Docent, student en werkveld gingen samen op weg. 

Met als startpunt de verbeelding van de gewenste situatie: 

In de tweede fase zijn alle tussenstappen doorlopen, waarin de activiteiten aan bod kwamen die tot dat uiteindelijke advies leiden.

Naast de inhoudelijke uitkomsten - met suggesties voor manieren van werken in de driehoek van docenten / student / werkveld - leverde het proces de meest waardevolle informatie: 

De docent die haar uiterste best doet om alle studenten te zien/horen, te dienen, te prikkelen, te leren en veiligheid geven. 

Het werkveld dat wil meedoen (het onderwijs wil gebruiken om meer zicht te krijgen op onderwijs - op studenten - op het proces). 

De student die wil meedoen, maar op haar tijd en tempo. Ze wil uitgenodigd worden, veilig zijn, gezien worden, de middelen krijgen...maar vooral de keuze krijgen. “Mag ik ook nu (nog) niet meedoen?” En als ik meedoe: mag ik dan zelf bepalen hoe is dat doe? Stel haar open vragen.

Als docent herkende ik me in het proces en de reactie van de docent: Ik wil er alles aan doen om het goede te doen voor jou! En ik realiseerde me dat de docent daarin (dus) sturend was.

Ik stel mezelf - na het zien van dit proces - de vraag: wat is partnerschap voor mij? 

Voor mij is dat: de ander erkennen, echt erkennen. Ook als dat betekent dat die ander nog even niets met mij wil. Nog geen partnerschap wenst. Kan ik die ander laten? Maar wel beschikbaar blijven? 

Wat leverde de werkvorm op voor me: begin met voelen van wat die relatie en het partnerschap inhoudt. En voer daarna het gesprek daarover met elkaar. Communicatie is - zoals wel vaker - de kern. Daar begint partnerschap!