Η Βίβια Περπέτουα, από αρχοντική οικογένεια, μορφωμένη, είχε κάνει ένα καλό γάμο σε πολύ νεαρή ηλικία.

Ήταν μητέρα ενός μικρού αγοριού. Στην εποχή, που θα παρακολουθήσουμε το μαρτύριο της, ήταν περίπου 22 ετών.

Οι γονείς της ζούσαν, καθώς και τα δύο της αδέλφια.

Ο ένας από αυτούς, όπως και η Περπέτουα, εκείνο τον καιρό, ήταν κατηχούμενος.

Η ίδια πιό κάτω διηγείται όλη την ιστορία του μαρτυρίου της :

-Βρισκόμουνα μαζί και με άλλους κατηχούμενους στο Θουμπούρμπο, όταν ήρθε ο πατέρας μου να με δει. Προσπάθησε με κάθε τρόπο να μου κλονίσει την πίστη μου. Όταν είδε ότι εγώ ήμουν σταθερή εξαγριώθηκε. Χίμηξε επάνω μου. Κι’ ύστερα έφυγε γεμάτος θυμό. Πέρασαν αρκετές μέρες και δεν ξαναήρθε. Ευχαριστούσα το Θεό, γιατί αυτή η απουσία μου ήταν μία ανακούφιση. Ακριβώς μέσα σ’ αυτό το διάστημα δεχθήκαμε το άγιο Βάπτισμα. Το άγιο Πνεύμα μου έβαλε τη σκέψη εκείνη την ώρα του μυστηρίου να ζητήσω τη δύναμη, για να αντέξω σε ό,τι στη συνέχεια θα είχα ν’ αντιμετωπίσω.

Ύστερα από λίγες μέρες μας μετέφεραν στις φυλακές της Καρχηδόνος. Τρόμαξα. Δεν είχα ποτέ βρεθεί σε τέτοια σκοτάδια. Η ατμόσφαιρα αποπνικτική. Οι στρατιώτες έπαιρναν ό,τι χρήματα έβρισκαν πάνω μας. Kι’ υστέρα με κατέτρωγε η ανησυχία για το παιδί μου, που ήταν ακόμη πολύ μικρό και με είχε ανάγκη, γιατί θήλαζε. Τότε ο Τέρτιος και ο Πομπόνιος, δύο αφοσιωμένοι διάκονοι που φρόντιζαν για μας, ύστερα από πολλά, πέτυχαν να μας μεταφέρουν σ’ ένα τόπο της φυλακής πιο υποφερτό. Εκεί μπόρεσα λίγο να περιποιηθώ το μωρό μου. Το πόσο ανησυχούσα γι’ αυτό το παιδί, το είπα στη μητέρα μου. Για λίγο ανέθεσα τη φροντίδα του στον αδελφό μου. Αλλά και αυτό δεν με ανέπαυε. Στο τέλος κατέληξα να το πάρω μαζί μου στη φυλακή. Αμέσως τότε το είδα να συνέρχεται και αυτό με ανακούφισε. Μου φάνηκε τότε και η φυλακή ένα λαμπρό παλάτι.

Ύστερα από μερικές μέρες κυκλοφόρησε η είδηση πως θα πάμε για ανάκριση. Ο πατέρας μου γεμάτος πόνο κατέφθασε Προσπάθησε και πάλι να με πείσει ν’ αλλάξω τη πίστη μου. «Λυπήσου, κόρη μου, τα γερατειά μου, μου είπε. Αν ακόμη μου αξίζει να με λες πατέρα, λυπήσου με. Σ’ ανάθρεψα με τα χέρια μου. Σ’ αγαπούσα περισσότερο από όλα τα άλλα παιδιά, Μη με κάνεις τώρα περίγελο του κόσμου. Σκέψου τ’ αδέρφια σου, τη μητέρα σου, το παιδί σου, που δεν θα μπορέσει, αν του λείψεις, να ζήσει. Έλα στα λογικά σου και μη θέλεις να διαλύσεις την οικογένειά σου».

Και ενώ μου έλεγε αυτά, φιλούσε τα χέρια μου, έπεφτε στα πόδια μου. Πονούσα πολύ βλέποντας τον πατέρα μου σ’ αύτη την κατάσταση. Ήταν ο μόνος απ’ την οικογένειά μας, που δεν μπορούσε να με καταλάβει.

-Δεν θα συμβεί και στο δικαστήριο κάτι που δεν θα το θέλει ο Θεός, πατέρα, του έλεγα. Πίστεψέ το, πως δεν εξαρτάται από μας η πορεία του καθενός μας, αλλά από το Θεό.

Έφυγε, μετά από αυτά, θλιμμένος.

