«Ο κόσμος είναι γεμάτος από προφανή πράγματα που κανείς δεν παρατηρεί.»

«Το μυαλό μου είναι σαν μια σοφίτα· πρέπει να γεμίζει μόνο με χρήσιμες γνώσεις.»

«Σε ένα μεγάλο μυαλό τίποτα δεν είναι ασήμαντο.»

«Η εκπαίδευση δεν τελειώνει ποτέ.»

«Δεν υπάρχουν ασήμαντες λεπτομέρειες για εκείνον που ξέρει να παρατηρεί.»

«Το να βλέπεις δεν σημαίνει απαραίτητα ότι παρατηρείς.»

«Τα μικρά πράγματα είναι τα πιο σημαντικά.»

«Η ζωή είναι απείρως πιο παράξενη από οτιδήποτε μπορεί να φανταστεί το ανθρώπινο μυαλό.»

«Η αλήθεια συχνά κρύβεται στις πιο απλές εξηγήσεις.»

Το μουσείο άνοιξε το 1990 σε ένα σπίτι του 19ου αιώνα. Στόχος του είναι να αναπαραστήσει το σπίτι και τη ζωή του Σέρλοκ Χολμς όπως περιγράφεται στις ιστορίες του Κόναν Ντόιλ.

Οι επισκέπτες μπορούν να δουν δωμάτια διακοσμημένα με έπιπλα και αντικείμενα της βικτωριανής εποχής, ώστε να μοιάζει σαν να ζούσε πραγματικά εκεί ο διάσημος ντετέκτιβ.

Παρόλο που ο Σέρλοκ Χολμς είναι φανταστικός χαρακτήρας, το μουσείο έχει γίνει ένα από τα πιο δημοφιλή τουριστικά αξιοθέατα του Λονδίνου και πολλοί επισκέπτες αισθάνονται σαν να μπαίνουν πραγματικά στο σπίτι του ντετέκτιβ.

Ο πρωταγωνιστής. Διάσημος ιδιωτικός ντετέκτιβ στο Λονδίνο. Ξεχωρίζει για την εξαιρετική λογική σκέψη, την παρατηρητικότητα και την ικανότητά του να λύνει περίπλοκα μυστήρια χρησιμοποιώντας επιστημονικές μεθόδους και οδηγούμενος σε συμπεράσματα από μικρές λεπτομέρειες.

Φράση που χρησιμοποιεί συχνά, όταν απευθύνεται στον φίλο και "συνεργάτη" του Δρ. Γουάτσον: "Στοιχειώδες, αγαπητέ μου Γουάτσον."

Γιατρός και στενός φίλος του Χολμς. Είναι συγκάτοικός του και αφηγητής των περισσότερων ιστοριών. Συχνά βοηθά στις έρευνες και λειτουργεί ως σύνδεσμος ανάμεσα στον Χολμς και τον υπόλοιπο κόσμο. Θαυμάζει τον Σέρλοκ Χολμς για τον τρόπο που σκέφτεται και λύνει τις υποθέσεις που αναλαμβάνει. Χαρακτηριστική φράση: "Εξαιρετικό Χολμς!"

Η ιδιοκτήτρια του σπιτιού όπου μένουν ο Χολμς και ο Γουότσον στην οδό Baker. Φροντίζει για το σπίτι και καλύπτει τις υλικές ανάγκες του Χολμς και του Γουάτσον. Δείχνει συχνά την ανησυχία της για τη συμπεριφορά του μέσα στο σπίτι. Συχνή φράση: «Κύριε Χολμς, θα με τρελάνετε με τα πειράματά σας!»

Οι δρόμοι του Λονδίνου της βικτωριανής εποχής έμοιαζαν με αδιάκοπο ποτάμι ανθρώπων και ήχων. Άμαξες που έτριζαν πάνω στα βρεγμένα λιθόστρωτα, πλανόδιοι πωλητές που διαλαλούσαν τα εμπορεύματά τους, εργάτες με σκονισμένα πρόσωπα και κυρίες με φαρδιές φούστες και ομπρέλες συνωστίζονταν κάτω από έναν ουρανό συχνά σκεπασμένο από βαριά σύννεφα και καπνό.

