Compeñentes do grupo: (...)

1. Relación de materiais usados.

2. Indicación das relacións entre sistemas e aparellos que están representadas na maqueta.

3. Xustificación da idoneidade do deseño con indicación de como responde a unha mellor comprensión do funcionamento do sentido da vista.

Compoñentes do grupo:

Tania Pérez Orgeira, Mickael Pose Rodríguez, Rubén Rodríguez Fernández, Marcos Seco Feal, José María Senra Romero

1. Materiais usados:

- Batería (pila)

- Interruptor

- Bombilla

- Portalámparas

- Cables rojos y negros

- Plastilina de colores (blanca, azul, marrón, verde, violeta, negra)

- Tabla de madera

- Pinzas

- Globo blanco

- Fiso

- Goma (atar globo)

- Folio

- Placa de metal

- Rotulador negro

2. O interruptor representa a función do párpado, a bombilla é o estímulo que se produce no cerebro como resposta á imaxe que capta o ollo. Os cables representan ás conexións nerviosas entre ollo e cerebro, coa plastilina simulamos un ollo e unha figura humana, co globo pretendemos recrear o cerebro.

A nosa maqueta consiste nun ollo conectado a un cerebro mediante conexións (cables) así como un boneco de plastilina fronte ó ollo. O que pretendemos é que ó levantar o párpado o cerebro se ilumine e proxecte a imaxe que o ollo está vendo, neste caso o boneco de plastilina. Ó levantar o párpado accionamos o interruptor de tal xeito que se ilumine a bombilla que está dentro do globo reflexándose o boneco debuxado neste a través do folio branco que recobre o globo. (ver vídeo)

3. Pensamos que a nosa maqueta é idónea porque se ve reprensentado de forma clara que é cada elemento e cal é a súa función. Así, os nenos tamén poden ver que existen conexións entre os diferentes compoñentes e sistemas do corpo humano, xa que se pode ver que ollo e cerebro están conectados necesitando un do outro para o correcto funcionamento do sentido da vista.

Ademais creemos que é mais sinxelo comprender un deseño tridimensional que os tradicionais recursos bidimensionais xa que así os alumnos poden manipulalo, exploralo, experimentalo e comprender mellor as relacións que existen entre os diferentes compoñentes do sentido da vista.

Compoñentes do grupo:

1. Materiais utilizados:

-Desparafusador

-Pelacables

2. O modelo representa o sentido da vista, concretamente a captación da luz e o seu viaxe dende o ollo ata o cerebro. Na nosa maqueta temos diferentes partes que inciden no sentido da vista, e que están representadas do seguinte xeito: a)Luz exterior: Captada polo ollo e emitida coa luz dunha lámpada.

b)Ollo: O ollo, feito con plastilina. Baixo o ollo ocúltase unha pila, encargada de proporcionarlle enerxía ao circuíto. c)Receptores: Feitos con plastilina e situados dentro do ollo. Son os encargados de enviar o impulso nervioso ao cerebro da información recollida a través do ollo, para que poida ser enviada ao cerebro. d)Nervio óptico: Representado polos cables do circuíto, que conectan a pila cunha bombilla, da que máis adiante explicaremos a súa función.

f)Párpado: Serve para controlar a apertura ou peche do circuíto eléctrico. Feito con plastilina, oculta un interruptor, de xeito que cando o párpado esta pechado, o interruptor tamén, impedindo o paso da luz, no caso do párpado, e o paso da corrente, no caso do circuíto.

3. Xustificación da idoneidade do deseño con indicación de como responde a unha mellor comprensión do funcionamento do sentido da vista A idoneidade do noso deseño esta baseada na idea de que o órgano que realmente ve é o cerebro, e non o ollo, como pensa a maioría da xente. A pila, que suministra enerxía eléctrica ao circuíto, está oculta baixo o ollo. Este feito permite ver que, ao abrir o párpado (abrir o circuíto eléctrico), a luz proxectada dende o exterior cun obxecto externo , móbil ou lámpada, entra no ollo e se prende así a bombilla do cerebro. Este feito representa como a información da luz exterior chegou a través do ollo, dos receptores e do nervio óptico ata el, sendo alí onde esa información é representada como luz. Por outra banda, a velocidade case instantánea dun circuíto eléctrico e o tempo mínimo que tarda a bombilla en prenderse, tempo imperceptible, relaciónase coa instantaneidade coa que a información chega dende o exterior ata o cerebro.

