Nang nagising ako, masama ang pakiramdam ko. Nagising ako ng 6:00 ng umaga na may bahagyang sakit ng ulo dahil sa mga problema sa pagtulog at natulog ako sa harap ng aking laptop. Hindi ako proud dito dahil hindi pa tapos ang aking mga gawain at may report akong kailangang ihanda para sa araw na ito at bukas kaya kailangan kong humabol. Nagluto ako ng almusal at tanghalian, naligo, inihanda ang aking mga gamit, at pumunta sa paaralan. Sa pagkakataong ito, ang mga magulang ko ang naghatid sa akin sa aming sasakyan. Ayos lang ito dahil hindi ko masasayang ang aking pera sa pedicab.

Nang dumating ako sa aking unang klase sa MSTC ng 8:30, akala ko talaga na mali-late ako pero pagdating ko sa paaralan ay hindi pala at ang instruktor ang late. Hindi ako nakinig ng maayos sa talakayan dahil sobrang lamig ng red AVR at sobrang antok ko. Pagkatapos, umulan pa at sobrang lamig kaya kami ng kaibigan kong si Lenina ay nagdesisyong gawin ang aming mga school works sa library.

Habang nasa library, ang kaklase naming si Kiara ang unang bumati sa gc namin; “Happy Birthday Ma’am Presy!” at lubos akong nagulat dahil hindi ko alam na kaarawan ng aming adviser. Ang iba pa naming kaklase ay bumati rin sa gc at natuwa si Ma’am Presy at sinabi niyang hindi niya kami matututuhan ng 3pm sa kanyang klase. May mga plano naman si Annie, ang isa pa naming kaklase.

Nagplano kami na magbigay ng maikling sorpresa pagkatapos ng klase ng aming adviser. Inihanda ng aming mga kaklase ang lahat, mula sa mga lobo, cake, at iba pa. Ito ay isang bittersweet na sandali, at lahat kami ay nagbigay ng maikling talumpati kung gaano kami nagpapasalamat sa kanyang paggabay bilang aming adviser. Halos umiyak ako at ang iba pa ay umiyak din, pero ang aming mga salita ay umabot kay Ma’am Presy at natuwa siya. Ito ay isang magandang sandali upang tapusin ang araw at sana ay magkaroon pa kami ng maraming ganito, marahil sa aking ika-21 kaarawan kung maimbitahan ko ang aking mga kaibigan. Ito ay isang alaala na magtatapos sa isang malamig na hapon.

Love, Emman

Nagising ako ngayong umaga na medyo malungkot kahit na maayos naman ang tulog ko kagabi at wala akong nagawang trabaho. Hindi ko pa natatapos ang aking PowerPoint para sa ulat na kailangan kong ihanda kaya naisipan kong gawin ito habang gising ako ng alas-singko ng umaga. Pagsapit ng alas-otso ng umaga, natapos ko na ang pagkain ng agahan at biglang may dalawang notification sa aking telepono: Una, hindi makakapunta ang aming instructor sa klase namin sa MSTC dahil sa isang emergency, at pangalawa, inimbitahan ang aming kolehiyo sa isang lecture sa LUCE auditorium sa Silliman University na magsisimula ng ala-una ng hapon.

Sobrang excited ako at pinayagan ako ng aking mga magulang na pumunta, kaya ginugol ko ang mga sumunod na oras sa paghahanda ng aking damit, aking handbag, tumbler, at mga devices dahil magpipicture at magrerecord ako. Dumating ako sa LUCE auditorium ng 1:30 ng hapon at nang pumasok ako sa building, nakaramdam ako ng konting takot ngunit naging okay naman ako pagpasok sa venue.

Ang tema ng lekturang ito ay tungkol sa Pelikulang Pilipino na sinuportahan ng UNESCO, "Memory of the World Programme." Pinag-uusapan nila ang mga sinehan, konsepto, at pamana ng pelikula, na talagang nakakaaliw. Lalo na nang pinag-usapan nila ang buhay ng isang partikular na tao: si Eddie Romero, isang lokal mula sa Dumaguete na kilala sa kanyang naging ambag sa Pelikulang Pilipino noong kanyang panahon. Espesyal ang araw na ito dahil manonood ang aming paaralan ng isang kilalang pelikula na ginawa niya, na pinamagatang "Ganito Kami Noon, Paano Kayo Ngayon" na pinagbibidahan ni Christopher De Leon.