Ξαφνικά ένα μεσημέρι μας οδήγησαν στο δικαστήριο. Το νέο διαδόθηκε στις γειτονιές. Μαζεύτηκε κόσμος. Ανεβήκαμε στο εδώλιο. Ανέκριναν πρώτα τους άλλους. Σαν έφτασε η σειρά μου, βλέπω τον πατέρα μου νάρχεται προς το μέρος μου, κρατώντας στην αγκαλιά του το παιδί μου. Με τράβηξε και μου είπε: «Θυσίασε, λυπήσου το βρέφος». Ο Ιλαριανός, ο εισαγγελέας με τη σειρά του τότε μου είπε: «Λυπήσου τα γεράματα του πατέρα σου, την τρυφερή ηλικία του παιδιού σου, θυσίασε για την ευτυχία των αυτοκρατόρων».

Εγώ απήντησα : Δεν  θυσιάζω !

Ιλαριανός : Είσαι χριστιανή ;

Του είπα : Ναι, είμαι χριστιανή !

Ο δικαστής δεν άργησε να βγάλει την απόφαση : Όλοι θα γινόμαστε τροφή των θηρίων. Φύγαμε για τη φυλακή νοιώθοντας ευτυχισμένοι.

Την παραμονή είδα ένα όνειρο που πολύ με ενίσχυσε. Ότι πολέμησα με ένα Αιγύπτιο άνδρα, τον οποίον και νίκησα. Ότι όλο το πλήθος γύρω μου ξέσπασε σε επευφημίες. Σαν ξύπνησα, κατάλαβα ότι η μάχη που θα δώσω δεν θάναι με τα άγρια θηρία, αλλά με το Διάβολο. Κι’ ήμουν βεβαία για τη νίκη.

Η διήγηση του μαρτυρίου.

Ανάμεσα στους άλλους κρατουμένους ήταν και η Ευτυχία                        (Φιλικιτάτη). Όταν την συνέλαβαν, ήταν οχτώ μηνών έγκυος. Όταν πλησίασε η ήμερα της θηριομαχίας,  στενοχωριόταν στη σκέψη, πώς το ­διko της μαρτύριο θα έπαιρνε αναβολή, λόγω της καταστάσεως της: Γιατί ο νόμος απαγόρευε τη θανατική εκτέλεση στις εγκύους· Όσοι βρίσκονταν μαζί της, κι’ αυτοί ήταν βαθιά λυπημένοι στη σκέψη, πως θ’ αφήσουν μόνη μια τόσο καλή κι’ αγαπητή τους αδελφή, που μαζί τους βάδιζε προς την ίδια ελπίδα.

Τρεις μέρες πριν απ’ το μαρτύριο, όλοι μαζί έκαναν θερμή ικεσία προς τov Κύριο. Μόλις είχαν τελειώσει την προσευχή τους, όταν έπιασαν την Ευτυχία οι πόνοι του τοκετού. Οι συνθήκες στις όποιες βρισκόταν η επίτοκος, καθώς και ο πρόωρος τοκετός (ήταν στους οχτώ μήνες) την έκαναν να υποφέρει πολύ και να βογγάει. Τότε ένας απ’ τους δεσμοφύλακες της είπε: «Αν τώρα τόσο πολύ βογγάς, τι θα κάνεις όταν βρεθείς ανάμεσα στ’ άγρια θηρία, που τ’ αψήφησες με την άρνησή σου να θυσιάσεις στους θεούς ;».

Η Ευτυχία τότε του απάντησε : «Τώρα είμαι εγώ που υποφέρω αυτό που υποφέρω. Ενώ εκεί ένας άλλος θάναι μέσα μου, που θα υποφέρει για μένα, γι’ αυτό για χάρη του θα υποφέρω». Η Ευτυχία έφερε στον κόσμο ένα κοριτσάκι, που το υιοθέτησε μια χριστιανή και το είχε σαν παιδί της…

Το Άγιο Πνεύμα μας επέτρεψε να σημειώσουμε γραπτώς το χρονικό του μαρτυρίου. Έτσι, παρά την αναξιότητά μας, συμπληρώνομε το ιστορικό ενός τόσο αξιόλογου μαρτυρίου. Κι’ εκπληρώνουμε και την επιθυμία και την αποστολή, που μας εμπιστεύθηκε η Αγία Περπέτουα.

