-Καθεδρικός ναός “Αυγό, φωλιά, Σπίτι, πατρίδα, σύμπαν” 

- Ο σάλιαγκας παίρνει τη φόρμα του κελύφους του. 

- Ο τραχύς, καθεδρικός ναός ήταν το όστρακο του. 

- Ήταν κολλημένος επάνω του σαν τη χελώνα στο καύκαλό της.  

Σελ. 118    Ι 

- ποιο άθροισμα από τα ζωικά πλάσματα δεν υπάρχει μέσα στο ανθρώπινο πλάσμα 

 Σελ. 118     ΙΙ 

-Νιώθουμε δέος μπροστά σ ’αυτό το ένστικτο και η φωλιά περνάει εύκολα σαν ένα θαύμα της ζωικής ζωή. 

Σελ. 119     ΙΙ 

-Οι άνθρωποι ξέρουν να κάνουνε τα πάντα όλα εκτός από τις φωλιές των πουλιών 

- (παράδειγμα χρυσαετού) 

Σελ. 119     ΙΙΙ 

-Πώς όμως βιαζόμαστε να είμαστε να φτιάξουμε από ένα τόσο φτωχό πράγμα μια εικόνα ανθρώπινη 

- Η φωλιά κατασκευάζεται αργότερα  μετά από την ερωτική τρέλα στους κάμπους 

-Δεν θέλει  το όνειρο να κουρνιάζει ψηλά 

-Η εικόνα της φωλιάς έχει ένα χαρακτήρα κάπως παιδαριώδη 

Σελ. 120-121   ΙΙΙ 

-και όμως ήταν ο πατέρας, η μανά και τα μικρά, μόνο που εγώ δεν τους είδα 

Σελ. 121   ΙΙΙ 

-Η άδεια φωλιά καταφρονεί τον καταστροφέα της 

-H φωλιά είναι μία κρυψώνα της φτερωτής ζωής  

 
-Αλλά τα όνειρα του καιρού μας δεν πάνε τόσο μακριά και η παρατημένη φωλιά δεν περιέχει πια το βοτάνι που σε κάνει αθέατο  
 

-Φοβάμαι μην καταλάβει το πουλί που κλωσάει ότι είμαι ένας άνθρωπος  
 
 

Σελ.  122 

 -Το πλάσμα που είχε χάσει την εμπιστοσύνη των πουλιών 
 
-Και μαζί του και ο φόβος μου μην το κάνω και φοβηθεί 
 
-Είναι μία ιστορία τόσο παλιά που διστάζουν να την ξαναπώ να την ξαναπώ στον εαυτό  
 

 
Σελ. 123 

 -Ολόκληρο το δέντρο για το πουλί είναι ο πρόναος της φωλιάς 
 
-Παραλληλίζει αυτή την Την κατοχή με την χαρά μιας φαμίλιας που ξαναγυρίζει στο σπίτι που έχει εγκαταλείψει από καιρό 
 
-Ακούω τον χαρούμενο θόρυβο των φωνών τα γέλια των παιδιών βλέπω τον καπνό της κουζίνας οι πόρτες είναι ορθάνοιχτες τα παιδιά τρέχουν φωνάζοντας στο χολ.

Παράλληλα, ο Μπασελαρ παρουσιάζει την φωλιά ως ένα περιβάλλον προστασίας και ασφάλειας που ο ίδιος ο άνθρωπος έχει την ανάγκη να περικλείει τον εαυτό του μέσα από τις πιέσης της ζωής. Υπενθυμίζει την παιδαριώδη φαντασίωση και τις ωραιοποίησης της παιδικής ηλικίας. Την αθώα οπτική κάθε θέματος με θετική μορφή των δυσκολιών που μπορεί να προκύπτουν. 