Ang pelikula ay nakakatawa sa simula ngunit nagkaroon ng mga napaka-interesanteng tema na pumapalibot sa konsepto ng "what is the identity of the Filipino ?" sa pamamagitan ng mga karakter sa pelikulang ito. Sa Q&A session sa pagitan ng mga manonood at ng mga pangunahing tagapagsalita: si G. Leo Katigbak, Prop. Nick Deocampo, at Direktor Joey Romero, nagbigay sila ng mga payo tungkol sa paggawa ng pelikula at pagsusulat ng script para sa sinumang nais maging direktor ng mga maikling pelikula balang araw. Hindi ako magiging isa sa kanila dahil mas gusto kong umarte kaysa magdirek ng pelikula o teatro. Gustung-gusto kong manood ng mga pelikula na nagpapaisip sa akin ng mas malalim at taos-puso tungkol sa lahat ng aspeto ng pelikula. Isa rin itong libangan ko, mas gusto kong matuto nang higit pa tungkol sa "film and fictional analysis" at magbasa ng mas maraming libro. Ang araw na ito ay hindi malilimutan at hindi ko ito ipagpapalit kahit na gusto ko.

Love, Emman.

Ngayon ay Lunes at medyo stressed ako. Mabuti na lang at wala akong klase sa unang subject ko pero umuulan at medyo nalungkot ako. Pagkatapos ng isang gabi ng pag-aaral at pananaliksik sa topic na tatalakayin ko bukas, lalo akong na-stress at iniisip ko ang mga personal na problemang nangyari noong nakaraang linggo at gusto kong pansamantalang makatakas. Kinagabihan, nagpasya ang mga kaibigan ko na sina Lenina, Clark, at Reema na pumunta kami sa Lee Plaza at mag-hangout ng ilang oras. Kaya, nagrenta kami ng karaoke booth ng 2 oras at kumanta ng mga kanta. OPM, alt rock, slow rock, at iba pa. Karamihan sa oras, nalulungkot kami sa mga kanta at natatawa kapag may patagong umiiyak (ako yun) pero nag-enjoy kami at kailangan talaga namin yun noong mga oras na iyon. Nakakagulat na nag-breakdown ako pagdating sa school dahil naramdaman ko ang emosyon at sobrang bigat nito at hindi ko ito maitago sa mga kaibigan at kaklase ko na nag-comfort sa akin. Natapos ang araw sa pag-aaral ko para sa pagtatanghal na kinabukasan at pagninilay-nilay sa pagkanta ko, na hindi naman perpekto.

- Love Emman

Ngayon, Nagawa ko ang aking demonstrasyon sa aking major subject at maganda naman ang kinalabasan. Kagabi, nag-aral ako mula 10pm sa gabi hanggang 3:00am ng umaga para sa paghahanda sa lektyur ko tungkol sa tula at mga uri at layunin nito na ipipresenta ko kasama ng tatlo ko pang kaklase. Noong araw bago, hindi pa tapos ang PowerPoint at ine-edit ko pa ang slides ko, iniisip kung sapat na ba ito at natatakot ako pero determinado pa rin akong ipaliwanag ang lahat. Pagkatapos ng unang period ko, ginugol ko ang susunod na 5 oras sa pag-aaral at pag-edit muli ng PowerPoint. Nag-break ako at nag-reflect sa ilang pagkakamali at pinatatag ang sarili ko na kaya kong ipaliwanag ang lahat sa bahagi ko. Nang dumating na ang oras, tense ako pero may kumpiyansa at naging maayos naman. Kahit naubos ko ang halos lahat ng oras dahil mahirap i-summarize ang 100 slides pero at least, si Annie na ang susunod na mag-uulat. Sa kabila ng lahat, ma-appreciate ko ang aking effort ngayon at ngumiti na natapos na rin kahit malungkot ko.

- Love Emman

Hindi magandang araw ngayon, para sa akin. Maaga akong nagising mga 5:00am ng umaga pero walang nagluto ng almusal at hindi pa nahuhugasan ang mga pinggan at ang mga damit ko na dapat tuyo na ay nabasa ng ulan kahapon. Inabot ako ng halos 3 oras sa paghahanda ng lahat. Ang pagkain ko, ang mga gamit ko, pagligo at pagpili ng damit. Hindi ko gusto magsuot ng tunay na uniporme sa school kasi nakakahiya. Nag-message si Len kung malalate ba ako sa klase at binigyan ko siya ng maiksing sagot. Pagkatapos ng unang period, ginamit namin ni Len ang oras namin sa hapon para gumawa ng presentation para sa FIL203A tungkol sa panunuring pelikula kasama si Jess at medyo naramdaman kong wala akong silbi kasi hindi ako nakatulong ng husto sa pananaliksik. Nasa isip ko ang paghahanda para sa debate pero nakakatakot kasi hindi ako magaling mag-Tagalog at hindi ako mahusay sa pakikipagtalo pero ang gabi ay masaya at enlightening. Nag-enjoy akong makinig sa iba kaysa mag-perform, kahit minsan naiinggit ako sa kanila dahil magagaling sila, nagdududa ako kung kaya ko bang maging mas magaling. At least na-dokumentuhan ko ito.