Άς αναφέρομε κάτι από τη σταθερότητα και τη μεγαλοψυχία της μάρτυρος. Ο δήμαρχος μεταχειρίζεται με σκληρό τρόπο τους κρατουμένους. Η Περπέτουα τότε του είπε κατά πρόσωπον : «Γιατί στερείς από την επιείκεια σου τους τόσο ευγενείς κατάδικους, που θ’ αγωνιστούν για τα γενέθλια του Καίσαρος ; Δεν θάναι συμφέρον για την υπόληψή σου να φέρεις στη κονίστρα φυλακισμένους ευτραφείς;»

Ο δήμαρχος κατακοκκίνισε. Έδωσε διαταγή να χρησιμοποιούν τους φυλακισμένους πιο ανθρώπινα. Έτσι και τα αδέλφια της Περπέτουας και όλοι οι άλλοι επισκέπτες είχαν την ευκολία να μπαίνουν στη φυλακή και να φέρνουν στους δικούς τους τα απαραίτητα.

Την παραμονή της θηριομαχίας, γινόταν το τελευταίο γεύμα των καταδίκων, που το ονόμαζαν «ελεύθερο γεύμα». Οι μάρτυρες, όσο μπορούσαν, μετέβαλαν αυτό το δείπνο από δείπνο οργίων σε δείπνο αγάπης. Μιλούσαν εκεί στα πλήθη με το θάρρος που τους χαρακτήριζε, υπογραμμίζοντας τους την κρίση του Θεού. Διαλαλούσαν την ευτυχία τους, που δίνουν τη ζωή τους για το Θεό και κινούσαν την απορία των ακροατών. Πολλοί από τους ειδωλολάτρες συγκινιόνταν και πίστευαν.

Η ήμερα της νίκης έφθασε. Οι μάρτυρες άφησαν τη φυλακή για να πάνε στο αμφιθέατρο. Θάλεγε κανείς, πως πάνε στον ουρανό. Τα πρό­σωπά τους ήταν φωτεινά, χαριτωμένα. Ήταν συγκινημένοι όχι από φόβο, αλλά από χαρά. Η Περπέτουα βάδιζε πίσω, μ’ ένα βήμα ήρεμο, σταθερό, σαν η μικρή αγαπημένη του Θεού. Η λάμψη των ματιών της έκανε όλους να ρίξουν το βλέμμα κάτω.

Όταν έφτασαν στην πόρτα του αμφιθεάτρου, θέλησαν να τους φορέσουν ειδικές στολές: στους άνδρες τη στολή των ιερέων του Κρόνου, στις γυναίκες τη στολή της ιέρειας Δήμητρας. Ή Περπέτουα όμως αντιστάθηκε μέχρι τέλους.

Αρνήθηκε να δεχθεί κάτι τέτοιο. «Αν ήρθαμε εδώ θεληματικά, είπε, ήταν για να υπερασπίσουμε την ελευθερία μας. Αν θυσιάζουμε τη ζωή μας, είναι για να μη κάνουμε παρόμοια με αυτό που μας ζητάτε. Πάνω σ’ αυτό έχομε κάνει μαζί σας μια συμφωνία».

Η αδικία έπρεπε να υποχώρηση μπρος στη δικαιοσύνη. Ο δήμαρχος δέχτηκε να περάσουν με τα συνηθισμένα τους ρούχα.

Η Περπέτουα τραγουδούσε. Για τις γυναίκες μάρτυρες είχαν φυλάξει οι δήμιοι μια από τις άγριες αγελάδες να τις κατασπαράξει. Τις έκλεισαν μέσα στα δίχτυα και έτσι τις έφεραν μέσα στο στάδιο. Εδώ άρχιζε η πάλη με το άγριο θηρίο.

Η Περπέτουα συμμάζεψε το σχισμένο φόρεμα επάνω της, μάζεψε τα  μαλλιά της, που ήταν λυμένα. Γιατί μια μάρτυς δεν πρέπει να πεθάνει με ξέπλεκα τα μαλλιά, όπως όταν κανείς πενθεί, αφού είναι ήμερα χαρμόσυνη γι’ αυτήν. Έτσι όπως την είδαν άφοβη και αλύγιστη ξέσπασαν σε μίσος τα πλήθη έξαλλα και την έβγαλαν από την πόρτα των Ζώων, όπως έλεγαν μια πόρτα της Καρχηδόνος.

Εκεί την περιμάζεψε ένας κατηχούμενος, ο Ρούστικος.

Εκείνη φαινόταν σαν τότε να ξυπνά από ένα βαθύ λήθαργο. Κοίταξε γύρω της και όλοι ξαφνιάστηκαν σαν την άκουσαν να ρωτά: «Πότε λοιπόν θα μας ρίξουν στην άγρια αγελάδα ;» Κι’ όταν της είπαν ότι αυτό είχε ήδη γίνει, δεν το πίστευε, αν δεν της το επιβεβαίωναν τα σημάδια επάνω στο σώμα της και στο φόρεμα της. Εν συνεχεία κάλεσε τον αδελφό της και τον κατηχούμενο. Τους είπε : «Μείνετε σταθεροί στην πίστη σας. Αγαπάτε ο ένας τον άλλον. Οι δοκιμασίες οι δικές μας μη σας κλονίσουν ποτέ».

