...είχε σγουρά μαλλιά και μάτια μεγάλα

Η κόρη του Δασκάλου είχε σγουρά μαλλια, μεγάλα μάτια, είναι πλούσια, και μάλλον αγαπάει το διάβασμα αφού είναι κόρη του Δασκάλου.

Αδερφή

Πόσο ξέθωρη ήταν...

Η μάνα την είχε μάθει να κοιτάζει το χώμα...

Η αδερφή είναι ξέθωρη και παντα κοιτάει το χώμα .Έχει

καστανά μάτια.

Αποτελέσματα Εργασίας: Οι Φιλόλογοι

1. Αφηγητής και Πρόσωπο Αφήγησης

• Είδος Αφηγητή: Ο αφηγητής είναι ομοδιηγητικός (αυτοδιηγητικός). Είναι το ίδιο το παιδί που ζει την ιστορία, γεγονός που μας επιτρέπει να «βλέπουμε» τα πάντα μέσα από τα δικά του μάτια. [1]

• Πρόσωπο Αφήγησης: Η αφήγηση γίνεται σε πρώτο (α΄) ενικό πρόσωπο («κοίταζα», «ένιωθα», «ήθελα»). Αυτό προσφέρει εξομολογητικό τόνο και αμεσότητα, κάνοντας τον αναγνώστη να νιώθει τον πόθο και την απογοήτευση του ήρωα σαν δικά του. [1]

2. Εκφραστικά Μέσα (Συναισθηματική Κατάσταση)
Επιλέξαμε δύο μέσα που δείχνουν τη μετάβαση από τη λαχτάρα στην εσωτερική σύγκρουση:

• Παρομοίωση / Εικόνα: «Έλαμπαν στο φως της βιτρίνας σαν δυο μεγάλα αναμμένα κάρβουνα».

  • Ανάλυση: Η εικόνα αυτή φανερώνει τον παθιασμένο πόθο και τη μαγνητική έλξη που ασκούν τα παπούτσια στο παιδί. Για εκείνο, δεν είναι απλά υποδήματα, αλλά κάτι «ζωντανό» που του καίει το βλέμμα. [1]

• Μεταφορά: «Μια γεύση από σκουριά ανέβηκε στο λαιμό μου».

  • Ανάλυση: Η μεταφορά αυτή αποδίδει τη συναισθηματική πίκρα, την απογοήτευση ή και την ενοχή. Φανερώνει πως η χαρά της απόκτησης αντικαθίσταται από ένα δυσάρεστο συναίσθημα όταν έρχεται η αντιπαράθεση με την πραγματικότητα. [1

«Ο ήρωας έπαιρνε το σουβλί, τρυπούσε το πετσί με προσοχή και πέρναγε την κερωμένη κλωστή για να δέσει τη σόλα πάνω στο καλαπόδι.»

Η απάντησή μου: Όχι, ένα ρομπότ δεν μπορεί να νιώσει υπερηφάνεια. Το ρομπότ προσφέρει ταχύτητα και ακρίβεια, αλλά ο τσαγκάρης της ιστορίας προσφέρει ψυχή. Κάθε βελονιά του ήταν μια πράξη αγάπης για την αδερφή του, ενώ το ρομπότ παράγει χιλιάδες πανομοιότυπα αντικείμενα χωρίς να γνωρίζει ποιος θα τα φορέσει.

«Είναι περασμένα μεσάνυχτα. Το φως της λάμπας τρεμοπαίζει πάνω στον πάγκο μου. Τα χέρια μου είναι μαύρα από τις μπογιές, αλλά δεν με νοιάζει. Μόλις τελείωσα τα κόκκινα λουστρίνια για την Ανθή. Τα κοιτάζω και νιώθω έναν κόμπο στο στομάχι. Φοβάμαι... Φοβάμαι πως αν βρέξει, το φτηνό υλικό θα προδώσει το μυστικό μου. Όμως, όταν δω το πρόσωπό της να φωτίζεται αύριο το πρωί, όλα θα αξίζουν. Ας είναι η δική της στιγμή «αρχόντισσας», έστω και για λίγο.»

{Τα καλαπόδια θελαν άδειασμα,για να τεντώσουν πάλι τις καινούριες παραγγελείες}

Τα εργοστάσια αυτά έχουν πολλούς εξοπλισμούς ακόμα και ρομποτικές κατασκευές. Κατασκευάζονται σε ελάχιστο χρόνο και με μεγαλύτερη ευκολία.

"Εάν δώσω τα παπούτσια στην κόρη του δασκάλου δεν θα τα εκτιμήσει οσο θα τα εκτιμήσει η αδελφή μου. Δούλεψα πολυ σκληρά για να τα φτιάξω, και δεν θα εχει νοημα αν τα δοσω στην κόρη του δασκάλου που δεν τα χρειάζεται από το να τα δώσω στην αδελφή μου που θα χαρεί.

• Χρησιμοποιούνται με μήτρες (dies), μεταλλικά καλούπια με κοφτερές λεπίδες, για την κοπή συγκεκριμένων σχημάτων.

• Η πίεση εφαρμόζεται χειροκίνητα μέσω ενός μοχλού.

• Μηχανές Κοπής Λέιζερ

• Προσφέρουν υψηλή ακρίβεια και μπορούν να κόψουν περίπλοκα σχέδια, καθώς και να χαράξουν το δέρμα.