VÍDEO EXPLICATIVO NO SEGUINTE ENLACE:

http://youtu.be/9MDBfh4ZOQE

Carmen Rodríguez Rodríguez, Alicia Ryck Infante, Alicia Romar Regueiro, Iker Sánchez Ares, Brais Sánchez Tacón.

1. Relación de materiales usados

- Cables rojos y negros

- Bola de poliespán

- Una batería (pila)

- Trozos de plastilina de diferentes colores

- Base de metal

- Una bombilla

- Celo

- Un interruptor

- Ventilador

2. Relaciones existentes entre sistemas y aparatos.

La lengüeta de la plastilina conectada al cable representa el parpado de un ojo, el cual al abrirse, hace que se cierre el circuito y comience a funcionar todos los elementos que conforman el sentido de la vista.

Por su parte, los cables representan los nervios que unen el ojo con el cerebro. La bombilla simboliza la pupila, que una vez que se enciende, el ojo capta la imagen que tiene enfrente de él. Así mismo, el ventilador representa el continuo movimiento en el que se encuentra el cerebro.

Por lo tanto, lo que pretendemos representar con esta maqueta es la manera en que el ojo capta las imágenes y como el cerebro interpreta esta información. Por ello, decidimos realizar el ejemplo de la percepción de una máscara, debido a que el cerebro la ve de la manera opuesta a la que el ojo la percibe.

3. Justificación de la idoneidad del diseño.

Todos los integrantes del grupo pensamos que dichas maquetas son idóneas para trabajarlas en las aulas de Educación Primaria, ya que, a través de ellas, los alumnos podrán observar la función que cumple cada uno de los elementos, así como, la relación que existe entre dichos elementos, es decir, podrán comprender que el ojo y el cerebro están conectados entre ellos con la finalidad de que el sentido de la vista funcione de forma correcta.

Así mismo, al trabajar con formas tridimensionales en lugar de bidimensionales, el alumnado dispondrá de una mayor facilidad para comprender todo el proceso del sentido de la vista con el objetivo final de que puedan manipular y examinar cada uno de los elementos que conforman dicho sentido.

Por último, las maquetas son un buen material para trabajar en la Educación Primaria, teniendo en cuenta que, nos proporcionan una representación aproximada a la realidad objetiva a través de su representación en modelos tridimensionales (como se ha indicado anteriormente)

Alejandro Moya Veiga, Gloria Rodríguez Becerra, Pablo Rodríguez Pérez, Carmen Rodríguez Rodríguez, Duarte Rodríguez Vidal, Patricia Rodríguez Vidal, Ana Seijas Varela

1. Materiales usados:

-Batería (pila de petaca)

-Cables rojos y negros

-Portalámparas

-Bombilla

- Caja de cartón

-Papel para forrar

-Bolas de porexpan

-Fiso

-Pinzas

-Rotuladores

-Tijeras

percibido por los ojos y la señal es enviada al cerebro.

Lo representamos con esta maqueta al entrar en contacto los dos cables que hacen que la luz del cerebro se ilumine cuando se abre “el párpado”, es decir, cuando el mensaje percibido por los ojos es recibido y enviado al cerebro para darle significado.

3.Consideramos que esta maqueta es apropiada para que se de una correcta comprensión del sentido de la vista, dado que, los diferentes componentes del mismo (ojos, cerebro, párpado y conexiones nerviosas) se pueden ver directamente y comprobar la relación entre las mismos.

Cuando el párpado (pestaña de la caja) se abre, el estímulo luminoso es recibido por los ojos (que se observan directamente al abrir la pestaña de la caja) provocando que el cerebro interprete esta información recibida por el nervio óptico (cables).

Pensamos que la utilización de esta maqueta ayuda a comprender de una manera más eficaz como funciona el sentido de la vista, ya que los alumnos podrán interactuar con la propia maqueta al manipularla ellos mismos y comprobar su funcionamiento. En nuestra opinión este método dará un mejor resultado que los métodos tradicionales como pueden ser los libros de texto, etc.

