Without knowledge of the particular genesis or personal motivation of the individual photographs, these depictions clearly express the wish of the people portrayed to explore themselves before the camera: in addition to the rebellion against imposed social expectations and political regulations they become aware of their own identity in the photographic self-portraits.

The visual documents of the Lifshitz Collection are among the more significant discoveries of the recent history of photography, which also fill a blank in cultural memory. Exhibition produced by Les Rencontres d'Arles.

In het jaar 1487 is er in Friesland grote politieke en sociale onrust. Schieringers (platteland) en Vetkopers (stad) zijn al jaren in strijd met elkaar. Het jonge Leeuwarden is net ontstaan uit drie dorpen. De fusie kende strenge voorwaarden. Eén ervan was dat er in de stad alleen lokaal gebrouwen bier verkocht mocht worden.
Op de avond van een warme dag gaat het mis. Enkele kooplieden, aanhangers van het Schieringer kamp, ontmoeten elkaar in een kroeg. Een kastelein haalt een vaatje bier uit zijn kelder. Niet zomaar bier, maar gerstenat gebrouwen in Haarlem. Het is een overtreding van de geldende regel. Een provocatie die een bierschandaal uitlokt. Vertegenwoordigers van het brouwersgilde komen verhaal halen. Met in hun kielzog een menigte boze burgers. De situatie escaleert in een gewapende strijd waarin Vetkopers en Schieringers openlijk hun al jarenlang smeulende conflict verbitterd uitvechten. Met vele doden tot gevolg.

Protectionisme toen en nu

Het Leeuwarder bier was slecht van kwaliteit. Het heldere duinwater waar het Haarlemmer Koyt bier van gemaakt werd, was gezonder en lekkerder. Toch werd iedereen in Leeuwarden gedwongen om het in Leeuwarden gebrouwen bier te drinken (het was altijd nog beter dan het drinkwater waar de mensen ziek van werden). Het historische bieroproer is de aanleiding om in Leeuwarden een locatie-muziektheaterproductie te maken, een visueel spektakel met als hoofdthema: de voor- en nadelen van protectionisme.
Een gebeurtenis van meer dan 500 jaar geleden die veel vertelt over de tijd van nu. De tijd waarin de handel via internet een groot terrein heeft gewonnen. Waarin eten met brommertjes wordt gebracht en bestelbusjes af en aan rijden om pakjes af te leveren. Een tijd waarin de traditionele middenstand het zwaar heeft. Mede door Covid-19 en de haperende wereldhandel wordt de roep om dichtbij te produceren steeds luider. Dit terwijl er in de afgelopen 1,5 jaar meer besteld is dan ooit. Daarbij zorgen het ‘America first’, de Brexit en de opkomst van de populistische partijen in Europa ervoor, dat het thema actueler lijkt dan ooit.

Intimiteit en sensualiteit helpen om, zeker nu we van crisis naar crisis hoppen, contact te maken met onszelf en anderen. Steeds meer mensen ervaren bestaansonzekerheid als dagelijkse realiteit. Het botsen van oude en nieuwe waardes vraagt om een reflectie op wat het betekent om mens te zijn en hoe we elkaar daarin kunnen ondersteunen. Bestaansonzekerheid verandert in een zacht wapen door te delen wat we samen wél hebben: onze levenskracht.                           

COME ALIVE is de nieuwste productie van stichting Niet Normaal INT (NNI), samengesteld door Ine Gevers en Morgan Catalina, met installaties, films, games, geur, sound en performances van 40 internationale kunstenaars en vormgevers in het Nieuwe Muntgebouw in Utrecht.

Is het dans? Theater? Een concert? Performance? Goed nieuws: Voetvolk geeft het je allemaal, tegelijk en door elkaar. De Belgische dans- en performance-groep werd in 2017 opgericht door danser/choreograaf Lisbeth Gruwez en componist/muzikant Maarten van Cauwenberghe. Met Into the open brengen ze een mix van een knetterhard gepimpt krautconcert en een opzwepende choreografie op de planken, uitgevoerd door zeven performers. Op de dreunende klanken van drums, gitaar, basgitaar en synthesizer rocken zij de boel aan elkaar en schudden je door elkaar. Na afloop weet je niet meer zeker wat je hebt gezien, maar ben je o zo blij dát je ze hebt gezien. Laat je verrassen door deze wilde, collectieve sprong in het ongewisse. Let’s trance!

Bourgeois’s use of soft materials – including the “second skin” of her own clothes – often imbues these works with a sensuous quality and an almost tactile sense of vulnerability and intimacy. She saw the actions involved in fabricating them in metaphorical terms, relating the cutting, ripping, sewing and joining to notions of reparation and to the bodily expression of psychic tensions.

As the daughter of tapestry restorers, the artist’s turn to textiles in her eighties could be seen as a renewed exploration of her past. At the same time, her fabric works invite us to reimagine the meanings of mending, including a concept of emotional repair that – rather than neatly sewing everything up – can expand and refresh our perspectives.

Door Plensa reeds in de ontwikkelfase bij de stedelijke herinrichting te betrekken, is dit drukke en voorheen onoverzichtelijke gebied veranderd in een heldere, richtinggevende entree van de stad met als onontkoombare blikvanger Plensa’s fontein Love.

De fontein is zeven meter hoog en bestaat uit twee witte hoofden van een jongen en een meisje die op een ovaalvormig, zwart plateau rusten. Hun gezichten zijn naar elkaar toegewend maar hun ogen zijn gesloten. Beider gezichtsuitdrukkingen zijn sereen, bijna meditatief. „Ze dromen”, zegt Plensa. „Voor kinderen is de toekomst een droom vol beloftes.”

Plensa kreeg zijn inspiratie voor de mistfontein toen hij ‘s morgens vroeg de nevel boven de Friese velden zag. „In Friesland”, zei hij, „komt het water uit de grond.” Om de kinderhoofden heen hangt daarom een twee meter hoge mistwolk waar de bezoeker in rond kan dwalen. Het gebied rondom de fontein nodigt uit tot zitten en rustig genieten van het stadsperk met z’n bloemen en oude bomen. Om vervolgens de mooie stad in te lopen.

An ingenious material originally using waste material from sawmills – bound with phenol resin, these chips and sawdust were constituted from the approximate 40% waste from the production of planks, a highly inefficient processing. Himmelheber approached the use of these materials in the spirit of frugality and economy, which resulted in a highly versatile, supposedly stable product. Chipboard now accounts for 80% of the material in furniture produced globally, and has spawned a love-hate relationship due its disposability, and more recently discovered environmental impact .