Εν τω μεταξύ οι άλλοι μάρτυρες έδωκαν μέσα στο στάδιο ο καθένας με τη σειρά του το αίμα του για τη πίστη του. Την Περπέτουα την κτύπησαν στα πλευρά. Έβγαλε μια φωνή. Ύστερα έπιασε η ίδια το χέρι του άπειρου μονομάχου και έφερε το ξίφος στο λαιμό της. Δεν μπορούσε μια τέτοια γυναίκα να πεθάνει με άλλον τρόπο απ’ αυτόν…

Ω σεις άγιοι κι ευτυχισμένοι μάρτυρες ! Είσαστε οι εκλεκτοί και οι διαλεγμένοι για τη δόξα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Αυτός που τιμάτε και λατρεύετε, ας χρησιμοποιήσει και σας για την οικοδομή της Εκκλησίας. Είσαστε και σεις μια μαρτυρία, ότι το αυτό Πνεύμα ενεργεί το ίδιο παντού, καθώς και ο Πατήρ και ο Υιός, στον οποίον ανήκει η δόξα και η τιμή  στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

( Άγιες Γυναίκες της αρχαίας Εκκλησίας, Εκδ. Ι. Μ. Κεχροβουνίου Τήνου. Επιμέλεια Αρχ. Ηλία Μαστρογιαννοπούλου).
http://www.diakonima.gr/2010/02/01/%CF%84%CE%BF-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CF%84%CF%8D%CF%81%CE%B9%CE%BF-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%B1%CE%B3%CE%AF%CE%B1%CF%82-%CF%80%CE%B5%CF%81%CF%80%CE%AD%CF%84%CE%BF%CF%85%CE%B1%CF%82-1-%CF%86%CE%B5%CE%B2%CF%81/

Όμως ένας σύμβουλος του αυτοκράτορος, που ήταν και μνηστήρας της Δροσίδος, ο Αδριανός, πληροφόρησε τον βασιλέα για το έργο των γυναικών. Τότε ο Τραϊανὸς τις συνέλαβε και την μεν Αγία Δροσίδα την περιόρισε στο παλάτι, τις δε μοναχές τις έριξε μέσα σε χωνευτήρι με λιωμένο χαλκό.

Στο Συναξάρι αναφέρεται ότι με τον χαλκό αυτό, μέσα στον οποίο χωνεύθηκαν οι πέντε Αγίες, ο Τραϊανός διέταξε να κατασκευασθον οι βάσεις των χάλκινων αγγείων του δημόσιου λουτρού, το οποίο είχε ανεγείρει και που επρόκειτο να δοθεί σε δημόσια λειτουργία κατά την ημέρα της εορτής των Απολλωνίων.

Όταν έγιναν τα εγκαίνια του λουτρού, ο πρώτος που έσπευσε να εισέλθει μέσα, μόλις πλησίασε, έπεσε κάτω νεκρός. Το ίδιος συνέβη και με όσους άλλους, μετά από αυτόν, πλησίασαν την θύρα.

Μόλις ο αυτοκράτορας πληροφορήθηκε τα γεγονότα, ρώτησε τους ιερείς των ειδώλων μήπως οι Χριστιανοί είχαν κάνει καμία μαγεία. Εκείνοι απάντησαν ότι αυτό το έκαναν τα χάλκινα αγγεία, που κατασκευάστηκαν από τα λείψανα των πέντε μοναχών. Τότε ο Τραϊανός διέταξε να κατασκευασθούν άλλα χάλκινα αγγεία, ώστε να σταματήσουν οι θάνατοι και να ξαναλιώσουν τα αγγεία μέσα στα οποία μαρτύρησαν οι Άγίες, για να κατασκευαστούν χάλκινα ομοιώματα των πέντε εκείνων Μαρτύρων προς ατίμωση και όνειδός τους.

Έτσι κι έγινε. Τα γυμνά αγάλματα στήθηκαν. Ο Τραϊανός, όμως, είδε στον ύπνο του τις πέντε μοναχές να τον επιτιμούν και να του προαναγγέλουν την κοίμηση της θυγατέρας του. Ὁ ἀσεβὴς αὐτοκράτορας ἐξοργίστηκε, διότι ο Θεός εξευτέλισε τις ανόητες βουλές του και τις γεμάτες παράνοια πράξεις του. Έδωσε, λοιπόν, εντολὴ να αναφθούν δύο κλίβανοι σε καθένα από τα δύο άκρα της πόλεως και να πυρακτώνονται συνεχώς. Με διαταγή του τοποθέτησε στους κλιβάνους και επιγραφή, η οποία έγραφε: «Χριστιανοί, που προσκυνάτε τον Εσταυρωμένο, λυτρώσατε τους εαυτούς σας από τα πολλά βασανιστήρια καὶ απαλλάξατε εμάς από τον κόπο των βασάνων. Ρίψατε εαυτούς στον κλίβανο».

