Je kan iets aan ons vertellen en zeggen dat het zo is. Ons vertellen dat het goed is om te streven naar beter. Of zeggen dat het belang van innovatie groot is. Maar door ons uit te leggen hoe het eruit ziet wanneer je dat doet en ons zelf de conclusie te laten trekken dat het goed of beter is, blijft het veel beter hangen. Je hoeft ons niet meer te overtuigen, dat doen we dan zelf. Ik kan zeggen dat ik Trump een mafkees vindt, of ik kan je vertellen dat hij zijn volk heeft aangeraden bleekwater te injecteren. Trek je eigen conclusies. 

Het bredere principe wat hieraan ten grondslag ligt is van informatie naar ervaring. Puur, droge, feitelijke, technische informatie doet niet zoveel bij ons. Het blijft ons niet bij. Verhalen, beelden en metaforen wel. Omdat ze ons emotioneel raken (dat kan doordat we moet lachen, ontroerd zijn, in spanning hebben gezeten met jou in jouw verhaal). We ervaren ze omdat we ons kunnen identificeren met waar ze voor staan. 
Vaak ook belangrijk met motto’s en leuzen: Thema Gecentreerde Interactie betekent pas iets als ik weet wat ze voor de verteller beteken. Op haar manier. Hoe zij ze heeft ervaren. 

Hoe maak je gebruik van Aristoteles’ elementen van overtuiging? Kijk eens naar je presentatie en deel de inhoud in naar de drie categorieën die we hebben besproken: ethos (geloofwaardigheid), logos (bewijs, feiten, statistieken en gegevens), en pathos (emotionaliteit ). Hoe presteert jouw pathos ten opzichte van de andere elementen? Als je niet appelleert aan emoties, dan moet je misschien de inhoud van je presentatie herzien voordat je hem nog een keer houdt. Je kunt dan zoals we hebben besproken bijvoorbeeld meer verhalen, anekdotes en persoonlijke inzichten toevoegen.

Voor meer info over ons collectief schrijven (gemaakt door Lien en Maarten) en meer schrijftips klik op onderstaande document:

Deze oefening zorgt ervoor dat je adem zakt, dat je loslaat tussen je zinnen door en dat jij ontspant waardoor wij als publiek ook ontspannen. Deze oefening dwingt je ook om je tempo omlaag te brengen en dat kunnen veel sprekers goed gebruiken want hun tempo ligt hoog. Tenslotte neem je zo ook nog eens meer pauzes en stiltes door hip-hap-hop. In die pauzes en stiltes kan je dan goed bedenken wat je met je volgende zin gaat doen. Ga je versnellen of vertragen? Ga je zachter of harder praten? Vraag je om attentie of laat je door attractie het publiek naar jou toekomen? Ga je naar een bepaald punt toelopen? Je maakt ter plekke keuzes, dat is al heerlijk voor een publiek om naar te kijken en het maakt je verhaal ook nog eens veel dynamischer.

Als je oefent doe dit thuis eerst hardop. Als je het vaak genoeg hebt gedaan hoef je op een gegeven moment in je hoofd alleen nog maar hiphaphop te denken. Je stem zakt, je laat los na elke zin en ontspant je middenrif en je laat ook een stilte vallen. 

(en leren er ook nog van).

Aanleiding voor dit thema: 
- De actualiteit en realiteit als vertrekpunt: online werken hoort erbij. 
- Online werken in organisaties wordt vooral gebruikt in de regelmodus, minder (nog) voor (samen) leren en ontwikkelen. Een uitdaging van online is vooral samen werken en leren, verbinden en onderdeel zijn van een groter geheel.
- Vraagstukken die we signaleren in organisaties gaan oa over het opnieuw kijken naar wat er samen moet gebeuren in organisaties en wat autonoom kan.
- TGI/levend leren biedt ervaring, kennis, ruimte en mogelijkheden voor het organiseren en ervaren van verbinding/samenspel. Kortom, autonomie en interdependentie 
- We willen ook tgi en levend leren als vertrekpunt nemen, omdat we veel te bieden hebben met levend leren en de werkvormen vanuit uitgangspunt dat de mens een psychobiologische eenheid is.
- Praktisch valt er veel te ontdekken en ontwikkelen in blended vormen, die vrijheid bieden om locatie onafhankelijk (online) en tijdsonafhankelijk (video, audio) met elkaar te werken. 
- Nieuwe vormen bieden kansen om TGI en ons werk sneller/weider te verspreiden