"Artık okul çağına geldin, okula gitme vak­tidir, yarın seninle birlikte kente gideceğiz." demiş.

Ertesi gün oğlu ile birlikte kente gidip, onu çok bilgili, çok görgülü bir öğretmene teslim etmiş. Çocuk da bu öğretmenden ders alıp görgüsünü, bilgisini artırmak istemiş ama olmamış.

Niçin mi? Çünkü ne yazmayı becerebiImiş, ne okumasını ... "Ay, bu harfler bana hiçbir şey söylemiyor, hiç birinden hiçbir şeyanlayamıyorum. İnsan, bu 'kargacık burgacık şekilleri nasıl olur da tek tek aklında tutar, ben anlamıyorum." diye yakınıyormuş. .

Günler sonra da kendi kendine; "İyice düşündüm taşındım, ben bu okuma yazma işini beceremeyeceğim, en iyisi eve dönüp hayvanlarımıza baksam daha iyi." diye düşünmüş.

Kentten köyüne giden yola düşmüş, ha babam de babam yü­rümüş de yürümüş. Öğle sıcağı bastırmış. Yorulmuş olduğundan bir çeşme başında durmuş. Su içmiş, elini yüzünü yıkamış, ağaç altında otururken uykusu gelmiş, başlamış uyumaya ...

O sırada bir pirinç tanesini iterek götüren bir karınca elinin üstüne tırmanmış. Çocuk yerinden kıpırdamış, uyanıp elinin üs­tündeki karıncayı yere doğru üflemiş, sonra yeniden uykusuna dönmüş.

Kısa bir süre sonra karınca yine iterek götürdüğü pirinç tane­siyle görünmüş, yine çocuğun eline tırmanmış.

Çocuk yine uyanmış, elinin üstündeki karıncayı yine yere doğru üflemiş.

Fakat karınca bir üçüncü kez eline pirinç tanesiyle tırmanınca hiç kıpırdamamış; ne üflemiş, ne bir şey yapmış. Gözlerini dikmiş, karıncayı izlemeye koyulmuş.

 

Çocuğun oturduğu kocaman taşa tırmanmaya başlamış ka­rınca. Tam taşın doruğuna vardığında sert bir rüzgar esmiş pirinç tanesini yere yuvarlamış.

Karınca yeniden geri dönmüş, yeniden, kim bilir kaçıncı kez aynı pirinç tanesini başlamış yine yokuş yukarı tırmandırmaya.

Karıncanın azmini gören çocuk, çok utanmış. Su başından kalkmış, köyünün yolu yerine kentin, okulun yolunu tutmuş. Ve bundan sonra pes etmeden derslerine çalışmaya karar vermiş.

Can o gün okula geldiğinde arkadaşı Kasım’ın yere çöp attığını gördü. Neden yaptığını sordu. Kasım’da okulda temizlikçiler var temizler dedi. Bunun Can’a mantıklı geldi. Doğru olduğunu düşündü. Okulu temizleyenler vardı. O günden sonra Can’da çöpleri yere atmaya başladı. Bir süre sonra herkes “Okulu temizleyen var” diye yerlere çöp atmaya başladı. Gel zaman git zaman okul çöpten geçilmez oldu. Kattaki görevli ne kadar temizlese de her yer çöp içindeydi. Bu durum lavabo temizliklerine de yansıdı. Lavaboları da Can ve diğerleri pis kullanmaya başladılar. Bir gün Can, Dizanteriye yakalandı. O kadar çok hasta oldu ki. Nedenini anlayamadı. Ailesi onu doktora götürdü. Mikroplu ortamlarda yaşadığı için bu hastalığa yakalandığını öğrendi. Bunun üzerine Can’ın aklına okulu ne kadar pis kullandıkları geldi. Durumu ailesine anlattı. Annesi ve babası yaptıklarının çok yanlış olduğunu, özellikle toplu yaşanan yerlerde temizliğe daha çok dikkat edilmesi gerektiğini anlattı. Doktor daha detaylı bilgi verdi. Can hatasının farkına vardı. İyileşip okula gittiği vakit, tüm arkadaşlarını topladı ve okulu temiz tutmadıkları için hastalığa yakalanabileceklerini söyledi. Kasım’da aynı hastalığa yakalanmıştı. Can’ı onayladı ve okulda temizlik timleri kurdular. Yerlere çöp atmadılar. Okulun her yerini oldukça temiz tuttular. Çevre temizliğinin önemini fark ettiler. Atık malzemeleri toplayarak çevrelerine katkıda bulundular. Yer de çöp görseler hemen aldılar. Lavaboları, okulu her yeri temiz tutmak için elinden geleni yaptılar.