Η Αγία Δροσίς απέβαλε τα βασιλικά ενδύματα και έφυγε από τα ανάκτορα χωρίς να την αντιληφθεί κανείς. Προχωρούσε προς τον κλίβανο, για να μαρτυρήσει υπέρ του Χριστού και να βρεθεί κοντά στις Αγίες, που αναπαύονταν στη Βασιλεία του Θεού. Σκέφθηκε όμως ότι δεν είχε βαπτισθεί. Έβγαλε τότε από το θηλάκιο του χιτώνα της το μύρο, μπήκε μέσα σε ένα λάκκο με νερό και βαπτίσθηκε στο Όνομα του Πατρὸς και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος. Στην συνέχεια κρύφθηκε κάπου για λίγες ημέρες, τρεφόμενη με τροφή που της έφερνε Άγγελος Κυρίου, και παρακαλώντας τον Θεό να της δείξει τί έπρεπε να κάνει, παρέδωσε την ψυχή της.

Πηγή: http://www.synaxarion.gr/gr/sid/2414/sxsaintinfo.aspx

Στις 4 Σεπτεμβρίου η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά και γεραίρει τη μνήμη της Αγίας ενδόξου παρθενομάρτυρος Ερμιόνης της αναργύρου ιατρού. Σύμφωνα με το ιερό βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων η Αγία Ερμιόνη ήταν μία από τις τέσσερις θυγατέρες του Διακόνου και Αποστόλου Φιλίππου, ο οποίος καταγόταν από την Καισάρεια της Παλαιστίνης και ήταν ένας από τους επτά διακόνους της πρώτης Εκκλησίας των Ιεροσολύμων. Οι άλλες τρεις θυγατέρες του ονομάζονταν Ευτυχίς, Γλαύκη και Καλλίστη. Η Ερμιόνη διακρινόταν για τη βαθιά της πίστη στον Αναστάντα Κύριο και το προορατικό της χάρισμα, αλλά και για την αγάπη της προς τον συνάνθρωπο. Μάλιστα κατείχε και την ιατρική τέχνη και διά της επικλήσεως του ονόματος του Ιησού Χριστού θεράπευε τους ασθενείς.

Μαζί με την αδελφή της, την Ευτυχίδα, μετέβη από τα Ιεροσόλυμα στην Έφεσο για να συναντήσουν τον Άγιο Ιωάννη τον Θεολόγο και Ευαγγελιστή, αλλά πληροφορούμενες ότι έχει εγκαταλείψει την επίγεια ζωή, έσπευσαν να συναντήσουν τον μαθητή του Αποστόλου Παύλου Πετρώνιο. Ο Πετρώνιος μίλησε σ’ αυτές για το ιεραποστολικό έργο του Αποστόλου των Εθνών Παύλου και του Ευαγγελιστού Ιωάννου του Θεολόγου, ενώ τον χαροποίησε το γεγονός ότι η Ερμιόνη κατείχε την ιατρική τέχνη, την οποία και εξασκούσε δωρεάν προς θεραπεία των πασχόντων αδελφών.

Όταν όμως επισκέφθηκε την Έφεσο ο αυτοκράτορας Τραϊανός (98-117μ.Χ.) στην εκστρατεία του εναντίον των Περσών, πληροφορήθηκε για την ιεραποστολική δράση της Ερμιόνης και το θεραπευτικό της έργο, το οποίο επιτελούσε διά της χάριτος του Θεού. Έδωσε τότε εντολή να την φέρουν ενώπιόν του. Στην αρχή προσπάθησε με διάφορες κολακείες να την πείσει να αρνηθεί τον Χριστό, αλλά η σθεναρή της ομολογία υπέρ της χριστιανικής πίστεως εξόργισε τον Τραϊανό και διέταξε να την ραπίσουν στο πρόσωπο για πολλή ώρα. Η Ερμιόνη υπέμεινε το μαρτύριο με χαρά, διότι έβλεπε τον Χριστό με τη μορφή του διδασκάλου της, του Πετρωνίου, να την ενισχύει. Βλέποντας ο αυτοκράτορας την καρτερία και την ακλόνητη πίστη της και μετά την πρόρρησή της ότι ο Τραϊανός θα νικήσει τους Πέρσες, αλλά θα χάσει τον αυτοκρατορικό θρόνο, αισθάνθηκε τόση ντροπή, ώστε την άφησε ελεύθερη. Στη συνέχεια η Ερμιόνη ίδρυσε στην Έφεσο ένα πανδοχείο, στο οποίο δεχόταν όλους όσους είχαν ανάγκη σωματικής θεραπείας, ψυχικής στήριξης, αγάπης, στοργής και φροντίδας. Γι’ αυτό και η φιλάνθρωπος Ερμιόνη έλαβε από τους χριστιανούς της περιοχής την προσωνυμία «Το ρόδο της Εφέσου».

