza przed niechybną śmiercią, a potem opiekuje się nim czule i troskliwie. Kiedy Marek  budzi się, nie zrozumie kompletnie postępowania młodej chrześcijanki. Obcy jest mu bowiem szacunek do innego człowieka i miłość bliźniego. To zachowanie Kalliny jest początkiem jego wewnętrznej przemiany, której efektem będzie przejście na chrześcijaństwo- religię pełną szacunku do innych ludzi bez względu na pozycje społeczną. 

                          Uważam, że postawa szacunku do innego człowieka, empatii jest niezwykle ważna w życiu. Dzięki niej stajemy się bardziej uważni, ludzcy. Mam nadzieję, że udało mi się przekonać Was, że warto o to walczyć. Bądźmy więc odważni i nie zgadzajmy się na poniżanie innych. Przecież kropla drąży skałę, a mały kamień rozpoczyna lawinę. Drobne gesty mają znaczenie. Pamiętajcie! Traktujcie innych tak, jak sami chcielibyście być traktowani! 

                                                                                                 
                                                                                                      Z wyrazami szacunku 

                                                                                                                 XYZ 

 

 

                                  Pierwszym argumentem będzie fakt, że  to okrutna morderczyni opętana żądzą władzy. To właśnie dla niej Balladyna postanawia za wszelką cenę zdobyć miłość Kirkora, o którego przecież zupełnie nie dba. Nie obchodzi ją szczera miłość, jaką odczuwa do księcia Alina. Bohaterka nie myśli o szczęściu swej siostry czy matki; nie obchodzi ją również jej własny kochanek, Grabiec. Zaślepiona żądzą władzy, zabija Alinę i zwodzi Kirkora, lecz nie jest to koniec jej zbrodniczych zamiarów. Ukrywa krwawe piętno na czole, tak jak ukrywa własne złe serce. Kolejne zbrodnie zdają się przychodzić jej coraz łatwiej – dziewczyna sukcesywnie likwiduje każdego, kto ośmiela się stanąć na jej drodze do władzy. To okrucieństwo zasługuje na najwyższe potępienie.
                              Warto zauważyć również, że czarnooka dziewczyna to istota ludzka pozbawiona w ogóle uczuć wyższych. Nikogo nie darzy uczuciem, ludzi traktuje instrumentalnie, chłodno i wyniośle. Matki i siostry nie kocha wcale i traktuje je jak służące. Ludzie są dla niej tylko przeszkodami do osiągnięcia celu, dlatego zabija ich bez wahania i skruchy. Boi się tylko, żeby prawda nie wyszła na jaw, ale nie żałuje zbrodni.  Zabicie siostry jest przełamaniem pewnego tabu, a kłamstwo jakoby Alina uciekła,  ogromną podłością.  Potem wypiera się własnej matki, która jest teraz żebraczką, a w końcu skazuje ją na tortury. Zrozpaczona wdowa nie wytrzymuje ich, ale cierpi w imię miłości do wyrodnego dziecka. Takie postępowanie przeraża i budzi odrazę. Miłość dziecka do matki jest ogromną siłą, która potrafi przenosić góry. W dramacie jednak Balladyna nie potrafi kochać, jest człowiekiem ze skazą. 

                           Jak wynika z przywołanych przeze mnie  argumentów Balladyna zasłużyła na karę, która ją spotkała. Tacy okrutni mordercy, ludzie pozbawieni uczuć wyższych zasługują na najwyższe potępienie.  To straszny, czarny charakter.