Η ταινία «η κοιλιά του αρχιτέκτονα» παρουσιάζει την επιδείνωση του βασικού χαρακτήρα σε σχέση με την υγεία του, την προδοσία της γυναίκας του. Η ιστορία του παρουσιάζει την επιθυμία του να δημιουργήσει, είναι μια μεταφορά για την ανάγκη της ασφάλειας δηλαδή μιας φωλιάς. Κατά τη διάρκεια του δράματος, ο αρχιτέκτονας στοχεύει στην δημιουργία μιας ασφάλειας για την ψυχή του, η ταινία στοχεύει στην αποκάλυψη της ανάγκης του χαρακτήρα για έλεγχο για την ίδια του τη ζωή και τον φόβο που έχει για το μέλλον του. 

Καταληκτικά η ταινία συνδέεται με την θεματική της φωλιάς ως ένας χώρος ασφάλειας αναδεικνύοντας τις ψυχολογικές και φιλοσοφικές διαστάσεις της αρχιτεκτονικής. Στο δράμα και στο βιβλίο η φωλιά και η αρχιτεκτονική δεν παρουσιάζονται ως μία απλή κατασκευή όμως σαν μία επιθυμία για έναν χώρο για τον άνθρωπο που εκπέμπει ασφάλεια προστασία και βεβαιότητα για τον εαυτού του.

Η δημοσίευση τους έγινε από την Κοινωνική Αφύπνιση. (neakritis.gr)

Φοβάμαι!

Φοβάμαι σαν κλείνει ξοπίσω η πόρτα

και νιώθω το ρίγος να με παγώνει

ετούτη την ώρα μόνη μοιάζει πως θα ‘μαι

στη θέα της βίας τίποτα πια δεν με σώνει

 Φοβάμαι την ώρα του ύπνου μα και της μέρας

αυτό το θηρίο εχθρικά με κυκλώνει

σκέψεις μαύρες γιομάτες με πόνο και δάκρυ

λειψό το θάρρος από δήμιου χέρια ποιος τη γλιτώνει 

Φοβάμαι για μένα μα και για κείνο το έρμο

τι σπαραγμό – συμφορά και αντάρα βιώνει

η λύτρωση δρόμος ανοίκειος, αμαρτωλός

το δικό του το βάρος κανείς δε σηκώνει

Η αλήθεια μου

Η αλήθεια μου, είναι δική μου και μόνο

ανήκει σ’ εμένα, στον εαυτό, στην ιστορία μου.

Κι αν προσπαθήσεις να καταλάβεις ή έστω να νιώσεις

όσα μπορείς να πιστέψεις – έξω θα πέσεις και θα πονέσεις.

Όπως κι εμένα σκληρά με πονούν λόγια και πράξεις

που μοιάζουν με σφαίρα από τυφέκιο βολής ευθείας.

Η θλίψη στρωμένο χαλί με αγκάθια γεμάτο και όχι ρόδα

χαλί που θα πρέπει να περπατήσω χωρίς τον οίκτο αντάμα.

Για συνοδεία δάκρυ και πόνο κι οι ενοχές μερτικό να ζητούν

σε μια συμφορά που της λύτρωσης δρόμο γυρεύεις για σωτηρία.

Η αλήθεια μου, είναι δική μου και μόνο.

Δεν μετανιώνω!

Δεν μετανιώνω εκείνη η σχέση κι αν στα δύο κοπεί

να φύγει μακριά το κακό και μην ανοίξει άλλη πληγή.

Το θάρρος πρέπει να αποκτήσω και να φερθώ όπως αρμόζει

σε μια ψυχή κι ένα σώμα που πληρώνουν με αίμα αιώνια. Μια ζωή σκλαβωμένη σε συγγνώμες που ψεύτικες βγήκαν προδομένες αγάπες που ποτέ δεν νοιαστήκαν στ’ αλήθεια. Κι εγώ υπομένω χωρίς το γιατί να γνωρίζω στη φάλτσα του φόβου τη μελωδία, σ’ ανιστόρητα κι ανίερα μέρη. Δεν μετανιώνω εκείνη η σχέση κι αν στα δύο κοπεί. Δεν ωφέλησε, δεν ωφελεί.