Grazas a esta maqueta tamén establecemos unha relación entre a anatomía e a fisioloxía. Estamos vendo a forma dos elementos que compoñen o sentido da vista, á vez que podemos comprobar o proceso que acontece dende que captamos a luz a través das retinas ata que o noso cerebro forma unha imaxe.

Iria López Vega, Lucía Papaleo Zárate, Araceli Pena García, Rebeca Riveiros Gutiérrez, Adrián Rodríguez Caamaño.

1.Materiales usados:

• Batería (pila)
• Interruptor
• Bombilla
• Portalámparas
• Cables
• Pajitas de colores
• Plastilina de colores
• Rotuladores de colores
• Papel
• Palillos
• Cartón pluma
• Cola blanca
• Coche de juguete

2.Indicación de las relaciones entre los sistemas y aparatos que están representadas en la maqueta.

Nuestra maqueta consiste en el funcionamiento del sentido de la vista. Un interruptor que se enciende y se apaga simula el ojo que se abre y cierra y que está conectado al cerebro a través de las conexiones nerviosas que representan los dos cables forrados con pajitas. Lo que pretendemos demostrar es que el ojo (receptor) al observar el coche envía ese estímulo al cerebro (el cual interpreta la información) a través del sistema nervioso.

El coche representa el estímulo que es observado por el ojo cuando este está abierto (interruptor encendido) y que se representa en el cerebro mediante la bombilla. Las conexiones del sistema nervioso están representadas mediante lo dos cables que unen el ojo con el cerebro.

3. Justificación

Consideramos que nuestra propuesta es muy útil para utilizar en una clase de Primaria dado que representa de forma clara y sencilla cada uno de los elementos implicados en el proceso y la forma en la que éste se desarrolla. Todos los elementos aparecen representados con su nombre en una cartel, además de al lado de cada elemento, lo que permite y facilita que los niños lo identifiquen y comprendan más fácilmente. Además es algo que pueden elaborar ellos y ellas a la vez que aprender a cómo realizar una maqueta con distintos materiales.

Durante la realización de la maqueta cometimos un error muy simpático que nos sirve para ilustrar la importancia que tiene el cerebro en el sentido de la vista: en lugar de escribir Funcionamiento, escribimos Funciomiento, y ninguno de los miembros del grupo (cinco personas) se dio cuenta de este error hasta haber acabado la maqueta. Esto se explica por la importancia que tiene lo aprendido en la interpretación de los estímulos: en este contexto, era más predecible leer la palabra correctamente que mal escrita, por lo que la interpretamos mal.

A continuación se puede ver un video que explica este funcionamiento: http://youtu.be/DBv4C9mmMwI

- Daniel Tuset Suárez

- Tania Valiña Penas

- Laura Veiga Rodríguez

- Olalla Veres de Dios.

1.  Relación de materiais usados.

- Cables.

- Bombilla

- Pila

- Porta bombillas

- Placas de metal

- Bola de porexpan

- Caixa de plástico

- Papeis de cores.

- Limpiapipas.

- Cartón

2.  Indicación das relacións entre sistemas e aparellos que están representadas na maqueta.

· Bola de porexpan: Globo ocular.

· Limpiapipas: Nervio óptico.

· Botella de plástico: Cerebro

· Luz: Representación da imaxen (vista). Estímulo que se produce no cerebro como resposta á imaxe que capta o ollo

· Mazá: Obxecto observado.

3.  Xustificación da idoneidade do deseño con indicación de como responde a unha mellor comprensión do funcionamento do sentido da vista.

A nosa maqueta está formada por un ollo e un cerebro conectados a través do nervio óptico. O proceso de percepción visual comeza coa captación dun estímulo visual por parte do ollo, cando isto ocorre, a información percibida é enviada a través do nervio óptico ao córtex visual, sendo aí o lugar onde se forma a imaxe.

Na nosa maqueta o que pretendemos e que ao poñer a maza diante do ollo (estímulo visual) o cerebro se ilumine e proxecte a imaxe que o ollo está vendo (a mazá). Ao poñer a mazá encima das placas o que facemos é que se ilumine a bombilla que está dentro do cerebro reflexando así a silueta da imaxe percibida. (ver vídeo)

Cremos que a nosa maqueta é apropiada xa que se representa de modo esquemático o proceso de percepción visual dende o feito de ter un obxecto dentro do campo de visión pasando polo nervio óptico e chegando á formación da imaxe no cerebro, demostrando así, que a imaxe non se forma no ollo, senón que o fai no cerebro. Tamén debemos dicir que este método tridimensional é o mais sinxelo para comprender calquera tema xa que os alumnos poden manipulalo, experimentalo e comprender o sentido da vista.