Όταν τον Τραϊανό διαδέχθηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο το 117μ.Χ. ο γαμπρός του, ο Αδριανός, εξαπέλυσε αδυσώπητο διωγμό εναντίον των χριστιανών. Μόλις πληροφορήθηκε ο χριστιανομάχος αυτοκράτορας την ιεραποστολική δράση της Ερμιόνης, διέταξε να την φέρουν ενώπιόν του και έδωσε την εντολή να υποβληθεί σε φρικτά βασανιστήρια. Άρχισαν να τη δέρνουν ανελέητα, ενώ εκείνη δοξολογούσε τον Κύριο. Στη συνέχεια κάρφωσαν περόνες στα πέλματα των ποδιών της, αλλά και πάλι έμεινε σταθερή στην πίστη της, δοξολογώντας το όνομα του Κυρίου που την αξίωσε να υποφέρει γι’ Αυτόν. Βλέποντας ο Αδριανός την αμετάβλητη στάση της μάρτυρος, διέταξε να γεμίσουν έναν λέβητα με πίσσα, θειάφι, άσφαλτο και μόλυβδο και αφού πυρακτώθηκε, την οδήγησαν για να τη ρίξουν μέσα. Η ένδοξος μάρτυς μπήκε μέσα στον πυρακτωμένο λέβητα, αφού πρώτα έκανε το σημείο του Σταυρού, ζητώντας την ενίσχυση από τον Θεό. Αμέσως η φωτιά έσβησε και χύθηκε έξω ο μόλυβδος, η δε Ερμιόνη βγήκε σώα και αβλαβής. Βλέποντας εξοργισμένος ο αυτοκράτορας το παράδοξο θαύμα, διέταξε να πυρακτώσουν ακόμη περισσότερο τον λέβητα, ώστε να χωνευτούν μέσα σ’ αυτόν τα οστά της μάρτυρος. Μόλις ο Αδριανός είδε την Ερμιόνη να στέκεται αγέρωχη και αβλαβής μέσα στον λέβητα και να ομολογεί ότι αισθάνεται σαν να βρίσκεται μέσα σε δροσιά, πλησίασε τον λέβητα και έβαλε το χέρι του. Αμέσως βγήκαν τα νύχια από το χέρι του και κατακάηκε το δέρμα του. Τότε η Αγία απευθυνόμενη στον Αδριανό είπε: «Βασιλεῦ, ζῇ Κύριος ο Θεός!» Μόλις ο αυτοκράτορας άκουσε αυτά τα λόγια, θύμωσε ακόμη πιο πολύ και διέταξε να πυρακτώσουν ένα μεγάλο τηγάνι και να βάλουν την Ερμιόνη μέσα σ’ αυτό γυμνή. Αλλά Άγγελος Κυρίου σκόρπισε τη φωτιά, η οποία κατέκαυσε όσους βρίσκονταν εκεί, ενώ η ένδοξος μάρτυς του Χριστού έμεινε σώα και αβλαβής, δοξάζοντας και υμνολογώντας το όνομα του Κυρίου. Βλέποντας ο Αδριανός το νέο παράδοξο θαύμα, έδωσε εντολή να τη βγάλουν από το πυρακτωμένο τηγάνι. Τότε η Ερμιόνη απευθύνθηκε στον αυτοκράτορα και του είπε ότι ο Κύριος φρόντισε να την υπνώσει μέσα στο τηγάνι και μάλιστα στον ύπνο της είδε ότι προσκυνούσε τον μεγάλο θεό Ηρακλή. Μόλις ο Αδριανός άκουσε αυτά τα λόγια, χάρηκε πολύ και την πρόσταξε να μπει μέσα στον ειδωλολατρικό ναό και να προσκυνήσει τον θεό Ηρακλή. Η μάρτυς του Χριστού μπήκε στον ναό και αφού προσευχήθηκε στον Πανάγαθο και Πανοικτίρμονα Θεό, τον ένα και αληθινό, άρχισαν να πέφτουν αστραπές και βροντές. Τότε όλα τα ειδωλολατρικά αγάλματα κατακερματίστηκαν και μετά τη συντριβή τους, μεταβλήθηκαν σε κονιορτό. Μόλις η Ερμιόνη βγήκε από τον ναό, προέτρεψε τον Αδριανό να μπει μέσα για να βοηθήσει τους θεούς του, διότι έπεσαν και δεν μπορούν να σηκωθούν. Όταν μπήκε ο αυτοκράτορας και αντίκρισε τη συντριβή των ειδώλων, εξαγριώθηκε σε τέτοιο βαθμό, ώστε έδωσε εντολή να αποκεφαλισθεί αμέσως η πολύαθλος μάρτυς του Χριστού.

