ในถ้ำพบโลงไม้ 25 โลง หรือ 30 ฝาโลง ในสภาพปิดฝาโลงสมบูรณ์ ภายในมีโครงกระดูกมนุษย์มากถึง 154 คน บางโลงมีถึง 18 คน ซึ่งจากการสำรวจและวิจัยโดยคณะโบราณคดี มหาวิทยาลัยศิลปากร ระหว่างปี 2556-2559 โดยการตรวจดีเอ็นเอ พบว่าโครงกระดูกมนุษย์ดังกล่าวมีอายุมากกว่า 1,600-2,100 ปี โดยบรรจุศพในโลงไม้เป็นช่วงเวลานานกว่า 400 ปี มีความสัมพันธ์ทางเครือญาติกัน และเป็นกลุ่มชนในชาติพันธุ์ที่ใช้ภาษาออสโตรเอเชียติกและไท-กะได จึงสามารถบอกว่าในดินแดนแห่งนี้เมื่อ 2,000 ปีก่อน มีชาติพันธุ์ที่หลากหลายและยังมีอยู่ในประเทศไทยในปัจจุบันอาศัยอยู่ร่วมกัน นอกจากนี้ ยังค้นพบโบราณวัตถุต่าง ๆ เช่น หม้อพาชนะ เครื่องกระดับ เครื่องเขิน อุปกรณ์ทอผ้า เป็นต้น^[2][3]

ถ้ำผีแมนโลงลงรักยังไม่เปิดให้นักท่องเที่ยวเข้าชมในปัจจุบัน^[2]

พิกัดภูมิศาสตร์  UTM–WGS 84: 48 213454E, 1859535N (ละติจูด 16° 48’ 05.2” เหนือ ลองจิจูด 102° 18’ 41.9” ตะวันออก)

สภาพทั่วไป
แหล่งโบราณคดีโนนนกทา ตั้งอยู่ทางด้านทิศใต้ของเนินบ้านโนนนกทา หมู่ที่ 16 ประมาณ 500 เมตร ลัีกษณะเป็นเนินดินทรงกลมขนาดเล็ก มีระดับความสูงราว 193 เมตรเหนือระดับน้ำทะลปานกลาง เป็นที่ราบระดับกลางห่างจากภูเวียงมาทางด้านทิศตะวันออกเฉียงเหนือประมาณ 2 กิโลเมตร มีห้วยใหญ่เป็นแหล่งน้ำสำคัญไหลขนานด้านทิศเหนือของตัวเนิน ปัจจุบันบริเวณโดยรอบเนินถูกใช้เป็นเขตพื้นที่นา ส่วนบนเนินใช้สำหรับการเกษตรกรรมปลูกกล้วยเป็นหลัก มีวัชพืช ไม้พุ่ม และไม้ยืนต้นขึ้นแซมค่อนข้างหนาแน่น

ประวัติการขุดค้น
การขุดค้นปี พ.ศ. 2509 ได้พบหลักฐานประเภทหลุมฝังศพราว 115 หลุมฝังศพ สามารถจำแนกตามลำดับชั้นทับถมทางธรรมชาติและชั้นดินทางวัฒนธรรมเป็น 2 สมัย คือ (ก) สมัยต้น หรือสมัยก่อนมีการใช้โลหะ (ปลายสมัยหินใหม่) มีค่ากำหนดอายุราว 4,000 – 3,500 ปีที่ผ่านมา และ (ข) สมัยกลาง หรือสมัยสำริด กำหนดอายุได้ราว 3,500 – 3,000 ปีที่ผ่านมา (ชาร์ลส ไฮแอมและรัศนี ทศรัตน์ 2542)