Brais López Campos

Adrián López Suárez

Lorena Mantilla Quiroga

Simón Martínez Díaz

Alba Martínez Lorenzo

1.  Relación de materiais usados:

- Placa solar

- Fondo dunha botella

- Bombilla de 3,5 v y 0.3 A.

- Cable branco

- Goma eva de cor carne e negra

- Poliespan de cor gris

- Plastilina de cor vermella e negra.

  No noso caso a placa solar actuará coma o receptor da claridade, tal e como fai o noso ollo, pero terá un impedimento que será o pálpebra, feito con goma eva de cor carne e con pestanas de cor negra. A placa solar estará introducida no fondo dunha botella, recortada con anterioridade, e esta estará conectada cun dobre cable branco a unha bombilla colocada no cerebro, feito con poliespán gris.

Esta bombilla acenderase. no momento en que a través da placa solar atravese a claridade do exterior.

Cando expliquemos isto non só o faremos tendo en conta a claridade/escuridade, se non tamén provocaremos situacións nas que se impida a chegada da información recibida polo ollo ao cerebro, coma por exemplo desconectando un cable ou afrouxando a bombilla.

2.  Relación dos sistemas que están representados na maqueta.

  Na maqueta facemos referencia á relación entre o sistema nervioso e o sentido da vista. O sistema nervioso está constituído polo tecido nervioso do organismo e os elementos de soporte asociados. Do mesmo xeito o sistema nervioso podemos dividilo, sendo a súa estrutura,  en dous:

· Sistema Nervioso Central (cerebro e medula espiñal.

· Sistema Nervioso Periférico (nervios, ganglios e receptores especializados)

Dende un punto de vista funcional, tamén se pode clasificar en:

· Sistema Nervioso Somático (relaciona o organismo co medio ambiente).

· Sistema Nervioso Autónomo ( relación co medio interno orgánico. Realiza función de regulación e adaptacións internas)

A función do sistema nerviosos consiste en recibir estímulos  que chegan do medio externo e interno, organizar dita información  e producir a resposta axeitada.

E neste punto onde observamos a relación entre o sistema nervioso e a vista xa que os estímulos que proceden do medio externo son captados polos receptores (Células receptoras chamadas conos e bastóns) situados na pel e por aqueles que captan sensacións espaciais como a vista. Os impulsos ou sinais  que chegan ao sistema nervioso  periférico  transmítense ao sistema nervioso central . Aquí rexístrase a información  e se procesa da maneira conveniente.  Unha vez que ten lugar este proceso  as sinais se envían dende o sistema nervioso central aos diferentes órganos co obxectivo de xerar as respostas axeitadas. Neste caso a resposta terá que ser executada polos ollos.

Máis detalladamente o funcionamento da vista sería do seguinte xeito: para que o cerebro interprete o que ve o ollo ten que entrar luz polo ollo, e a luz que golpea un obxecto reflíctese máis tarde no ollo. Os raios luminosos pasan pola córnea, polo humor acuoso, despois pola pupila, o cristalino e finalmente polo xel vítreo ( contén 127 millóns de células sensibles á luz e forman o bastón e o cono do ollo). Ditas células absorben os raios luminosos e as converten nunha sinal electroquímica  que se transmiten a outras células da retina.  De aquí pasan polo nervio óptico  ata o cerebro  onde se atopan os lóbulos occipitais e onde se produce o proceso da visión.

Moitas fontes comparan o funcionamento do ollo co dunha máquina fotográfica.

3.  Xustificación da idoneidade do deseño:

  A maqueta que elaboramos permite aoalumnado facerse unha idea moi visual do que son os ollos e o cerebro e como están relacionados e conectados entre si. A simple vista, só observamos o que son os ollos e o cerebro (pechado), podendo apreciar como á vez que o ollo abre a pálpebra a luz entra no ollo e acende a bombilla que representa a codia visual na parte posterior do cerebro. Os alumnos observan o acontecido pero non saben exactamente como un raio de luz chega a transformarse nun impulso eléctrico que chegue á codia visual e a faga traballar (acender a bombilla).

