Όσο και να περιμένεις μία τέτοια εξέλιξη, παρακολουθώντας την παγκόσμια επικαιρότητα, ποτέ δεν είσαι αρκετά προετοιμασμένος! Όμως, ακόμη και στις πιο δύσκολες ώρες, υπάρχει κάτι μαγικό που σε κάνει πιο δυνατό, σε βοηθάει να σηκωθείς το πρωί και σε σπρώχνει μπροστά! Η πίστη πως αυτή η περιπέτεια θα τελειώσει σύντομα!  

 Η συναισθηματική εξέλιξη του εγκλεισμού ήταν μάλλον αναμενόμενη: στην αρχή ανακούφιση, γιατί θα μπορούσα να προστατεύσω τον εαυτό μου και την οικογένειά μου. Στη συνέχεια, μπήκαμε στο στάδιο αναζήτησης και δημιουργίας μία νέας καθημερινότητας προσαρμοσμένης στις νέες συνθήκες – υπήρξαν ωστόσο στιγμές που νόμιζα ότι όλοι ήμασταν μέρος ενός κοινωνικού πειράματος. Ακολούθησε η κούραση από τη «Μέρα της Μαρμότας»… Και τέλος, συναισθήματα «απελευθέρωσης», όταν στις 27/04, φάνηκε στον ορίζοντα η σταδιακή επιστροφή στην κανονικότητα. Σε όλα τα παραπάνω στάδια όμως, «felicita» κάθε φορά που έβγαινα… να πετάξω τα σκουπίδια! Τελικά, όντως η ευτυχία κρύβεται στα απλά, καθημερινά πράγματα!

Περνώντας οι μέρες & μη έχοντας πολλές επιλογές (κυριολεκτικά), αποφάσισα να δω το ποτήρι μισογεμάτο και να πίνω μικρές γουλιές ώστε να μην αδειάσει σύντομα & ξεμείνω από αισιοδοξία. Ποια είναι τα δεδομένα στη νέα μου καθημερινότητα; Καταρχήν, εργάζομαι στο αγαπημένο μου μέρος… το σπίτι μου. Χρειάζομαι καθημερινά περίπου 30 δευτερόλεπτα για να φτάσω «στο γραφείο μου» ενώ δε χρειάζεται να νοιαστώ ή να προετοιμαστώ από την προηγούμενη για το τι θα φορέσω – είναι κάθε μέρα «Casual Friday». 

 Τέλος, τυγχάνει να περιβάλλομαι από τα πιο αγαπημένα μου πρόσωπα… την οικογένειά μου. Οι όποιες «μικρές», δημιουργικές παρεμβάσεις της Μελίτας & του Ορέστη κάποιες φορές προσέδιδαν χρώμα στη ρουτίνα μου ενώ κάποιες άλλες… χρώμα στο πρόσωπό μου.

Όλη αυτή η διαδρομή προφανώς δεν ήταν μια ευθεία γραμμή καθώς είχαμε να κάνουμε με τις διαφορετικές ανάγκες και προτεραιότητες κάθε μέλους της οικογένειας. Ωστόσο, από τα αστεία & αξιομνημόνευτα κατάλοιπα αυτής της περιόδου είναι ότι ο 4χρονος Ορέστης ακόμα μου ζητάει «να κάνουμε call μέσω zoom» για να δει τη φίλη του τη Μάγια. Δεν έχω καταλήξει μέσα μου αν πρέπει να είμαι περήφανη που τα παιδιά μου έμαθαν τόσες ξένες λέξεις όπως Webex, Teams, Zoom, YouTube, Netflix πριν καν μάθουν τα γράμματα του ελληνικού αλφαβήτου ωστόσο για ένα πράγμα είμαι σίγουρη: είναι αξία ανεκτίμητη να διαθέτεις χρόνο στους ανθρώπους που αγαπάς. Να τρώμε όλοι μαζί το μεσημέρι. Να τραγουδάμε όλοι μαζί στη βεράντα. Να τσακωνόμαστε για ασήμαντα πράγματα. Να μαγειρεύουμε όλοι μαζί. Να αγκαλιαζόμαστε πιο πολύ.

Είμαι βέβαιη ότι μέσα από όλο αυτό γίναμε όλοι λίγο καλύτεροι πολίτες & άνθρωποι, πιο δυνατοί και πιο συνειδητοποιημένοι δίνοντας προτεραιότητα στις πραγματικές αξίες της ζωής

Έλλη Συνανίδη