Aynanın karşısında geçti. Dünün bütün olumsuzluklarını sildi yüzünden.Ardından bir gülümseme iliştirdi dudağının kenarına. Gözlerini  keskinleştirdi. Çenesini  yukarıya kaldırdı. Alın çizgilerini serbest bıraktı. Şimdi hazırdı. Evden çıktı. Bir kahve içmek istedi. Oturdu. Kahvesini yudumlamaya başladı her yudumunda yaşamını gözden geçirdi. Hiç kötülük yapmamıştı. İyimserlik kattı kahvenin kahveye Kahvenin içine yayıldı süt. Yaşam dedi “Sütlü bir kahve.” 
  EMRE KETİ /ŞEHİT MUSTAFA YAMAN A,İHL

                                                                                                                                         

Her zamanki gibi toplandılar ve oyunlarına başladılar.Futbol çocukları her zamnki gibi hırslandırıyordu. Nasıl da benziyordu yaşamın kurallarına kuralları. Kaç kez çıkıyordu sahanın dışına top. Kaç kez rakibe kaptırıyorduk topu. Kaç kez… Çocuklar büyüdüler. Belki futbol oynamıyorlar. Çocuklarının gözlerindeki hırsı görüyorlar ama. Çocukları da büyük bir zevk alıyor bu oyundan. Kalecinin küçücük bir hatasını bekliyorlar.

Her zamanki gibi toplandılar ve oyunlarına başladılar.Futbol çocukları her zamnki gibi hırslandırıyordu. Nasıl da benziyordu yaşamın kurallarına kuralları. Kaç kez çıkıyordu sahanın dışına top. Kaç kez rakibe kaptırıyorduk topu. Kaç kez… Çocuklar büyüdüler. Belki futbol oynamıyorlar. Çocuklarının gözlerindeki hırsı görüyorlar ama. Çocukları da büyük bir zevk alıyor bu oyundan. Kalecinin küçücük bir hatasını bekliyorlar.
EMRE DEMİR 10-D

Nedendir hala bilmem sokağıma her cuma kurulan  pazarın girişindeki yaşlı  adamdan  çok beğenerek bir çift bebek ayakkabısı aldım. Tuhaftır. Belki de çok güler yüzlü olduğu için. Ne bileyim babama benzettiğimden ya da. Çocuğum yoktu.Hatta bir eşim bile. Tam tamına altı yıl sonra evlendim.Bir oğlum oldu.Adını Ali koydum. O bebek ayakkabılarını oğluma giydirdim .ENES BİLAL BEŞER 10-D

                                                               RÜYA       

Evinin balkonunda denize karşı oturmuş kitabını okuyordu. Denizden yüzüne doğru tatlı bir meltem esiyordu. Bu tatlı esintiyle uykuya dalmıştı. Gördüğü rüyanın ekisiyle olmalı bir an yerinden sıçradı.Elleriyle yüzünü kapadı görmeyi düşünmeyi istemediğimiz şeyler bir yolunu bulup bizi nasıl da ele geçiriyordu.Biz istediğimiz kadar kapatalım gözlerimizi ruh asla ama asla unutmuyordu.Rüyalarımızda bizi bırakmıyordu.TALHA ÇELİK

Yokluk çocuklara çok şey öğretir dedi huysuz amca.Yine homurdanıyordu. “Yokluk çekmeyenin vay haline.” dedi sonra yine. Belli çok çekmiş. Ara sıra torunları geliyor. Belki de onlara benzettiği için  sürekli laf atıyor bize. “Yaz geldi” dedi oturduğu iskemleden kalkarken. Bastonunu el yordamıyla yerden alıp yürürken.Arkasından bağırdım. Evet dedim, “Huysuz amcaaa! Yokluk bitiyor. Oğlun gelecek.”
SAFFETTİN YILMAZ