Emir okula yeni başladığı için çok mutluydu. Yeni öğretmeni yeni arkadaşı ve yeni okulu olduğu için çok mutlu olduğunu söylüyordu. Okuluna düzenli bir şekilde geliyordu. Derslerini yapıyor arkadaşlarıyla güzel güzel oynuyordu. Emir bir gün teneffüste oynarken büyük çocuklardan biri onu itip düşürmüş ve canı çok yanmıştı. Nöbetçi öğretmene söylemiş ve çocukları uyarmıştı. Emir bir gün derste tuvalete gitti. Döndüğünde sınıfa ağlayarak girdi. Tuvalette büyük çocuklar su attığını korkuttuğunu  söyledi. Sınıf arkadaşları büyük  çocukların küçüklere vurduklarını, ittiklerini belirtti.

Emir okulda mutsuz günler yaşıyordu. Öğretmeni onu yalnız bırakmıyor sürekli onunla ilgileniyordu. Emir korktuğu için okula gelmek istemiyordu. Emir’e şiddet uygulayan çocuklar aynı mahallede yaşadıkları için  Emir onlardan korkuyordu. Emir okula gelmek istemediği için devamsızlık yapmaya başladı. Emir’in bu yaşadığı sorunu çözmek için ilk önce Emir’in okula devamını sağlayarak şiddete karşı hep birlikte mücadele ettik. Okul rehber öğretmenimizden yardım alarak şiddet hakkında geniş bilgiler verildi.  Şiddete karşı okul olarak hep birlikte mücadele etmeye karar verdik. 

 

Çocuk sınıfına girdikten sonra öğretmeni geldi ve ders başladı. Çocuk az önceki gürültünün etkisi ile başının ağrımaya başladığını hissetti. Dersi çok dikkatli dinleyemiyordu. Hala gürültüden kulakları çınlıyordu. Bunlar yetmezmiş gibi okulun arka sokağındaki demir doğramacıdan gelen sesler yükseldi. Çocuk sesi duyar duymaz korkuyla irkildi. Öğretmeni hemen pencereyi kapatıp dışarıdan gelen sesi engellemeye çalıştı. Çocuk artık derse olan tüm dikkatini kaybetmişti. Bütün bu sesler ve dersi dinleyememesi çocuğun kendisini huzursuz hissetmesine sebep oldu.

Tam öğretmeninin sorduğu soruyu düşünürken birden zil çaldı. Çocuk teneffüs olduğuna sevinmişti doğrusu. Tenefüste dinlenip bir sonraki dersi daha iyi dinleyebileceğini düşünüyordu. Ama çocuklar çığlıklar atarak sınıflarından dışarıya doğru koşmaya başlamışlardı. Koşarken sıraları itiyor, ayaklarını yerlere vuruyorlar hatta kapıları çarpıyorlardı. Çocuk kendisini çok kötü hissetmeye başladı. Başını masaya koyup gürültüyü duymamaya çalıştı. Ama ne yapsa gürültüden kurtulamıyordu. 

