( z artykułu w niemieckiej gazecie na Pomorzu,                                                                                                                                                                                                                       połowa lat trzydziestych.)

Plan:

1. Początki chrześcijaństwa

2. Prześladowanie przez Żydów

3. Prześladowanie przez Rzymian

Ad1

Chrześcijaństwo powstało w pierwszej połowie I wieku w rzymskiej prowincji Judei, która była zamieszkana przez Żydów. Zapoczątkowała je działalność Jezusa z Nazaretu. Trzeba dodać, że był to czas silnych napięć politycznych i społecznych na terenie Palestyny, więc Jezus nie był jedynym, który uważał się za mesjasza.

Józef Flawiusz naliczył ich ponad 10.

Chrystus zgromadził w okół siebie dwunastu apostołów, których nauczał przez ponad dwa lata i to oni po jego śmierci stali się głosicielami nowej religii. Za swoją działalność został ukrzyżowany, najprawdopodobniej ok. 36 roku n.e.

Ad2

Chrześcijaństwo przez Żydów było uważane za sektę i usilnie zwalczane. Wynikało to z niewłaściwego zrozumienia przez wyznawców judaizmu roli Mesjasza. Żydzi wyobrażali go sobie jako wyzwoliciela z pod jarzma rzymskiego, a nie głosiciela Nowego Przymierza. Chrześcijanie nie tracili nadziei na pojednanie, mimo iż prześladowania chrześcijan zaczęły się nasilać. Najpierw wraz z działalnością św. Szczepana, który pragnął zreformować judaizm według przykazań Jezusa za co w około 36 r.p.n.e. został ukamienowany. Drugim takim okresem było przejęcie przez Heroda Agryppę władzy prokuratorskiej nad Judeą. Dążył on do zdobycia tak wielkiej władzy jaką miał Herod Wielki. Postanowił więc zjednać sobie Żydów, a najprostszym tego sposobem było, oczywiście, wznowienie prześladowań chrześcijan. 

Początki działalności sufrażyzmu miały miejsce w Wielkiej Brytanii oraz Stanach Zjednoczonych Ameryki. Wielu uosobiało ten ruch z działaczkami utworzonego w 1903 roku w Manchesterze „Woman’s Social and Political Union”. I słusznie. WSPU tworzyły Brytyjki rozczarowane wieloletnimi, nieskutecznymi walkami o prawo wyborcze dla kobiet w Wielkiej Brytanii. Niepowodzenia w Parlamencie w 1905 r. jeszcze bardziej zaogniły ich działania, które z czasem zaczęły słynąć z brutalności oraz radykalności. Członkinie WSPU bywały aresztowane, a ich działania rozpędzane przez policję. Brak jakichkolwiek skutków doprowadził do prób podpalenia Opactwa Westministerskiego oraz bójki z policją. W 1913 roku Emily Wilding Davison doprowadziła do swojej śmierci, kiedy próbowała wstrzymać wyścigi konne, w których brał udział król Jerzy V. Rok później Mary Richardson przeprowadziła zamach na obraz „Toaleta Wenus” Velesqueza. Aktywistki zasłynęły także ze swoich radykalnych działań za więziennymi kratami. Wiele z nich (także i spoza WSPU) doprowadziło swoje ciało do wycieńczenia fizycznego poprzez odmowę spożywania jakichkolwiek posiłków. Niemałe poruszenie wywołały wówczas metody lekarzy stosowane na strajkujących, opisywane jako bestialskie i nieludzkie. Przymusowe odżywianie doprowadziło do zrozumienia sufrażystek przez resztę społeczeństwa. Podczas II wojny światowej WSPU zachęcało kobiety do udziału w wojnie i zaszczyciło swym poparciem rząd brytyjski. W 1917 roku rozwiązano organizację, a niektóre jej działaczki utworzyły Partię Kobiet, rozwiązaną po dwóch latach. W 1918 roku Brytyjki uzyskały prawo wyborcze.