Stapstenen zijn belangrijke zaken of mensen in mijn leven, struikelstenen zorgen ervoor dat ik iets meemaak dat niet leuk is.

De kinderen mogen zelf 2 stenen ontwerpen: 1 stapsteen en 1 struikelsteen. Hierin schrijven ze de antwoorden op bovenstaande vraag.

1. Ontkenning: In deze fase wil je de realiteit niet onder ogen zien. Het is een natuurlijke vorm van zelfbescherming waarbij je bepaalde informatie simpelweg niet toelaat.

2. Boosheid: Zodra de realiteit doordringt, kan er boosheid ontstaan. Deze boosheid kan zich richten op verschillende mensen of situaties.

3. Onderhandelen: In deze fase probeer je het verlies te verwerken door bepaalde beloftes te doen of doelstellingen te stellen, vaak gedreven door hoop.

4. Verdriet en depressie: Wanneer je beseft dat ontkenning en boosheid niet helpen, kunnen gevoelens van verdriet, spijt, angst en onzekerheid de overhand nemen.

5. Aanvaarding: Uiteindelijk komt er berusting en kun je de situatie accepteren. Dit betekent niet dat je vergeet, maar dat je het verlies een plek kunt geven en verder kunt gaan met je leven.

Iedereen doorloopt deze fasen op zijn eigen manier en in zijn eigen tempo. Heb je zelf ervaring met een van deze fasen?

Doel: Dit ritueel helpt kinderen om na te denken over belangrijke momenten en veranderingen in hun leven, en hoe ze hiermee om kunnen gaan.

Benodigdheden:

·        Grote vellen papier of karton

·        Kleurpotloden, stiften, verf

·        Tijdschriften voor knipsels

·        Scharen en lijm

·        Kleine kaarsen (optioneel, afhankelijk van de veiligheid)

Stappen:

1.     Introductie:

·        Begin met een gesprek over wat grenservaringen zijn. Bespreek voorbeelden zoals het starten op een nieuwe school, het verliezen van een huisdier, echtscheiding, ziekte, of het maken van nieuwe vrienden

2.     Creatieve Uitdrukking:

·        Geef elk kind een groot vel papier of karton. Vraag hen om een pad te tekenen dat hun levensreis voorstelt. Dit pad kan kronkelen, bochten maken en verschillende richtingen opgaan.

·        Laat de kinderen langs dit pad verschillende symbolen, tekeningen of knipsels uit tijdschriften plakken die belangrijke momenten of veranderingen in hun leven vertegenwoordigen. Dit kunnen zowel positieve als uitdagende ervaringen zijn.

3.     Reflectie:

·        Laat de kinderen om de beurt hun levenspad presenteren en uitleggen wat de verschillende symbolen en tekeningen voor hen betekenen. Dit kan begrip en empathie binnen de groep bevorderen.

·        Bespreek hoe ze zich voelden tijdens deze momenten en wat ze hebben geleerd van deze ervaringen/ontdekt door deze ervaringen.

·        Eventueel de vraag: Kom je in dit levenspad iets tegen wat voor jou met God te maken heeft

4.     Gezamenlijke Kaart:

·        Maak samen een grote kaart op een vel papier of doek waarop elk kind een symbool of tekening toevoegt die een belangrijke grenservaring voor hen vertegenwoordigt. Dit symboliseert de gezamenlijke reis en de verschillende ervaringen van de groep.

5.     Afsluiting:

·        Sluit af met een moment van stilte of een kort gebed om na te denken over de reis van het leven en wat we als mens ontdekte bij deze ervaringen.

·        Steek (indien veilig) een kaars aan in het midden van de kaart als symbool van licht en begrip.

Dit ritueel biedt een interactieve en visuele manier voor kinderen om na te denken over hun eigen levenservaringen en die van anderen.

Getuigenis van Emma

Emma's Verhaal:

"Hallo, ik ben Emma en ik wil jullie iets vertellen over een belangrijke ervaring in mijn leven. Toen ik 9 jaar oud was, verhuisden mijn ouders en ik naar een nieuwe stad. Ik moest naar een nieuwe school en nieuwe vrienden maken. Dit was een grote verandering voor mij, en ik vond het best eng.

In het begin voelde ik me verdrietig en een beetje bang. Ik miste mijn oude vrienden en mijn oude school. Soms dacht ik dat ik nooit nieuwe vrienden zou maken en dat ik altijd alleen zou blijven. Dit maakte me pessimistisch, wat betekent dat ik vooral de negatieve kanten van de situatie zag.

Maar na een tijdje begon ik te merken dat er ook goede dingen waren aan de verhuizing. Ik ontmoette nieuwe mensen die heel aardig waren en ik ontdekte nieuwe plekken in de stad die ik leuk vond. Ik begon te denken dat deze verandering misschien wel een kans was om nieuwe avonturen te beleven en nieuwe dingen te leren. Dit maakte me optimistisch, wat betekent dat ik de positieve kanten van de situatie begon te zien.

Nu, als ik terugkijk, zie ik dat deze ervaring me heeft geleerd dat veranderingen soms moeilijk kunnen zijn, maar dat er altijd iets goeds uit kan komen. Het hangt er maar net vanaf hoe je ernaar kijkt. Soms voel ik me nog steeds verdrietig als ik aan mijn oude vrienden denk, maar ik weet ook dat ik nieuwe vrienden heb gemaakt en dat ik sterker ben geworden door deze ervaring."

Reflectie:

Emma's verhaal laat zien dat dezelfde ervaring zowel tot pessimisme als optimisme kan leiden, afhankelijk van hoe je ernaar kijkt. Het is normaal om je soms verdrietig of bang te voelen bij grote veranderingen, maar het is ook belangrijk om te proberen de positieve kanten te zien en open te staan voor nieuwe mogelijkheden.

Wat vind je van Emma's verhaal? Heb je zelf ooit een ervaring gehad die je zowel verdrietig als blij maakte?

De grens tussen rede en waanzin.