- Love Emman

Hindi maganda ang gabi ngayon. Bukod sa sobrahan ako sa pag-iisipan ng mabuti tungkol sa group report na kailangan kong ihanda para sa susunod na araw, may iba pang mga bagay na nagpapanic sa akin. Pero may mga sandali na pinapabayaan kong makulong ang isip ko sa paulit-ulit na mga tanong. Kamakailan lang kaming naghiwalay ng girlfriend ko na may rocky na relasyon na 8 buwan, at masyado akong nag-iisip tungkol sa hinaharap na hindi maganda. Sinubukan kong idistract ang sarili ko sa pamamagitan ng pagbabasa ng ibang bagay at panonood ng pelikula sandali. Sa kabila ng mga aktibidad na iyon, iniisip ko pa rin siya minsan. Ang babaeng iniwan ako dahil hindi ko mabigay ang oras ko at kung ano ang dapat kong gawin para mabawi ang respeto sa sarili ko. Patuloy akong magmumuni-muni sa mga ganitong bagay pero hihiling na dumating ang araw na may lakas akong maging masaya.

- Love Emman

Ini-aalay ko ang pahinang ito para sa aking matalik na kaibigan dahil nararapat siyang mabigyan ng karangalan. Nagkaroon kami ng alitan kaninang umaga at nakaramdam ako ng sama ng loob. Nangyari ito pagkatapos ng aking ulat sa unang paksa kung saan hinayaan kong manaig ang aking mga takot at pangamba habang nagpe-presenta, na kumuha ng masyadong maraming oras, kahit na ang grupo namin ang huling mag-uulat. Nag-message si Lenina sa akin na kailangan ng lahat na mag-aral para sa midterms at hindi sila aktibong nakikinig, ngunit binalewala ko iyon dahil sa aking mga insecurities. Sinigawan ko siya at hindi niya iyon nagustuhan, nagkaroon kami ng mahabang pagtatalo buong gabi at sa huli ay humingi ako ng paumanhin. Napagtanto ko sa aming pagtatalo na isa siyang tunay na kaibigan, sa kabila ng kanyang ugali. Nasaktan namin ang isa't isa kahit hindi halata ngunit sa kalaunan ay nagkapatawaran kami. Nagpapasalamat ako na siya ang aking matalik na kaibigan at nais kong makabawi sa kanya balang araw. Nararapat ito sa kanya at kailangan kong unti-unting pagbutihin ang aking sarili bilang tao at bilang kaibigan.

- Love Emman

Ngayon ay isang normal na araw lang para sa akin. Kahit na nag-aaway kami ni Lenina, nirerespeto pa rin namin ang isa't isa bilang magkaibigan. Nagdesisyon akong gumawa ng mental note na ilabas siya kapag may oras kami. Nakipagkwentuhan ako sa ilang mga kaibigan at napagtanto ko rin na kailangan kong maghanda ng isip para sa isang ulat kasama sina Lenina at Jess ngayong gabi, kaya nag-aral ako buong hapon mag-isa at kalaunan ay may tulong mula kay Len. Nang papasok na kami sa unang klase sa hapon, humiling ang mga kaklase ko na mag-record ako ng kanilang talakayan kaya kusang-loob ko itong ginawa. Wala namang problema doon sa ngayon dahil inaasahan kong malaki ang magiging file ng video pero kaya naman ng aking device na mag-record. Sa teknikal na aspeto, itinuturing ko ang sarili ko bilang tagapagdokumento para sa batch namin, para sa sentimental o propesyonal na dahilan. Kalaunan, kami ni Len at Jess ay nag-ulat tungkol sa panunuring pampelikula at pagkatapos noon ay nagsimula na kaming magplano para sa pelikulang gagawin namin. Sa kasamaang palad, hindi ako gaganap at sa kabutihang-palad, okay lang iyon para sa akin.

- Love Emman

Ngayon ay maikli lang ang magiging entry dahil maigsi lang ang kuwento. Nangyari ito ngayong hapon habang kami nina Reema, Clark, at Lenina ay nag-uusap tungkol sa mga aktibidad sa paaralan at mga pagbabago sa katawan at relasyon ni Clark. Pinag-uusapan niya ito simula pa noong simula ng linggong ito at natutuwa akong makita siyang ganito. Pagkatapos ay nagdesisyon akong lumabas at bumili ng pagkain para sa sarili ko dahil nagugutom ako, ngunit humiling sina Lenina at Reema na bilhan ko rin sila, kaya ginawa ko ito. Sa pagbalik ko sa paaralan, aksidenteng nasabit ang binti ko sa barbwire at nagkaroon ng maliit na butas ang tuhod ng pantalon ko, pati na rin ng maliit na sugat. Masakit ng kaunti pero kaya ko pa ring maglakad. Ang natitirang nangyari ngayong hapon ay ang malakas na ulan na nagpa-upo sa akin sa labas ng kampus kahit may payong ako, at ang asignaturang ibinigay ng guro namin na hindi ko naipasa sa tamang oras dahil sa sobrang bagal at antok ko noong gabing iyon. Hindi maganda ang araw na ito.

