Skawiński to Polak tułający się po świecie, emigrant.
Dzieje Skawińskiego:
- udział w wojnach, bitwach,
- kopacz złota w Australii,
- poszukiwacz diamentów w Afryce,
- strzelec rządowy w Indiach Wschodnich,
- założyciel farmy w Kalifornii,
- pobyt w Brazylii,
- warsztat kowalski w Helenie, w Arkansas,
- służba na statkach (jako majtek i harpunnik),
- fabryka cygar w Hawanie.
Wytłumaczenie tułaczki Skawińskiego: "Wierzył, że jakaś potężna a mściwa ręka ściga go wszędzie, po wszystkich lądach i wodach". 

Pewnego dnia oprócz zapasów żywności Skawiński otrzymuje paczkę z książkami. Jest wśród nich Pan Tadeusz A. Mickiewicza. Podczas lektury zapomina o tym, gdzie jest. Czuje się znowu w swojej ojczyźnie, za którą tak bardzo tęsknił. W końcu zapada w długi, mocny sen o Polsce.

Następnego ranka otrzymuje wiadomość, że przez jego zaniedbanie rozbiła się łódź. Dopiero wtedy uświadamia sobie, że nie zapalił latarni. Zostaje zwolniony z posady i musi wyruszyć na nowe drogi tułactwa, tym razem ma przy sobie cząstkę ojczyzny - Pana Tadeusza.

Treścią noweli jest los jednego z polskich emigrantów, którzy po powstaniu listopadowym byli zmuszeni opuścić swoją ojczyznę na zawsze. Utwór powstał w Stanach Zjednoczonych w trakcie podróży Sienkiewicza po tym kraju. Ma wyraźnie charakter dydaktyczny: kontynuuje misję Pana Tadeusza, który w życiu starego latarnika odegrał tak ważną rolę.

Na olbrzymiej, turkusowej tafli wody widać było wydęte żagle. Gdy wiatr był pomyślny, płynęły jeden za drugim jak łańcuch albatrosów. Fale kołysały czerwone beczki do wskazywania drogi, między żaglami codziennie pojawiał się parowiec wiozący towary i podróżnych do Aspinwall. Z drugiej strony latarni był widok na miasto i ruchliwy port oraz na stojące w oddali domy. Rankiem wiatr przynosił „gwar życia ludzkiego”, a świst parowców w południe oznaczał sjestę - wtedy na morzu i lądzie na godzinę ustawał wszelki ruch. 

Wody otaczające wyspę obfitowały w częste przypływy nocne.„Długie, wiorstowe fale wytaczały się z ciemności i rycząc szły, aż do stóp wysepki, a wówczas widać było spienione ich grzbiety, połyskujące różowo w świetle latarni. Przypływ wzmagał się coraz bardziej i zalewał piaszczyste ławice. Tajemnicza mowa oceanu dochodziła z pełni coraz potężniej i głośniej, podobna czasem do huku armat, to do szumu olbrzymich lasów, to do dalekiego, zmąconego gwaru głosów ludzkich. Chwilami cichł. Potem o uszy starca obijało się kilka wielkich westchnień, potem jakieś łkania – i znów groźne wybuchy. Wreszcie wiatr zwiał mgłę, ale napędził czarnych, poszarpanych chmur, które przysłaniały księżyc. Z zachodu poczynało dąć coraz mocniej. Bałwany skakały z wściekłością na urwisko latarni, oblizując już pianą i podmurowanie. W dali pomrukiwała burza. Na ciemnej, wzburzonej przestrzeni zabłysło kilka zielonych latarek, podwieszanych do masztów okrętowych. Zielone owe punkciki to wznosiły się wysoko, to zapadały w dół, to chwiały się na prawo i lewo”.Był to początek burzy – dowodu na niebezpieczeństwo oceanu.

STAROŻYTNOŚĆ

WYSPA - SYMBOL pokus: Taką wyspą jest Ogygia, gdzie mieszkała nimfa Kalypso, u której Odyseusz spędził siedem lat. Ciała Achillesa, syna Tetydy i Likosa, syna Posejdona, spoczęły na Białej Wyspie cmentarnej, gdzie kapłankami były piękne kobiety.

WYSPA - SYMBOL WIECZNEGO SZCZĘŚCIA: Na Wyspach Błogosławionych, położonych na skraju ziemi wybrani przez Zeusa pędzili szczęśliwy żywot.

ŚREDNIOWIECZE

WYSPA - RAJ: Ziemskim rajem w mitologii celtyckiej była wyspa Avalon, miejsce pośmiertnego pobytu króla Artura.

Alienacja (wyobcowanie) (łac. alienus, alienum - obcy, cudzy) – poczucie izolacji od społeczeństwa, nieutożsamianie się ze społecznością lokalną i ponadlokalną, utrata tożsamości jednostki charakterystyczna dla dużych ośrodków miejskich w społeczeństwach przemysłowych i poprzemysłowych (postindustrialnych) oraz dla sytuacji migracji zarobkowej.