Η Ερμιόνη οδηγήθηκε έξω από την πόλη και ζήτησε από τους δύο δημίους της, τον Θεόδουλο και τον Θεοτίμητο, να της επιτρέψουν πρώτα να προσευχηθεί. Οι δύο δήμιοι αρνήθηκαν και χωρίς αναβολή σήκωσαν τα ξίφη τους για να την αποκεφαλίσουν. Όμως με τη θαυματουργική επέμβαση του Παντοδυνάμου Θεού τα χέρια τους ξεράθηκαν. Το γεγονός αυτό τους έκανε να πιστέψουν στον Ιησού Χριστό, παρακάλεσαν δε τη φιλάνθρωπο Ερμιόνη να προσευχηθεί για τη σωτηρία των ψυχών τους. Αφού προσευχήθηκε στον Κύριο, αμέσως παρέδωσαν τις ψυχές τους στον δικαιοκρίτη Κύριο, ενώ μετά από λίγο εκοιμήθη ειρηνικά η ένδοξος παρθενομάρτυς του Χριστού Αγία Ερμιόνη.

Μετά την εκδημία της, ευσεβείς χριστιανοί πήραν με ευλάβεια τα ιερά της λείψανα και τα ενταφίασαν με τις πρέπουσες τιμές στην πόλη της Εφέσου. Ο τάφος της κατέστη αέναος πηγή πολυάριθμων θαυμάτων, αφού από αυτόν ανέβλυζε ιαματικό μύρο. Μάλιστα αυτό το μύρο το διένειμε ως θαυματουργό η ένδοξος πρωτομάρτυς της Χίου Αγία Μυρόπη, όταν κατά την περίοδο των διωγμών του αυτοκράτορος Δεκίου (249-251μ.Χ.) αποβιβάσθηκε μαζί με τη μητέρα της μ’ ένα πλοιάριο από την Έφεσο στη Χίο. Στον τόπο, όπου αποβιβάσθηκε η Αγία Μυρόπη με το μύρο από τον τάφο της Αγίας Ερμιόνης, άρχισε να αναβλύζει αγίασμα. Σύμφωνα μάλιστα με την τοπική παράδοση η Αγία Μυρόπη έφερε μαζί της και τη θαυματουργή εικόνα της Αγίας Ερμιόνης, την οποία έκρυψε σε βράχο και εκεί άρχισε αργότερα να αναβλύζει το αγίασμα. Εκεί ακριβώς κτίσθηκε ο πρώτος ναός επ’ ονόματι της Αγίας Ερμιόνης, ο οποίος έδωσε στην πλησίον του χωριού Θυμιανά παραθαλάσσια περιοχή της Χίου το όνομά της, η δε Αγία κατέστη ως μία από τις πλέον τιμώμενες και λαοφιλείς αγίες της μυροβόλου και αγιοτόκου νήσου Χίου. Ο πρώτος ναός της Αγίας Ερμιόνης καταστράφηκε, και κατά την περίοδο της Τουρκοκρατίας και κατόπιν άδειας από τον σουλτάνο ανεγέρθηκε νέος ναός με τη συνδρομή του Ιωάννου Σεκεριανού και του Εμμανουήλ Κρητικόπουλου. Στον ιστορικό αυτό ναό η πρώτη Θεία Λειτουργία τελέσθηκε στις 16 Δεκεμβρίου 1754. Η ύπαρξη του ναού και του αγιάσματος της Αγίας Ερμιόνης και η κατ’ έτος στις 4 Σεπτεμβρίου τέλεση λαμπράς πανηγύρεως με τη συμμετοχή πλήθους πιστών, συντέλεσαν στη διάδοση της τιμής της Αγίας στη Χίο σε τέτοιο βαθμό, ώστε να ανεγερθούν άλλοι επτά ιεροί ναοί επ’ ονόματί της (Καπέλα, Καταρράκτης, Καλαμωτή, Μεστά, Εμπορειός και Πυργί με δύο ναούς). Στο όνομα της Αγίας παρθενομάρτυρος Ερμιόνης τιμάται και το περικαλλές παρεκκλήσιο στην κορυφή του λόφου «Πρωνός» στην Ερμιόνη Αργολίδος, το οποίο ανεγέρθηκε με δαπάνη του αειμνήστου Μητροπολίτου Σάμου και Ικαρίας κυρού Παντελεήμονος Μπαρδάκου. Επίσης στις 3 Σεπτεμβρίου 2004, παραμονή της εορτής της Αγίας, τελέσθηκαν από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Σάμου και Ικαρίας κ. Ευσέβιο τα θυρανοίξια του νεόδμητου ιερού ναού της Αγίας Ερμιόνης στην περιοχή «Καλούσος –Βαρελά» έξω από το χωριό Παλαιόκαστρο της νήσου Σάμου. Πλούσια είναι και η υμνογραφία της Αγίας Ερμιόνης, αφού ασματικές ακολουθίες προς τιμήν της έχουν ποιήσει ο αείμνηστος υμνογράφος Γεράσιμος Μοναχός ο Μικραγιαννανίτης και ο Αρχιμανδρίτης - Ιεροκήρυξ π. Νικόδημος Αεράκης.