Ders başladıktan sonra başının ağrısı gittikçe arttı. Midesi bulunmaya başladı. Bu durumda dersi hiç dinleyemiyordu. Öğretmeni bu durumu fark etti. Çocuğun velisini aramak zorunda kaldı. Annesi çabucak geldi ve çocuğu okuldan aldı. Birlikte eve gittiler. Çocuk dinlenmek için odasına çıktı ve yattı. Annesi sıcak ballı süt getirdi. İçtikten sonra tam uykuya dalacaktı ki sokak satıcılarının sesiyle yataktan sıçradı. Çocuğun uyuması mümkün olmadı. 

Çocuk yatağında biraz dinlendikten sonra gün boyu olanları düşündü. Okuldaki ve çevresindeki gürültü kirliliği gerçekten onun için büyük bir problemdi. Okuldaki ve çevresindeki gürültü kirliliği ile ilgili neler yapılabileceğini araştırmaya karar verdi. 

Bir aile varmış. Bir gün piknik yapmaya gitmişler. Piknik yeri de çok güzelmiş. Ağaçlar, kelebekler, tavşanlar varmış. Pikniğe gelen ailenin çevreyi önemsemeyen bir çocuğu varmış. Gökyüzünde uçan kelebekleri yakalıyor ve onları cam kavanoza koyuyormuş. Ağaçlara taş atıyor, yediği yemeklerin çöplerini de yerlere fırlatıyormuş. 

Bu aile her hafta pikniğe gelir ve doğada yaşayan canlılar onların ormanlarına gelmesinden nefret ederlermiş. Yine gittikleri bir gün, ağaç:

-Şu insanlardan nefret ediyorum. Etrafa bak. Nasıl da kirlettiler. Oysa ben onlara oksijen veriyorum. Çevreyi güzelleştiriyorum.  Hayvanlara barınak oluyorum. Onlarsa bana taş atıyorlar, dallarımı kırıyorlar.

Kelebek:

-Zor kaçtım elinden şu çocuğun. Nasılda kapattı beni kavonoza. Hiç olacak şey mi? Canlıyım ben canlı…

Tavşan:

-Nasıl temizleyeceğiz arkalarından şimdi bunca çöpü?

-Temizleyemeyeceğiz.  Ellerimiz, kollarımız mı var bizim? Demiş ağaç üzgün bir sesle.

Kelebek:

-          Sessiz olun. Birileri geliyor. Başka birileri.. İlk defa görüyorum bu aileyi.

Tavşan:

-          Eyvah! Daha da pislenecek burası. 

Gelen aile de oldukça şaşkınmış bu duruma. Kendi aralarındaki konuşmalarına kulak kabartmışlar.

-Aaaa ne kadar pis burası. Neden böyle bırakıp gitmişler ki?

-Bilmiyorum. Ama bu hiç doğru bir davranış değil. İnsan yaşadığı çevreye neden bunu yapar ki?

Oysa başka dünya yok. 

-Hadi bakalım. Sıvayın kolları. Getirdiğimiz çöp poşetlerini çıkartın. Temizleyelim burayı deyip işe koyulmuşlar.

Olan biteni ağaçlar, kuşlar, kelebekler şaşkınlıkla  izliyorlarmış. Çevreyi temizleyip, güzelce pikniğini yapan aile, yine hiç çöp bırakmadan oradan ayrılmışlar.

Ağaç:

-Olanları sizde gördünüz mü? Sözümü geri alıyorum. İnsanların içinde de yaşadığı çevreye hala değer veren, bilinçli kişiler varmış. Keşke herkes böyle olsun. Çöpüne, atığına sahip çıksa.

 

 

 

SAKAR NAİF'İN RÜYASI
Sıkışık evlerin, huzurlu bir tablo gibi yan yana dizildiği küçük mahallemizde sıradan ama güneşli bir ilkbahar günüydü. Komik Bakkal Necati dükkanında otururken bir telefon geldi. Arayan Sakar Naif’ti. Sakar Naif yine bakkaldan kola, jips, çikolata ve jelibon istemişti. Komik Bakkal Necati telefonu kapattığında “ Birgün de sağlıklı şeyler istese şaşarım.” diye mırıldandı. Aceleyle raflardan Sakar Naif’in istediği ürünleri alıp bez torbaya doldurdu. Sakar Naif’in Güneş Sokaktaki evine doğru yola çıktı.