• Είναι ιδανικές για λεπτομερή εργασία και αυτοματοποιημένη παραγωγή, ειδικά σε βιομηχανικό επίπεδο.

Η αδερφή… Στα πόδια φορούσε κουτσοφτέρνια , για να γλιτώνει τα παπούτσια,

Καταλαβαίνουμε πως η αδερφή του ήρωα μας είναι φτωχή και ταπεινή αλλά και πως δεν είχε επιλογή λόγο της οικογένειας της.

Γιατί είχε σγουρά μαλλιά και μάτια μεγάλα. Είχε στητό κορμί και περπατησιά περήφανη. Του ’χε λαβώσει την καρδιά

Το κείμενο μας λέει πως σε αντίθεση με την αδερφή του ήρωα η κόρη του δασκάλου ήταν πλούσια, ειχε ότι ήθελε, ήταν περήφανη και όμορφη.

Εικόνα Β : Σήμερα η κατασκευή παπουτσιών γίνεται με σύγχρονες μηχανές, χωρίς τη χειροποίητη τέχνη και το συναίσθημα του τεχνίτη.

Η Αδερφή του προταγωνιστή.

"Τα μάτια της ήταν καφετιά, ίδια με τα μάτια των κοριτσιών όλου του κόσμου, και το φουστάνι της... ήτανε ξέθωρο κι αυτό...''

Η Αδερφή, δεν έχει την οικονομική άνεση της κόρης του δασκάλου. Δεν έχει αυτή τη λάμψη, ούτε τα σγουρά μαλλιά, ούτε τα μεγάλα μάτια. Δεν έχει ούτε πολλά ζευγάρια παπούτσια. Έχει μονάχα ένα, και τα κρατάει σχολιανά. Αυτή αξίζει περισσότερο τα κόκκινα λουστρίνια.

Εικόνα 2

Η Κόρη του δασκάλου.

''...Είχε σγουρά μαλλιά και μάτια μεγάλα. Είχε στητό κορμί και περπατησιά περήφανη. Του ’χε λαβώσει την καρδιά.''

Η Κόρη του δασκάλου, ήταν λαμπερή. Έχει χρήματα και γονείς σπουδαίους. Έχει ακόμα και πολλά ζευγάρια παπούτσια. Τι να κάνει λοιπόν ένα ακόμη ζευγάρι, ακόμα κι αν είναι τα κόκκινα λουστρίνια.

της δώσω αυτά τα συλλεκτικά κόκκινα και λαμπερά λουστρίνια. Είμαι βέβαιος ότι μόλις τελικά της δώσω τα μοναδικά και πανέμορφα λουστρίνια θα λάμψει το πρώσοπό της αγαπημένης μου αδερφής!!!

Στην ουσία, ο πρωταγωνιστής μας αλλάζει γνώμη, όταν παρατείρει πιο προσεκτικά τα ξέθωρα ρούχα και τον λητό χαρακτήρα της αδερφής του και σκέφτηκε ότι η κόρη του δασκάλου δεν θα τα εκτιμούσε όσο η αδερφή του

Εικόνα β: Στην σημερινή εποχή τα παπούτσια κατασκευάζονται από μηχανές.

Κόρη του Δασκάλου (Ο αρχικός στόχος)

• Σύμβολο: Αντιπροσωπεύει την κοινωνική τάξη, την ομορφιά και την ευμάρεια.

• Σχέση με τα παπούτσια: Προορίζονταν για εκείνη, καθώς θεωρούνταν φυσικό να έχει τέτοια όμορφα πράγματα.

Η Αδερφή του Τσαγκαρόπουλου (Ο τελικός αποδέκτης)

• Κατάσταση: Πλάσμα καταπονημένο από τη φτώχεια, χωρίς χαρές και όμορφα ρούχα.

• Απόφαση: Ο ήρωας αποφασίζει να της τα χαρίσει βλέποντας τα γυμνά της πόδια και την ανάγκη της για μια στιγμή ευτυχίας, επιλέγοντας την αγάπη και την αλληλεγγύη.

• Αποτέλεσμα: Ο ήρωας νιώθει «πιο μεστωμένος» (ώριμος) μετά από αυτή την πράξη.

Είναι η αδελφή του πρωταγωνιστή.

“ Τα μάτια της ήταν καφετιά, ίδια με τα μάτια των κοριτσιών όλου του κόσμου, και το φουστάνι της με την ποδιά του μαγειρέματος μπροστά ήτανε ξέθωρο κι αυτό”

Η αδελφή ήταν ένα φτωχό, απλό κορίτσι με πολυφορεμένα ρούχα και με μόνο ένα ζευγάρι παπούτσια που τα φορούσε για ‘’καλά”. Σίγουρα θα τα είχε περισσότερο ανάγκη και θα τα εκτιμούσε πιο πολύ.

Εικόνα 2

Είναι η κόρη του δασκάλου.

“Είχε σγουρά μαλλιά και μάτια μεγάλα. Είχε στητό κορμί και περπατησιά περήφανη” .

Η κόρη του δασκάλου ήταν πάντα περιποιημένη και όταν έβγαινε έξω όλοι την χάζευαν. Είχε πολλά ζευγάρια παπούτσια από τους σπουδαίους γονείς της και θα αδιαφορούσε για ένα ζευγάρι ακόμα.