c = Δ Qm Δ T

gdzie

ΔQ – dostarczone ciepło,

m – masa ciała,

ΔT – różnica temperatur.

To samo ciepło właściwe można zdefiniować również dla chłodzenia. W układzie SI jednostką ciepła właściwego jest dżul przez kilogram i przez kelwin:

J k g ⋅ K

.

Ciepło właściwe jest wielkością charakterystyczną dla danej substancji w danej temperaturze (jest stałą materiałową). Może zależeć od temperatury, dlatego precyzyjniejszy jest wzór zapisany w postaci różniczkowej

Q = m ⋅ q

gdzie:

Q – ilość dostarczonego ciepła,

m – masa ciała,

q – ciepło topnienia.

Topnienie przeprowadzane jest zazwyczaj przy stałym ciśnieniu, dlatego odpowiada ono entalpii przemiany i jest zwane entalpią topnienia.

Ciepło parowania zależy silnie od ciśnienia (i temperatury) malejąc wraz ze wzrostem temperatury i osiągając 0 w punkcie krytycznym.

Jeżeli nie podano dla jakiego ciśnienia określono ciepło parowania, to uznaje się, że określono je dla ciśnienia atmosferycznego.