Το ιώδιο είναι αμέταλλο χημικό στοιχείο με ατομικό αριθμό 53. Ανήκει στην ομάδα των αλογόνων και είναι ένα κρυσταλλικό, πτητικό, αργυρόλευκο στερεό με μεταλλική λάμψη. Το Σ.Τ είναι 113,7 βαθμοί Κελσίου και το σημείο βρασμού στους 184,3 βαθμούς Κελσίου. Στους 25 βαθμούς Κελσίου είναι στερεό. Η ονομασία ιώδιο αποδόθηκε εξαιτίας του χρώματος των ατόμων του. Ανακαλύφθηκε τυχαία το 1811 από τον Γάλλο χημικό Μπερνάρ Κουρτουά μετά από κατεργασία παραπροϊόντων παρασκευής νιτρικού καλίου. Το ιώδιο χρησιμοποιείται ιδιαίτερα στην φαρμακευτική ως απολυμαντικό μέσο. Άλατα ιωδίου όπως το ιωδιούχο κάλιο και ο ιωδιούχος άργυρος αξιοποιούνται στη φωτογραφική. Ακόμη ο ιωδιούχος άργυρος χρησιμοποιείται για το σχηματισμό νεφών δηλαδή τη δημιουργία τεχνητής βροχής.

Ονομασία: Το 1803, ο Σερ Χάμφρυ Ντέιβυ πρότεινε την ονομασία «silicium» για το πυρίτιο, από το λατινικό πρόθεμα «silex», που προέρχεται από τη λατινική λέξη «silicis», που στα ελληνικά σημαίνει πυρόλιθος, και την κατάληξη «-ium», που χρησιμοποιούνταν (τότε τουλάχιστον) για τα χημικά στοιχεία που θεωρούνταν ότι είναι μέταλλα.Η σημερινή αγγλόφωνη ονομασία του πυριτίου, δηλαδή «silicon», δώθηκε στο (νέο τότε χημικό στοιχείο) πυρίτιο το 1817, από το Σκώτο χημικό Τόμας Τόμσον (Thomas Thomson). Αυτή η ονομασία προήλθε από την ονομασία που έδωσε (στο στοιχείο) ο Σερ Χάμφρυ Ντέιβυ , αλλά ο Τόμας Τόμσον αντικατέστησε την κατάληξη «-ium» με την κατάληξη «-on», για να ταιριάζει με τις καταλήξεις των αμετάλλων χημικών στοιχείων βόριο (B, boron) και άνθρακα.

Φυσικές ιδιότητες:Το πυρίτιο απαντά σε δύο αλλοτροπικές μορφές: μια άμορφη και μια κρυσταλλική.Το κρυσταλλικό πυρίτιο έχει μεταλλική λάμψη ,είναι σκληρό και έχει σκούρο γκρι χρώμα.Είναι στερεό σε θερμοκρασία δωματίου και δεν είναι ούτε ελατό ούτε όλκιμο. Είναι ημιαγωγός και την ιδιότητα αυτή τη διατηρεί ακόμη και σε σχετικά υψηλές θερμοκρασίες. Δεν είναι  καλός αγωγός της θερμότητας.

Στους 25^οC:Είναι στερεό.  Φυσική κατάσταση: Στερεό

Χρησιμότητα: Σήμερα χρησιμοποιείται για ιατρικούς σκοπούς (το οργανικό πυρίτιο μόνο) και συμβάλει στην αύξηση του οστικού υγρού.