เมื่อวันจันทร์ แม่ปลูกต้นจัน ที่พระราชวังจันทน์  จากนั้นกลับบ้าน นอนหลับฝันเห็นเหตุการณ์ในอดีตกาล ที่มีโจรสลัด มาขโมยสลัด วิ่งวนในวนเขาวงกต

ขนสลัดกองใหญ่ วิ่งหนีไปแล้วปวดขี้จึงขนลุก

เนยหอม

ใหม่เอี่ยม

เเพมเพิส

อิงอร

ดรีมโน๊ะ

เชอ้า

ลัดป่าฝ่าดง

ณ วน ป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีนายพรานที่อยู่มานาน วนเวียนในป่า แม้กาลเวลา วันคืนผ่านไปตามดวงจันทร์ ที่คอยขึ้นและดับสลับกัน

นายพรานผู้นั้นเชื่อว่าเหตุการณ์ทุกสิ่งในโลกมีการเกิดขึ้นจากเหตุและผลที่เชื่อมโยงกัน เขาจึงหมั่นสอนชาวบ้านว่า “อย่ายึดติด เมื่อถึงเวลาก็ควร สลัด ความทุกข์ทิ้งไป”

แต่ชาวบ้านฟังแล้วก็ยังไม่เข้าใจ วันหนึ่งพวกเขาแบกหามขนสัมภาระมากมาย ทั้งเสื่อผ้า ทั้งเสบียง เดินทางเข้าป่ามาหานายพราน เหงื่อท่วมจน ขนบนร่างกายเปียกชื้น

นายพรานหัวเราะเบาๆ แล้วทำสิ่งแปลกประหลาด เขาเด็ดลูก จันทน์ ที่ขึ้นอยู่แถวนั้น ผสมกับผักป่า ทำเป็นอาหาร สลัด จัดใส่ถาดให้ทุกคนลิ้มรส

“นี่แหละ” เขากล่าว “สลัด ก็คือการผสมสิ่งต่างๆ ให้กลายเป็นสิ่งใหม่ ไม่ต่างจากชีวิต หากเรารู้จักปล่อยวาง เลือกสิ่งดีไว้ เราก็จะไม่ต้อง ขน ความทุกข์หนักติดตัว”

ตั้งแต่นั้นมา ผู้คนในหมู่บ้านจึงเข้าใจว่า ไม่ว่ากลางวันหรือกลางคืน ภายใต้แสง จันทร์ หรือกลิ่นไม้ จันทน์ หากรู้จัก สลัด ทั้งความทุกข์และรู้จักผสมสิ่งดีๆ ไว้ในชีวิต โลกก็จะเบาสบายขึ้น

เนโกะ

มอสรักทุกคน

เดียร์เดี๊ยร์

ย๋อมแย๋ม

มายเลิฟ

ทอดยอด

ขณะนั้นฉันได้กลิ่นต้นจันทน์แล้วรู้สึกขนลุกซู่เพราะยามวิกาล