Geguritan yaiku puisi modern saka Jawa sing bebas. Ora kaiket aturan kaya tembang kaya guru gatra, guru wilangan, lan guru lagu. geguritan luwih luwes, anggone nulis lan ngungkapke rasa.

Syair yaiku puisi lawas saka Persia (Timur Tengah). Ana aturane sing baku yaiku saben bait isine papat baris lan pungkasane swarane padha kabeh (a-a-a-a). Kabeh baris kuwi isi (ora ana sampiran). syair biasane nyritakake nasihat.

-Syair punika puisi gagrag Melayu, nanging kadhangkala ugi dipun-ginakaken ing basa Jawa minangka adaptasi utawa terjemahan.

1. Puisi jawa kuna

2. Kaiket dening paugeran kayata cacahing larik, rima, lan gatra

3. Bisa ditembangake

4. Ngandharake crita pitutur

5. Nggunakake basa jawa kuna/ melayi klasik

6. Ngemot tema utawa prastawa kang wigati kayata agama, moral lan filsafat

Geguritan :

1. Puisi jawa modern

2. Ora kaiket paugeran

3. Kurang ditembangake

4. Tema bebas lan luwes

5. Nggunakake basa kang santai

- Puisi Jawa anyar kuwi luwih bebas, ora kaiket aturan baku kaya guru lagu, guru gatra, lan guru wilangan.

- Jumlah larik utawa barise saben bait ora mesti podho, isa beda-beda.

- Penulisane luwih bebas, nganggo gaya lan tembung sak karepe penyair, ora kudu resmi utawa baku.

- Isine isa macem-macem, manut karepe penyair — bisa bab rasa, pikiran, pengalaman, utawa kedadian sak dina-dina.

Syair :

- Syair kuwi puisi lawas sing nduwèni aturan tetep. Biasane iramane podho, contone a-a-a-a.

- Syair digawé saka bait-bait. Saben bait isiné sawetara baris utawa larik.

- Biasane nganggo basa kiasan utawa sindiran, supaya maknane luwih jero lan nyentuh ati.

- Temane biasane mung kuwi-kuwi wae, kaya crita kehidupan, nasihat, utawa piwulang becik.