Het boek zou echter ook kunnen inhouden dat de zon staat voor de fijne kant van het leven en de maan staat voor de schaduwkant van het leven. Oftewel, de kwaliteit van leven kan zomaar afnemen wanneer het leven goed gaat. Max heeft in dit boek verschillende van dit soort momenten gehad.

B

Het motto van het boek luidt als volgt: 

Dit is een uitspraak van Tip Marugg, een Antilliaanse dichter en schrijver. Het kan in verband gebracht worden met de Curaçaose vrouwen die er wonen, specifiek gericht op de moeder en de vrouw van Max. Myrna en Lucia blijven onder bijna elke omstandigheid rustig. Max, zijn zoon en zijn vader laten dit gedrag veel minder merken. Max doet wel zijn best en heeft het beste voor met alles en iedereen, maar geeft zich te veel toe aan anderen. Sonny maakt door de armoedige situatie de verkeerde keuzes en raakt verstrikt in de drugsmaffia. Maar het laatste deel van het motto past toch het beste bij de vader van Max. Roy straalt namelijk te veel matchogedrag uit. Hij rijdt rond in een mooie taxiauto én hij schept ermee op dat hij wel zo’n elf kinderen heeft. Oftewel; hij stort zijn zaad in vrouwen en rijdt wat rond in een glimmende auto. Dit alles straalt uit dat de vrouwen in het verhaal veel sterker zijn dan de mannen.

E

De thematiek van het boek zou ik het best kunnen verwoorden met de zin van het bestaan. Het boek maakt zoals eerder benoemd ook duidelijk dat het je soms niet zal lukken om je doel te bereiken, zelfs niet als je er alles aan doet en je het beste voor hebt met alles en iedereen. Maar wat is dan de zin van het leven? Je zal nooit meer worden dan wie je daadwerkelijk bent. Als je bijvoorbeeld net als Max in armoede leeft, en je een afkomst hebt die niet erg gerespecteerd wordt, zal je nooit veel meer worden. Max kan in dit boek meerdere malen zijn doel niet bereiken, hoewel hij er wel alles aan lijkt te doen. De benoemde factoren van armoede en afkomst hebben hier zeker mee te maken. Volgens het boek is hoop slechts een illusie. 

Omdat het verhaal wordt verteld in het ik-perspectief, is het verhaal ook onbetrouwbaar. Broeder Daniël zelf lijkt wel heel betrouwbaar, maar omdat je het uit de ogen van slechts één persoon krijgt te lezen krijg je nooit de volledige informatie. Hierdoor is er ook geen sprake van perspectiefwisseling. Wat echter wel opvallend is aan dit verhaal, is dat de verteller een minder belangrijk persoon is in het verhaal. Roy, Max en Sonny spelen een veel grotere rol.

Het verhaal begint gelijk in het stuk dat Max terugkeert naar Amsterdam; een van de laatste gebeurtenissen in het boek. Gelijk daarna vertelt broeder Daniël over de jaren ’60, wanneer hij Max en Roy ontmoette. Er is dus sprake van een niet-chronologische volgorde;  het sujet. Maar na deze eerste gebeurtenissen is er dusdanig wel sprake van een chronologische volgorde; de fabel. Het blijft echter wel een niet-chronologisch verhaal. Dit eerste stuk is gelijk ook de belangrijkste flashforward, omdat er verder geen flashforwards in zitten.

C

Na het lezen van het eerste stuk kom je er snel achter dat er veel vaart zit in het verhaal. Het boek heeft dan ook relatief weinig bladzijden vergeleken met het aantal gebeurtenissen dat er in voorkomen. De bouw van het verhaal is evengoed helemaal niet lastig, doordat het grootste stuk van het verhaal een chronologische volgorde aanhoudt.