การที่ผู้ป่วยหยุดรับประทานยาเองโดยไม่ปรึกษาแพทย์เป็นผลให้เชื้อโรคในร่างกายไม่สามารถถูกกำจัดได้อย่างสมบูรณ์ทำให้ดื้อยาได้
2.การนำยาของผู้อื่นมาใช้
ผู้ป่วยที่มีอาการใกล้เคียงกันและได้แบ่งปันยาสู่ผู้อื่นอาจก่อให้เกิด อันตรายจากการใช้ยา เช่น การเกิดอาการไม่พึงประสงค์จากการแพ้ยา เป็นต้น

ผู้ป่วยที่มารับยาแล้วไม่สนใจในการอธิบายวิธีการใช้ยาจากเภสัชเพราะ คิดว่าตนเองเข้าใจในวิธีใช้ตามฉลากยาได้อย่างถูกต้อง ซึ่งถ้าผู้ป่วยมีความสงสัยในการใช้ยาอาจทำให้ใช้ยาผิดวิธีได้

4.การจัดเก็บยาในสภาวะที่ไม่เหมาะสม
เมื่อผู้ป่วยได้รับยามาแล้วนำไปเก็บในสภาวะที่ไม่เหมาะสม เช่น เก็บยาไว้ตากแดดหรือเก็บยาในตู้เย็นจะทำให้ยานั้นไม่มีประสิทธิภาพในการ รักษาโรค

เมื่อผู้ป่วยได้รับยาแล้วควรตรวจสอบวันหมดอายุ โดยยาที่ได้รับควรมีวันหมดอายุอย่างน้อย6เดือนถึง1ปีหลังจากที่ได้รับยา เพื่อ มั่นใจว่ายานั้นยังมีประสิทธิภาพในการรักษาโรค

การทานยาให้ตรงเวลาเป็นสิงจำเป็นต่อผู้ป่วย โดยเฉพาะผู้ป่วยที่เป็นโรคเรื้อรังที่ต้องทานยาติดต่อกันทุกวันอาจทำให้เกิดการลืมกินยาได้ดังนั้นผู้ป่วยจำเป็นต้องใช้ยาอย่างต่อเนื่องเพื่อทำให้การควบคุมเป็นไปอย่างมีประสิทธิภาพ

ผู้ป่วยที่จำเป็นต้องใช้ยาเทคนิคพิเศษ เช่น ยาสูดพ่นทางปาก ควรเข้าใจวิธีใช้ยาอย่างถูกต้องเพื่อมีประสิทธิภาพมากที่สุด

ผู้ป่วยที่ต้องใช้ยาประจำตัวทุกวัน เช่น โรคเบาหวาน จำเป็นต้องน้ำยามาระหว่างรักษาตัวเพื่อให้เภสัชตรวจสอบและสั่งใช้ยารักษาโรคระหว่างเข้ารับการรักษา

ผู้ป่วยที่ได้รับการรักษาหลายแห่งมักได้ยาร่วมกันหลายชนิดจึงอาจทำให้เกิด ปัญหาได้รับยาซ้ำ ดังนั้นหากผู้ป่วยไปหาหมอควรนำยาประจำตัวทั้งหมดติดตัวไปด้วยทุกครั้งเพื่อให้เภสัชประเมินความเหมาะสมของยาและหลีกเลี่ยงการ จ่ายยาซ้ำ

ผู้ป่วยมักคิดว่าการได้รับยาจากโรงพยาบาลมีประสิทธิภาพมากกว่าการปฏิบัติตัวป้องกันโรค หากผู้ป่วยสามารถปรับเปลี่ยนพฤติกรรมเพื่อป้องกันโรคมากกว่าการใช้ยา ทำให้สามารถควบคุมโรคได้อย่างมีประสิทธิภาพ