Jezus obdarzył Piotra jedyną uprzywilejowaną pozycją wśród apostołów. Uczynił go najwyższym autorytetem pierwotnego Kościoła. Rzym, miejsce, gdzie znajdowała się wspólnota, której przewodził Piotr, a zarazem miejsce jego męczeństwa, stał się po jego śmierci centrum młodego Kościoła. Każda wspólnota pozostawała w jedności z Rzymem. To miernik słusznej, pełnej i niezmąconej błędem wiary apostolskiej. Aż po dzień dzisiejszy każdy BISKUP Rzymu, tak jak Piotr, jest najwyższym pasterzem Kościoła, którego Głową jest Chrystus. Tylko w takiej funkcji papież jest «zastępcą Chrystusa na ziemi». Jako najwyższy autorytet w sprawach duszpasterskich i nauczania czuwa nad bezbłędnym przekazem wiary. W razie potrzeby może cofnąć pozwolenie nauczania lub w przypadku ciężkich wykroczeń w kwestiach wiary i obyczajów może pozbawić urzędu dostojników Kościoła. Jedność w sprawach wiary i obyczajów, której gwarantem jest URZĄD NAUCZYCIELSKI na czele z papieżem, stanowi swoisty «system odpornościowy» i siłę oddziaływania Kościoła katolickiego.