Μία παρέα παρατηρεί και περιπλανιέται με έναν διαφορετικό τρόπο στην πόλη της Φλώρινας. Μεταφέροντας ένα στρώμα και προσωπικά αντικείμενα (μαξιλάρια, λάμπα, σκαμπό, γκαζάκι κ.α) δημιουργεί έναν διαφορετικό τόπο οικειότητας σε χώρους που δεν ανήκει: στα σκαλιά των Δικαστηρίων, στην δημοτική αγορά, στο πλακόστρωτο πλάι στο ποτάμι, στο ATM φρέσκου γάλακτος και στο πάρκο. Το στρώμα εισάγει το εφήμερο και το προσωπικό μέσα στον σταθερό και δημόσιο χώρο. Επομένως, φέρνει την έννοια της προσωρινής εγκατοίκησης σε ένα αστικό περιβάλλον με πολλαπλές στρώσεις μνήμης. 

Η πόλη “διαβάζεται” με τα πόδια, με τα χέρια, με το σώμα αλλά και με το πως εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε τον χώρο - τα άτομα δημιουργούν μια μικρο-αφήγηση στον αστικό ιστό, υπονοώντας ζητήματα μνήμης και σχέσεις ιδιωτικού και δημόσιου χώρου. Χαρτογραφώντας την πόλη, επιλέξαμε κάποιους από τους πιο πολυσύχναστους χώρους και σημεία αναφοράς της Φλώρινας, όπου μας βοήθησε να κατανοήσουμε και να συνδιαμορφώσουμε μέσα από μια άλλη ματιά το περιβάλλον στο οποίο ζούμε. Η αλληλεπίδραση με τον κόσμο σε όλη την παρέμβαση μας έδωσε την ευκαιρία να επανοικοιειοποιηθούμε τον δημόσιο χώρο, με ένα παράδειγμα την συμμετοχή μας στο ψαράδικο της αγοράς. 

Οι κενοί χώροι έγιναν γεμάτοι από βλέμματα, κουβέντες, κινήσεις. Απέκτησαν άλλη υπόσταση λόγω της χρηστικότητας που αποδώσαμε σε αυτούς. Έγιναν ο χώρος μας, το σαλόνι μας. 

Οι αντιδράσεις του κόσμου στην παρέμβαση ήταν αναπόσπαστες αλλά και καθοριστικές για το τελικό μας έργο, αλλά και αποκαλυπτικές για την σχέση της κοινωνίας με τον δημόσιο χώρο. Δηλαδή το πόσο επιθυμούμε, φοβόμαστε ή αποφεύγουμε την εγγύτητα με τον δίπλα στα πλαίσια κάποιων παγιωμένων συμπεριφορών στον δημόσιο χώρο. Κάποιοι περαστικοί αναγνώρισαν το “μήνυμα” της παρέμβασης, δηλαδή την ανάγκη για οικειότητα και επαφή με τον χώρο. Ορισμένοι θεώρησαν ότι αλλοιώνει την εικόνα του εκάστοτε χώρου ή την κανονικότητα (ένιωσαν ότι εμποδίζεται η κυκλοφορία ή παραβιάζεται ένας άγραφος κανόνας της τάξης).  

** Η Αιθουσοπάθεια κυριολεκτικά είναι πάθηση του αιθουσαίου συστήματος, η οποία προκαλεί διαταραχές στην αντίληψη του χώρου, του προσανατολισμού και της κίνησης. Όπως το αιθουσαίο σύστημα “μαθαίνει” ξανά την ισορροπία μετά από κρίση, έτσι και το έργο μας αποτελεί μια αναπροσαρμογή του σώματος στον χώρο.  

https://youtu.be/AYl6Hxev2J0?feature=shared