Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, uzak diyarların birinde yemyeşil bir orman varmış. Bu ormanda yaşayan tatlı mı tatlı, minicik, sevimli bir sincap varmış. 

Sincabın ismi de Nimi'ymiş. Çünkü yemek yerken, oynarken, tırmanırken hep nimnimnim dermiş. Bu yüzden sincap dostları ona Nimi derlermiş. 

     

     Sevimli Nimi tüm gün palamut, ceviz ve fındık yermiş. Ayrıca oyun oynamayı da çok severmiş. Oyun oynarken nim nimi de nim nim diye şarkılar söylermiş. Oyun oynamayı

o kadar çok seviyormuş ki, gece olsa bile uyumak istemiyor, hep oynamak istiyormuş. Nim nimi de nim nimm...

     

     Yine böyle bir gün akşam olmuş, hava kararmış. Uyku vakti gelmesine rağmen afacan Nimi başlamış yine fındık, ceviz kabuklarıyla tıkır tıkır , çıtır çıtır

nim nim nim diye oynamaya. Ama o da ne! Bir ses gelmiş az öteden; "Hey Nimi, uyumaya çalışıyoruz burada." Nimi aldırmamış, devam etmiş. "çıt çıt nim nim nim, katır kutur 

" Yan ağaçtan da arkadaşları sesleniyorlarmış; "Nimiiiii, Nimiiii!" Ama Nimi aldırmamış kimseye. O gece kendisi de arkadaşları da uykusuz kalmış. Ertesi gün çok geç saatte uyanmış, 

çok yorgun ve keyifsiz hissediyormuş, çünkü uykusunu alamamış. Üstelik arkadaşları da Nimi'nin saygısızlığına çok alınmışlar, yanına gelmiyorlarmış. Nimi o gün hem mutsuz hem yalnız kalmış.

Tüm gün bu durumu nasıl düzeltebileceğini düşünmüş. Hava kararınca yuvasındaki yatağına yatıp uyumuş. Sabah uyanınca da arkadaşlarının yanına gidip üzgün bir sesle "Sevgili arkadaşlarım nim nim nim,

şey nasıl söylesem nim nim nim, özür dilerim sizi rahatsız etmemeliydim nim nim nim." Arkadaşları Nimi'yi yaramaz da olsa zaten çok seviyorlarmış. Yanına gidip Nimi'nin başına başlarını yaslamışlar.

Ve sarılmışlar. Bu sincap dilinde "seni çok seviyoruz" demekmiş. Arkadaşları Nimi'yi affetmiş.

     

     Nimi o günden sonra bir daha hiç gürültü yapmamış. Geceleri uyumuş, gündüzleri oynamışlar. Nimi ve arkadaşları ormana neşe saçmış...

 

                                                                                                                     Nur Banu Aydemir