Sakar Naif uzun zamandır sağlıksız beslenip, spor yapmadığı ve kişisel temizliğine dikkat etmediği için evden çıkamıyordu. Bu yüzden bütün siparişlerini Komik Bakkal Necati’den istiyordu. Çocukluğundan itibaren anne ve babasının sözlerini hiç dinlemeyen Naif; 18 yaşına geldiğinde obez bir genç haline gelmişti. Sakar Naif acıktığını hissetti ve hamburger ve kola getirmesi için annesine seslendi. Annesi onu duymayınca mutfağa bakmak için evin merdivenlerinden hızla inerken annesini gördü. Annesi ve kardeşi de masada akşam yemeği için şeker, cips, hamburger yiyorlardı onlar da obez olmuştu. Nefes nefese kalmış, terlemişti bir süredir annesi uyarmasına rağmen düzenli banyo yapmadığını dişlerini bile düzenli fırçalamadığını hatırladı. Uzun zamandır bakmadığı evin perdesini aralayıp pencereden bir baktı ki herkes obez görünüyordu. Daha yakından bakmak için koşarak evden çıktı. Yerdeki muz kabuğunu görmemişti bastığı gibi ayağı kaydı ve süs havuzuna düştü. 

Sakar Naif birden gözlerini açtı, kan ter içinde kalmıştı. Rüya olduğunu anlaması birkaç saniye sürdü. Fakat hala etkisinden kurtulamamıştı. Hemen aynaya koştu. “Oh hala 9 yaşındayım ve obez olmamışım sadece rüyaymış. Doktor uyarılarında haklıymış sağlıklı yaşamazsam hem sık hastalanır hem de obez olurmuşum” dedi. 

Bu sırada kapı çaldı, Bakkal Necati Naif’in siparişlerini getirmişti. Naif kapıyı açtı ve “Necati Amca artık sağlıklı beslenmeye karar verdim. Bu siparişlerim yerine meyve sebze almak istiyorum. Annemden izin alıp seninle geleyim hem yürüyüş de yapmış olurum dedi. Annesi de bu duyduklarına çok sevinmişti Naif’i bu kararı için kutladı ve sevinçle birbirlerine sarıldılar.

Günler geçiyordu. Ahmet okula uykusuz gelmeye devam ediyordu. Gözleri kızarmış, yüzü solgundu. Keyifsiz görünüyordu. Bir gün Ahmet’in yanına gittim, ona okuldan sonra resim kursuna gittiğimi benimle gelip gelmek istemediğini sordum. Ahmet bu teklifime çok sevindi ve kabul etti. Okuldan sonra birlikte resim kursuna gittik. Resim öğretmenimiz Ahmet’e de malzemeler verdi ve hep birlikte etkinlik yaptık. Ahmet resim yapmaktan çok hoşlandığını kursa tekrar gelmek istediğini söyledi. Birkaç gün sonra Ahmet de kursa başladı artık birlikte yeni resimler yapıyorduk. Ahmet evde de resimler yapıyor, teneffüslerde yaptığı resimleri bana anlatıyordu.

His Hikayemizi Web 2 aracı Story Jumper İle yazdık.