Se agora abrimos o cerebro, os alumnos poden observar como é o circuíto que conecta o ollo coa codia visual e como son as conexións internas e o percorrido destas dende o ollo ata a codia visual. Poden visualizar como o nervio óptico de cada ollo entra no cerebro, como se divide en dous, indo un por cada hemisferio do cerebro. Isto creo o quiasma óptico, que é a zona onde os nervios ópticos de cada ollo crúzanse, xuntándose ao nervio óptico do outro ollo que percorre o mesmo hemisferio do cerebro, e percorrendo todo o cerebro pasando por diferentes zonas ata chegar á codia visual. A este conxunto de nervios ópticos chámase cinta óptica. Unha desas zonas que podemos observar e coñecer no cerebro son os corpos xeniculados laterais, representados por dous núcleos de plastilina de cor marrón.

A maqueta tamén permite observar como no proceso de “ver” non so depende do ollo en si, senón de todo os órganos implicados neste. O ollo pode funcionar perfectamente e aínda así a persoa non chega a ver nada. Isto é debido a que as zonas do cerebro implicadas ou os nervios e cintas ópticas poden estar lesionados ou funcionar de forma deficiente. Estes problemas están exemplificados na maqueta cun fallo no nervio óptico dun dos ollos. Ao non chegar a estar conectado ao resto do circuíto, aínda que o ollo funcione correctamente, a codia visual non traballa, non lle chega a información (a bombilla non acende). Outro dos fallos que podemos producir é un fallo na codia visual. Aín que todos os nervios cheguen correctamente ata a codia visual, esta pode estar lesionada e non completar o circuíto. Neste caso, na maqueta, aínda que os cables estean conectados correctamente, se a bombilla non está ben roscada non acenderá.

  En resumo, a maqueta deseñada permite ao alumando coñecer o funcionamento do sentido da vista, os órganos implicados no proceso de ver  e como están conectados entre si. Tamén permite aos alumnos coñecer os nomes das estruturas mais importantes e como se poden dar fallos de “sistema” (circuíto) que inflúen e limitan a vista.

https://youtu.be/BzOs7WPPZe0

Sergio Vázquez Edreira

Antía Vázquez Fernández

Lorena Vázquez Sánchez

Lucía Vázquez Seoane

Alba Vázquez Vázquez

1. Relación  de materiais usados.

· Plastilina de cores diferentes.

·Cartón.

· Cables.

· Motor.

· Célula fotovoltaica

· Hélice.

· Tesoiras. 

· Celo.

En primeiro lugar collemos un cartón para simular a cara dunha persoa, esta non se fixo moi ben, ademais o ollo e demasiado grande con respecto a ela. Logo escollemos entres os diferentes materiais que había na laboratorio. Despois fixemos o cerebro usamos plastilina de cor carne, intentamos facer a forma máis parecida o un cerebro de verdade, coas diferentes "ondas". Para o ollo usamos a célula fotovoltaica, e a plastilina de cor azul para facer o iris e a branca para facer a esclerótica .

Encima do cerebro colocamos o motor con unha hélice, o ollo nunha parte da cara de cartón simulando a posición real deste. Unimos a célula fotovoltaica co ollo con un cable, de forma que esta mande a orde á hélice (cerebro). O estimulo do noso ollo (célula fotovoltaica) é o sol. Nun principio pensamos unha pequena bombilla pero esta non daba suficiente enerxía á célula polo que decidimos usar a enerxía do sol.  Explicamos a continuación o deseño que tiñamos nun principio e os cambios.

En primeiro lugar para realizar esta práctica pensamos en representar o ollo cunha célula fotovoltaica que estaría única a una lámpada polo medio duns cables, que representarían os nervios e un cerebro feito de plastilina e cunha lámpada que se acendería ao recibir a información a través dos cables. Por outra parte o  estimulo o tiñamos pensado representar por medio dunha lámpada acendida cunha pila, de forma que se esta lámpada acesa a colocabamos diante a célula fotovoltaica se acendese a luz do cerebro.

Pese as nosas primeiras ideas da maqueta tivemos que modificar esta idea xa que a lámpada non tiña a suficiente potencia como para activar a célula fotovoltaica polo que decidimos que o estímulo pasase a ser o sol. Outra variante foi substituír a lámpada do cerebro por un motor, xa que a electricidade xerada polo célula fotovoltaica non era suficiente e a luz case non se notaba que acendía, polo que a substituímos por un motor cunha hélice o cal resultaba moito máis visible.