Η ευχή όλων μας είναι η ένδοξος παρθενομάρτυς του Χριστού Αγία Ερμιόνη η ανάργυρος ιατρός να πρεσβεύει αδιάλειπτα στον Κύριο για τη σωτηρία όλων μας και να μας ενισχύει με το αγωνιστικό της φρόνημα στην πίστη μας στους σημερινούς χαλεπούς καιρούς.

· Αεράκη Νικοδήμου Γ., Αρχιμανδρίτου – Ιεροκήρυκος, Ασματική Ακολουθία και Κανών Παρακλητικός της Αγίας ενδόξου παρθενομάρτυρος Ερμιόνης, Αθήναι 2007

· Μηλίτση Γεωργίου Θ., Αι Άγιαι Τέσσαρες Ανάργυροι Γυναίκες, Τρίκαλα 2004

· Παπαθανασοπούλου Θανάση Ν., Το ρόδο της Εφέσου, Εκδόσεις Αστήρ, Αθήνα 2002

· Χαλκιά Στεφάνου Πόπης, Οι Άγιοι της Χίου, Β΄ Έκδοσις, Εκδόσεις Επτάλοφος, Αθήναι 2008

1. Η παλαιά εφέστια εικόνα της Αγίας Ερμιόνης στον ομώνυμο ιερό ναό των Θυμιανών Χίου.

2. Η Αγία Ερμιόνη κατείχε την ιατρική τέχνη και θεράπευε δωρεάν τους ασθενείς. Στην Έφεσο ίδρυσε περίφημο πανδοχείο, στο οποίο φιλοξενούνταν άποροι και ασθενείς.

3. Η ιερή και θαυματουργή εικόνα της Αγίας Ερμιόνης με τα πολυάριθμα αφιερώματα στον ομώνυμο ιερό ναό των Θυμιανών Χίου.

 4. Ο ιερός ναός της Αγίας Ερμιόνης με το παρακείμενο ιερό αγίασμα αποτελεί λαοφιλές προσκύνημα της μυροβόλου νήσου Χίου.

5. Ο ιερός ναός της Αγίας Ερμιόνης στην περιοχή των Μεστών της Χίου. (naoschios.blogspot.gr)

6 Ο ιερός ναός της Αγίας Ερμιόνης στον Εμπορειό της Χίου. (naoschios.blogspot.gr)

7. Ο ιερός ναός της Αγίας Ερμιόνης πλησίον του χωριού Παλαιόκαστρο της Σάμου.

8. Ο ιερός ναός της Αγίας Ερμιόνης στον λόφο Πρωνός της Ερμιόνης.

Ο τόπος αλλά και ο χρόνος του μαρτυρίου της Αγίας Βαρβάρας δεν είναι γνωστός. Έτσι κατ΄ άλλους φέρεται πως μαρτύρησε στη Νικομήδεια της Βιθυνίας το 210, κατ' άλλους στην Ηλιούπολη (σημερινή Baalbek) στον Λίβανο το 360 και κατ' άλλους (εκδοχή καθολικών) σε κάποια πόλη της Τοσκάνης

Η μνήμη της[Επεξεργασία | επεξεργασία κώδικα]

Η σύνδεση της Αγίας με κεραυνό προκάλεσε την επίκλησή της έναντι κεραυνού και φωτιάς από συσχετισμό. Ανακηρύχθηκε επίσης προστάτις Αγία του πυροβολικού και των ορυχείων. Η ιερή μνήμη της εορτάζεται στις 4 Δεκεμβρίου. Επίσης είναι προστάτιδα των σταφιδεργατών στο Ηράκλειο Κρήτης και πολιούχος της πόλης της Δράμας και του Ρεθύμνου Κρήτης.