HAREZMİ EKİBİ ÖĞRENCİLERİNİN YAZDIĞI 

HİS HİKAYESİ

EREN VE ÇÖPÜŞ

        Eren bir gün okula giderken bir çöplüğün hıçkıra hıçkıra ağladığını görmüş. Onun bu haline çok üzülmüş ve hemen yanına gitmiş. Merhaba benim adım Eren, senin ağladığını gördüm belki bana niye ağladığını anlatmak istersin diye seninle tanışmak istedim. Ağlayan çöplük benim adım Çöpüş diye cevap vermiş. Eren Çöpüş’e sen neden ağlıyorsun diye sormuş. Öpüş başlamış anlatmaya. İnsanlar artık çöplerini bana atmıyor o yüzden zayıflamaya başladım. Karnım çok aç olduğu için ve çevremdeki kirliliğini gördükçe ağlıyorum. Hatta geçen gün biri yanımdan geçerken ağzındaki sakızı hemen yanıma attı. Daha sonra bir kuş gelerek sakızı yiyecek sanıp yemeğe çalıştı. Sakız gagasına yapıştı. Kuş ne yaptıysa bir türlü sakızı gagasından çıkaramadı. Gagası açılmadığı için yemek yiyip, su içemedi ve kısa bir süre sonra öldü. Eren Çöpüş’e ben sana nasıl yardımcı olabiliri diye sordu. Öpüş Eren’e insanları çöplerini yerlere atmayıp çöp kutularına atmaları konusunda uyarabilirsin. Belirli yerlere yerlere çöp atılmaması için yazılar ve resimler asabilirsin. Okuldaki arkadaşların ile birlikte çalışarak çevre temizliğine okulunuzdan başlayabilirsiniz diye söylemiş. Eren bu konuda elinden gelen her şeyi yapacağını Çöpüş’e söylemiş. Daha sonra tekrar görüşmek üzere Çöpüş’ün yanından ayrılmış.

-          Çıkar üstündekileri ; okula gitmeyeceksin! Bundan sonra bizimle tarlada çalışacaksın. Kız kısmı okumaz. Haydi bekletme bizi diyerek  odadan ayrıldı.

Şaka olmalıydı tüm bunlar. Uyanamadım herhalde deyip kendini cimcikledi İrem. Dakikalar sonra kendine gelen İrem’in gözyaşları yanaklarından süzülüyordu.

        Ders bitmek üzereydi öğretmenin gözü İrem ‘in sırasındaydı. “hasta mı oldu acaba?” diye sordu arkadaşlarına. Hiç böyle yapmazdı çünkü. 

Aradan birkaç gün geçince  Kerim öğrtemen İrem ‘i ziyarete gitti. Ancak İrem evde yoktu. Zeytinliğe gitmişti. Bunu öğrenince kendisi de zeytinliğin  yolunu tuttu. Soğuk havada  ağaçların altında zeytinleri toplayan İrem öğretmenini görünce ağlamaya başladı. Babası bu duruma öfkelenmişti. Öğretmenin bir şey demesine fırsat vermeden

-          Boşuna geldin hocam. Kızım büyüdü artık onu okula yollayamam. Ayıptır! Dedi.

Öğretmen:

-          Ökkeş amca seninle bu konuyu önce konuşalım sonra kararını verirsin dedi.

O gün akşam olunca   Kerim öğretmen  yanına İrem in  arkadaşalrını ,kaymakamı ve okul müdürünü  de alıp  İrem in evine gitti.

Babasının sözlerine çok üzülen İrem zeytinlikten dönünce odasına kapanmış  ağlıyordu.. birden odanın kapısı çaldı. İrem’in arkadaşları   Ayşe ile Fatma içeriye girdiler. İrem gözlerine inanamıyordu. Onlarla hasret giderdi. Yalnız gelmediklerini öğrenince hemen evin salonuna koştu . Öğretmenini gördü ona sarıldı. Bir taraftan da ağlıyordu . öğretmeninin  kızının duygu  dolu buluşması  babasını yumuşatmıştı. İrem odasındayken Kaymakam  ,müdür ve öğretmenle konuşan babası ikna olmuştu. Bu sevinçli haberi ise ona öğretmeni verdi. 

Soğuk bir sonbahar günü İrem ‘in yüreği sıcacıktı.

Okula döndüğü gün ve sonrasındaki her gün  ilk günkü heyecanla gitti okuluna. Söz vermişti kendisine  . okuyacaktı ve hiçbir kız çocuğunun bunu yaşamaması için elinden gelen her şeyi yapacaktı.  