- Love Emman

Ngayon ay naging nakakarelaks dahil hindi umulan, na nangangahulugang mas maraming gawain sa bahay. Magandang bagay ito dahil kailangan kong maglaba at maglinis ng bahay nang mag-isa. Umalis nang maaga ang pamilya pero hindi nag-iwan ng agahan para sa akin at sa kapatid ko, kaya nagluto ako ng tanghalian. Pagkatapos ay pumunta ako sa paaralan at nakipagkita kina Lenina at Clark sa aklatan at saglit lang kaming nanatili doon dahil kailangan naming pumasok sa susunod naming klase. Pinakiusapan ako ni Ma'am Presy na idokumento muli ang ulat ng grupo ni Keannu dahil hindi pa sila tapos, kaya ginawa ko ito. Napaka-interesante ng talakayan dahil tungkol ito sa iba't ibang uri ng umuusbong na panitikan at nakatulong ako sa pag-defina at pagpapaliwanag ng sci-fi at mga elemento nito, Japanese manga, atbp. Nagnilay-nilay ako sa karanasang ito dahil binigyan ako nito ng dahilan kung bakit itinuturing ko itong isa sa mga paborito kong paksa.

- Love Emman

Ngayon ay tungkol sa anime. Wala akong ibang ginagawa bukod sa mga gawain sa paaralan at mga gawaing bahay. Kaya ngayong araw ay tinrat ko ang sarili ko sa pamamagitan ng pagbabasa ng manga at panonood ng pinakabagong mga episode ng anime na gusto kong panoorin. Ang Japanese manga na ito ay tinatawag na 'Blue Box' o 'Ao no Hako' sa Hapon. Ang kwento ay may mga elemento ng sports at romance na umiikot sa ating mga pangunahing tauhan. Ang mga tema ng manga na ito ay tungkol sa dedikasyon, pagtitiyaga, habang binabalanse ang mga personal na relasyon at pagtupad sa mga pangarap o passion. Binabasa ko na ang manga na ito sa loob ng tatlong buwan at excited ako para sa adaptation nito. Ang gusto ko sa 'Oshi no Ko' ay ang kwento dahil ito ay interesante. May drama, misteryo, at supernatural na mga tema habang tinatalakay ang industriya ng aliwan sa Japan. Mentally prepared na akong panoorin ang palabas linggu-linggo at excited akong matuto pa tungkol sa kwento, pero siyempre, una ang paaralan.

- Love Emman

Nagising ako at naalala kong may mga gawain akong kailangan tapusin para sa susunod na linggo. Sa halip na mag-panic, nagpasya akong kumain ng agahan at makipag-usap sa mga kaklase ko online. Pagkatapos, nagsimula akong gawin ang mga kailangan kong tapusin sa loob ng ilang oras bago pumasok sa paaralan. Pagdating doon, nakilala ko ang isang matagal nang kaibigan na hindi ko nakita sa loob ng 2 taon at matagal ko nang kaibigan mula high school. Nag-usap kami ng 2 oras at sa unang pagkakataon sa mahabang panahon, naramdaman kong tunay na masaya akong makita siya. Nang maghiwalay kami, nakipagkita ako kina Clark at Lenina sa aklatan at nag-usap lang kami tungkol sa mga kamakailang pangyayari. Si Clark ay nagmu-move on mula sa kanyang nakaraang relasyon, si Lenina ay tungkol sa kanyang trabaho at mga bagong chika, at huli ay mga bagay na may kinalaman sa paaralan muli. Nagpasya kaming umalis nang maaga at nagpunta ako sa boulevard mag-isa upang magpahinga at magnilay-nilay tungkol sa kung nasaan na ako sa buhay. Kadalasan wala akong mga sagot at okay lang sa akin kahit masakit. Gusto kong pumunta dito upang magmasid sa mga tao o mag-enjoy sa dagat, ngunit alam kong hindi dapat magtagal, kaya umuwi ako at ginugol ang gabi sa pag-distract ng sarili sa mga gawain sa paaralan. Nais kong makuha ang mga sagot balang araw, ngunit sa ngayon, mas gusto ko itong kapayapaan muna.

- Love Emman