Μια υγρή ομίχλη — ανακατεμένη με τη μυρωδιά του κάρβουνου — απλωνόταν πάνω από την πόλη, σβήνοντας τα περιγράμματα των κτιρίων και κάνοντας τα φώτα των φαναριών να τρεμοπαίζουν σαν μικρές χρυσές σκιές μέσα στο σκοτάδι. Στις φτωχότερες συνοικίες, τα στενά σοκάκια ήταν γεμάτα ζωή αλλά και δυστυχία: παιδιά έτρεχαν ξυπόλυτα, εργάτες γύριζαν εξαντλημένοι από τα εργοστάσια, και οι φωνές μπλέκονταν με τον θόρυβο της πόλης που δεν κοιμόταν ποτέ.

Κι όμως, ανάμεσα στη σκόνη και τη φασαρία, υπήρχε και μια αίσθηση κίνησης προς το μέλλον. Η πόλη μεγάλωνε, άλλαζε, μεταμορφωνόταν σε κέντρο μιας αυτοκρατορίας που απλωνόταν σε ολόκληρο τον κόσμο.

Πίσω από τις κλειστές πόρτες των σπιτιών, ο κόσμος αποκτούσε διαφορετικό ρυθμό. Η φωτιά στο τζάκι έκαιγε ήσυχα και η ζεστή της λάμψη απλωνόταν πάνω στα βαριά έπιπλα και στις βελούδινες κουρτίνες. Η φασαρία της πόλης έσβηνε και τη θέση της έπαιρνε μια σχεδόν ιερή ηρεμία.

Οι οικογένειες συγκεντρώνονταν στα καθιστικά. Το τσάι άχνιζε στα πορσελάνινα φλιτζάνια, οι συζητήσεις κυλούσαν χαμηλόφωνα και κάποιος διάβαζε ίσως ένα βιβλίο ή μια επιστολή. Υπήρχε μια αίσθηση τάξης και ευπρέπειας που όριζε τη ζωή μέσα στο σπίτι — σαν να ήταν το εσωτερικό του ένας μικρός, προστατευμένος κόσμος.

Έτσι, ενώ έξω το Λονδίνο έμοιαζε με ατελείωτη θάλασσα θορύβου και κίνησης, μέσα στα σπίτια η ζωή κυλούσε πιο αργά, πιο ήσυχα, σαν μια μικρή ανάπαυλα μέσα στην καρδιά της μεγάλης πόλης.

Τα σπίτια των φτωχών ήταν μικρά, παλιά και συχνά γεμάτα υγρασία. Πολλές οικογένειες ζούσαν μαζί σε ένα μόνο δωμάτιο, όπου το φως του ήλιου έμπαινε δύσκολα από μικρά παράθυρα. Ο αέρας ήταν βαρύς και οι δρόμοι γεμάτοι λάσπη και καπνό από τα εργοστάσια που δούλευαν ασταμάτητα.

Οι άντρες εργάζονταν πολλές ώρες σε εργοστάσια, λιμάνια ή εργαστήρια, κάνοντας σκληρή και κουραστική δουλειά για πολύ μικρό μισθό. Οι γυναίκες συχνά εργάζονταν επίσης, ράβοντας, πλένοντας ρούχα ή υπηρετώντας σε σπίτια πλουσίων. Ακόμη και τα παιδιά αναγκάζονταν να δουλεύουν από μικρή ηλικία σε εργοστάσια ή στους δρόμους, βοηθώντας τις οικογένειές τους να επιβιώσουν.

Παρά τις δυσκολίες, οι άνθρωποι αυτοί προσπαθούσαν να κρατήσουν την αξιοπρέπειά τους και να ελπίζουν σε μια καλύτερη ζωή. Η καθημερινότητά τους ήταν γεμάτη κόπο και στερήσεις, αλλά μέσα σε αυτήν υπήρχαν και στιγμές αλληλεγγύης και ανθρώπινης ζεστασιάς.

.

κάτι υποθέσεων στις οποίες είχα μελετήσει τις μεθόδους του

φίλου μου του Σέρλοκ Χολμς, κατά τη διάρκεια των τελευταίων

οκτώ χρόνων, βρίσκω πολλές τραγικές, ορισμένες κωμικές, έναν

μεγάλο αριθμό απλά παράξενων, ωστόσο καμία κοινότοπη." (Δρ. Γουάτσον)