2. Indicación das relacións entre sistemas e aparellos que están  representadas na maqueta.

É importante que o alumnado sexa consciente do funcionamento do sentido da vista, e de como este se relaciona con outros sistemas e aparellos. Quizais o máis significativo deste grupo sexa o cerebro, o receptor dos estímulos captados e o emisor da resposta correspondente.

A maqueta elaborada polo noso grupo representa o ollo e o cerebro dun ser humano calquera, e as relacións que se establecen entre ambos.

A información que percibe o cerebro por medio do sentido da vista, chega aos nosos ollos en forma de luz (esta é a razón pola que escollemos o sol como estímulo externo captado polo ollo na maqueta), reflexada nos obxectos que nos rodean. Esa luz entra no ollo por medio da córnea e pasa ao lente cristalino onde se “enfoca” formando unha imaxe invertida na retina que o cerebro, a onde chega grazas a unha serie de nervios e fibras, xira novamente ata convertela no que orixinalmente é.

No cerebro, a imaxe final é procesada e analizada, e dependendo do resultado obtido o cerebro envía as ordes precisas como resposta ao estímulo recibido. Por exemplo se percibimos que alguén nos lanza un chorro de auga cerramos os ollos.

3. Xustificación da idoneidade do deseño con indicación de como responde a unha mellor compresión do funcionamento do sentido da vista.

O método de traballo de realización de maquetas permite que a adquisición dos coñecementos se leve a cabo dunha maneira visual e dinámica, promovéndose a interacción entre os membros do mesmo grupo que se encarguen de levalas a cabo e mellorando a comprensión en relación ás temáticas tratadas nas mesmas.

O noso deseño concreto pretendeu cumprir co mencionado anteriormente, supoñendo consecuentemente unha ferramenta útil para o traballo na aula co alumnado. Para conseguilo colaborouse activamente entre todos os compañeiros para efectuar unha maqueta sinxela, sen elementos que requiran dun enorme esforzo cognitivo para poder ser interpretados e con materiais comúns e de uso habitual nas escolas, á disposición de calquera educando que desexe efectuar un traballo manipulativo.

O aspecto visual externo da maqueta pretende ser unha representación fácil de identificar a simple vista. Sobre un soporte de cartón colocouse un círculo efectuado co mesmo material, tendo este un recubrimento de plastilina branca ao seu redor para ilustrar a esclerótica e outro azul para o iris. Pola súa parte, a pupila está constituída por unha placa fotovoltaica, a cal se une por cables a un motor que move unhas aspas na rexión especificada como o cerebro, fielmente representada cos seus correspondentes repregamentos por un anaco de plastilina de cor carne.

O funcionamento global do deseñado consiste en situar a maqueta orientada de cara á luz solar, de maneira que ao incidir esta no iris do ollo representado (a placa fotovoltaica) enviará o seu impulso enerxético por medio dos cables ao motor, o cal permitirá que se movan as aspas colocadas na rexión do cerebro. No caso de que se bloquee a luz que incide na placa (coma no vídeo, no cal colocamos outro anaco de cartón diante dela) esta non recibirá enerxía algunha, polo que nin o motor recibirá o impulso nin as aspas se moverán.

Consideramos a maqueta como unha maneira óptima de comprender o funcionamento da vista, posto que as aspas movéndose na rexión cerebral representan a súa resposta ante os estímulos visuais recibidos por medio da placa fotovoltaica, que constitúe o iris. Así, bloquear a luz na placa indicaría a ausencia de estímulos, polo que as aspas non se moverían para poñer en consideración a falta de respostas do cerebro, ao non obter información do sentido da vista. Dado que o ideado é sinxelo de comprender e non demasiado difícil de poñer en marcha, podería ser un elemento adecuado para reforzar e complementar os contidos curriculares en torno a esta cuestión no momento en que se están explicando na clase.

Tamén poderían ser unha boa maneira de introducilos, especialmente como apoio para aqueles nenos que teñan especiais dificultades para construír unha idea mental do acontecido no noso interior cando contemplamos unha determinada imaxe por medio da vista.