Frantziako erregea gobernu-sistema baten eredu bihurtu zen, absolutismoaren eredu, alegia. Europako estatu gehienek ezarri zuten sistema hori, Ingalaterrak eta Probintzia Batuek izan ezik.

Nahi zutena egiten zuten eta norbaitek haien boterea zalantzan jartzen bazuen zigortu egiten zuten.

Bossuet (1627-1704) frantziar klerikoa izan zen horietako bat, botere monarkikoa Jainkoak emandakoa zela defendatzen zuen.

• Botere guztiak zituen, eta inolako mugarik gabe baliatzen zituen, legeak onartzea eta justizia administratzea.

• Erresumako biztanleak haren mendekoak ziren: monarkaren legeen eta justiziaren arbitrariotasunaren mende zeuden, eta ez zuten inolako eskubiderik.

• Estatuaren funtzioak eraginkortasunez betetzeko, funtzionarioen eta goi-karguen kopurua handitu zuen –erregeari soilik eman behar zizkioten kontuak–, diplomatikoen multzoa handitu zuen, eta ondo hornitutako eta antolatutako armada profesional bat sortu zuen.

• Monarkaren irudia, artistek goretsi zutena, barne- eta kanpo-propagandarako elementu onena izan zen.

Estuardotarrek monarkia absolutua ezarri nahi zuten, parlamentuaren inongo kontrolik izan gabe. Hori dela eta, bi gerra zibil piztu ziren (1642tik 1649ra bitartean).

1660an, Parlamentuak Estuardotarren monarkia berrezarri zuen. 1679an, Habeas Corpus legearen alde bozkatu zuen. Lege horrek banakoen askatasuna bermatzen zuen eta jendea modu arbitrarioan atxilotzea debekatzen zuen.

1689an, Jakue II.aren politika absolutistak eta katolizismoak Iraultza Loriatsua piztu zuten.

Ingalaterran 1689an sortutako sistema politiko berrian, Parlamentuak erregearen boterea kontrolatzen zuen, eta, gainera, lehen ministroa hautatzen zuen, parlamentuko kideen artean. Botere betearazlea eta legegilea bereizita zeuden, eta justizia independentea zen.

Bestalde, herritarrek beren askatasunak eta banako eskubideak bermatuta zituzten. Askatasun eta eskubide horiek Bill of Rights izeneko legean jasota zeuden, eta monarkak hori betetzeko eta errespetatzeko konpromisoa hartu zuen. Dena dela, sistema horrek ez zituen biztanle gehienak kontuan hartzen. Izan ere, dirua edo ondasunak zituztenek baino ezin zuten botoa eman.

Errepublikak tokiko burgesiaren ordezkarien esku jarri zuen probintzietako gobernua, eta ganbera federala ezarri zuen lurralde osoa gobernatzeko.

Estatu-kontseilu bat arduratzen zen kanpo-politikaz eta finantzez. Kontseiluburua Orange-Nassau familia nobleko kide bat izan ohi zen.