Günler geçiyordu. Ahmet okula uykusuz gelmeye devam ediyordu. Gözleri kızarmış, yüzü solgundu. Keyifsiz görünüyordu. Bir gün Ahmet’in yanına gittim, ona okuldan sonra resim kursuna gittiğimi benimle gelip gelmek istemediğini sordum. Ahmet bu teklifime çok sevindi ve kabul etti. Okuldan sonra birlikte resim kursuna gittik. Resim öğretmenimiz Ahmet’e de malzemeler verdi ve hep birlikte etkinlik yaptık. Ahmet resim yapmaktan çok hoşlandığını kursa tekrar gelmek istediğini söyledi. Birkaç gün sonra Ahmet de kursa başladı artık birlikte yeni resimler yapıyorduk. Ahmet evde de resimler yapıyor, teneffüslerde yaptığı resimleri bana anlatıyordu.

Merhaba, benim adım Ece. Biliyor musunuz? okumayı hiç sevmem aslında. Artık okumanın değerini anladım.ama isterseniz bu kitapta sizin yaşadığım hikayeleri anlatabilirim.  İyi okumalar isterseniz başlayayım.

1.Bölüm

İlkokulun 4. sınıfında, daha doğrusu 4-E sınıfında okuyorum. Bizim öğretmenimiz sınıfımızda Kitap Kulübü oluşturdu. pencere tarafındaki “Grup pes etmek  yok”, Orta sıra “Hep okumak” ve benim oturduğum sıra yani askılı olan yer ise “Okumadan Asla” oldu. Fakat ben kitap kulübünden pek hoşlanmadım. O da doğruyu söylemek gerekirse.

2.Bölüm

Bugün sınıfa yeni bir kişi geldi. ismi Ecrin.  İlk başlarda biraz gıcık oldum bu kızdan. Fakat daha sonra tavırlarına bakınca merhametli,yardımsever oyun kurallarına uyan ve çalışkan bir kız. bu arada derslerinde  de çok başarılı. açık konuşmak gerekirse o kızı biraz kıskanıyordum.Keşke onun gibi çalışkan olsaydım ama yani bana göre ben de haklıyım.okumak ve ders çalışmak amacı “SIKILMAK”... Neyse Ah kitap ah!!!

3.Bölüm

Ecrin beni beni de kendisi gibi yılan kitap kurdu seçmeye niyetlidi sanki.  Ama bunu yapması bir mucize sayılabilirdi. Daha 2 ders geçtikten sonra tenefüste Ecrin kolundan tutup beni kütüphaneye götürdü. Acaba ben de çalışkan mı olacaktım? Ecrin'in elinde bir çanta vardı açtı ve içinden tam 2 tane kitap çıktı.  Birisini bana verdi diğeri de kendisi aldı. Bana harfleri daha iyi bir şekilde öğretti. Her gün ikinci teneffüs kütüphaneye gidip kitaplarımızı değiştiriyorduk. Ben cidden bu yılın “kitap kurdu” seçildim ve artık çok mutluyum. Hem ben, hem Ecrin hem de Ailelerimiz hepsi çok mutlu. Bu arada derslerimize de çok başarılıydım.

4.Bölüm

Artık İlkokulu bitirip ortaokula geçiyorduk. Ben ile  Ecrin yine yan yanaydık karnelerimizi aldığımızda birçok yazılıdan 100,  en düşük puanımız ise 90’dı. Daha doğrusu benim 90, Ecrin’in ise 95 idi. Yaz tatilimizi yaptık. ama evlerimiz uzak olduğu için hiç görüşemedik.ama ortaokula başlayınca Ben ile Ecrin aynı sınıftaydık çok mutluydum Çünkü bana en güzel şekilde kitap okumayı öğrettiği için. Kitabımız burada sona eriyor. Umarım iyi ve güzel ders çalışmışsınızdır.

 

Voice of our HIS story