Η κοινωνία που ζούμε είναι μια κοινωνία που καυχιέται (ή μάλλον καυχιόταν) για τα ιδανικά της (ευρωπαικής ενότητας, ανθρωπισμού και άλλων καταλοίπων της εποχής του Διαφωτισμού).Μια Ευρώπη που "είναι ενωμένη" σπάει πάλι μπροστά στα μάτια μας ενώ εμείς δεν το βλέπουμε (ή κάνουμε οτι δεν το βλέπουμε;).Δεν θα μιλήσω για τα στρατόπεδα συγκέντρωσης της χώρας μας ούτε για τις δολοφονίες-ναυάγια στο Αγαίο ούτε για την κρατική καταστολή ούτε για την ανικανότητα της τέχνης (ή των καλλιτεχνών) να απαντήσει σε κάποια απο αυτά τα προβλήματα. Παρολαυτά θεωρείται αναγκαίο να αναφερθούν. (Πόσα ακόμα δεν αναφέρθηκαν...). Ποιά είναι η απάντηση σε μια κοινωνία σε σήψη; Σε μια καταπιεστική, φασιστική γεμάτη έμφυλη βία, ρατσισμό,σπισισμό and the list goes on? Η απάντηση των περισσοτέρων είναι διαφυγή. Τι σημαίνει διαφυγή? Σημαίνει ασφάλεια. Τι προσφέρει ασφάλεια; Μια "φωλιά". Η τόσα υποσχόμενη, παγκόσμια, με ίσα δικαιώματα διαδικτυακή-ψηφιακή φωλιά αποτελεί κύριο μέρος του έργου μου. Αλλά είναι όντως έτσι; Αν εξετάσουμε τα στοιχεία του ποιός ελέγχει τα δεδομένα μας ή με ποιον τρόπο αυτά τα δεδομένα επεξεργάζονται και πόσο εύκολα δομείται το ψυχολογικό μας προφίλ μπορεί να μην νιώθαμε τοσο ασφάλεια μέσα στις ψηφιακές φωλιές μας. Μια προσέγγιση του κινητού (απλή αντικατάση της λέξης φωλιά εδώ) το καθιστά εξω-τεχνολογία του μυαλού (δεχτές όποιες θεωρητικές ενστάσεις), όπως το σφυρί εξω-τεχνολογία του κοκκάλου. Τι γίνεται όμως όταν το σφυρί ορίζει το κόκκαλο; "Η αλήθεια υπάρχει στον αλγόριθμο". Δομούμε αφηγήσεις του κόσμου μέσω απο τον τρόπο που αλληλεπιδράμε με αυτόν, όμως τι γίνεται όταν η αλληλεπίδραση αυτή γίνεται μέσω User Interface και User Experience δομημένο με τρόπο ώστε να θέλουμε να συνεχίσουμε να αλληλεπιδράμε μόνο μέσω του συγκεκριμένου και το απλό φυσικό να καθίσταται βαρετό. Η ίδια φύση της σκέψης αλλάζει. Στα "Control Societies" του Ντελέζ δεν μιλάμε για individuals αλλά για dividuals, infinitely divided σε δεδομένα, στατιστικές αναλύσεις κλπ. Δεν χρειαζόμαστε πια τον χωρικό έλεγχο αφού μπορούμε να προτείνουμε (όχι αναγκάσουμε) τις επιθυμίες (και άρα ζωή) των περισσοτέρων (ή έστω όσων χρειάζεται για να συνεχίζουμε να κυβερνάμε) ((41%;;;;)). Φυσικά οι ψηφιακές πραγματικότητες μπορούν να αναπαριστούν βιολογικές ουτοπίες για το μυαλό του ανθρώπου δίνοντας άπλετη ντοπαμίνη για κάθε ψηφιακή συναναστροφή (like, comment, κλπ.), αλλά ταυτόχρονα ανακαλύπτει οτί δεν του λείπει αυτό , μάλλον του λείπουν λεφτά για να ζήσει :P

Μία τελευταία προσέγγιση όσο έχει να κάνει για την τέχνη, και για τον λόγο της ονομασίας "digi-expressionism". Η τέχνη από την γέννηση της μέχρι και σήμερα υποτάσσεται ιδεολογικά (στο μεγαλύτερο ποσοστό της) με την κυρίαρχη τάξη, αφορά σκέψεις, σκηνές και συναισθήματας επίσης εκείνης της τάξης (με μερικές εξαιρέσεις ((που είναι όντως εξαιρέσεις; ή μήπως κιάλλες σκέψεις της ίδιας τάξης;))), με την σύγχρονη τέχνη δεν αλλάζει τίποτα από αυτά πέρα από τον τρόπο χρηματοδότησης, (μέσω funds καθιστώντας τον καλλιτέχνη εν δυνάμει entrepreneur (Επιχειρηματία). Να μιλήσουμε άρα για commodification of art; Λίγο βαρετό, όχι ότι δεν ισχύει απλά λίγο βαρετό. Το digi-expressionism είναι ένα μέρος της ψηφιακής τέχνης που έρχεται μέσω αλγορίθμων προτάσεων εικόνων (aka κλέβω φωτογραφίες απο Pinterest) και της κάνω digitally manipulate μεταξύ τους για να μην είναι πια αναγνωρίσημες από άλλους αλγορίθμους copyright (υπάρχει παρθενογέννηση στην τέχνη;)

κάνοντας απανωτά λάθη επεξεργασίας στο Photoshop(digital manipulation= digi) μέχρι οι εικόνες να αναπαριστούν την συναισθηματική μου κατάσταση εκείνη την ώρα (express).