ακρόασης, καλείστε να εκφράσετε δημιουργικά τις σκέψεις και τα

συναισθήματά σας, τους προβληματισμούς, αλλά και τρόπους διαχείρισης των προβλημάτων

συνέντευξη από ειδικούς.

Προτεινόμενες ερωτήσεις:

Τι είναι η κλιματική κρίση και τι την διακρίνει από την κλιματική αλλαγή;

Ποια στοιχεία καταδεικνύουν την υπερθέρμανση του πλανήτη;

Γνωρίζετε τι είναι το φαινόμενο του θερμοκηπίου; Κατά τη γνώμη σας, με ποιους τρόπους μπορεί να επιδράσει στην τρωτότητα των μνημείων φύσης και

πολιτισμού;

Κατά τη γνώμη σας, με ποιους τρόπους επηρεάζει ο άνθρωπος το κλίμα και τη θερμοκρασία της γης;

Γνωρίζετε τι είναι η περιβαλλοντική αρχαιολογία;

Αν σκεφθείτε ένα μνημείο, σκέφτεστε μεμονωμένα τη δομή του ή μαζί και τον περιβάλλοντα χώρο;

Ποιες είναι οι κύριες απειλές από την κλιματική αλλαγή/κρίση για τη φυσική – γεωλογική κληρονομιά;

Κατά τη γνώμη σας, πόσο σοβαρή είναι η επίδραση του φυσικού και του ανθρωπογενούς περιβάλλοντος στην πολιτιστική κληρονομιά;

Γνωρίζετε τι είναι τα κλιματικά μοντέλα και ποια είναι η σημασία τους για εμάς;

Η κλιματική αλλαγή/κρίση μπορεί να αντιμετωπιστεί μέσω του μετριασμού και της προσαρμογής. Κατά τη γνώμη σας, με ποιους τρόπους μπορεί να επιτευχθεί;

Υπάρχουν παραδοσιακές τεχνικές διαχείρισης των απειλών της κλιματικής κρίσης; Αν ναι, ποιες γνωρίζετε ότι εφαρμόζονται στον τόπο σας;

Γνωρίζετε ποιες είναι οι Διεθνείς Συμβάσεις για την Προστασία της Πολιτιστικής Κληρονομιάς;

Γνωρίζετε το Νομοθετικό Πλαίσιο στην Ελλάδα για την Προστασία των Πολιτιστικών Αγαθών και τις διεθνείς πρωτοβουλίες της Ελλάδας για την αντιμετώπιση των επιπτώσεων της κλιματικής αλλαγής στην πολιτιστική κληρονομιά;

Κατά τη γνώμη σας, ποιες είναι οι προκλήσεις που φέρει η κλιματική κρίση/αλλαγή για την πολιτιστική κληρονομιά, το πολιτιστικό περιβάλλον αλλά και τη βιωσιμότητα των πολιτιστικών χώρων;

Με ποιους τρόπους μπορεί να ευαισθητοποιηθεί η τοπική κοινωνία για την προστασία της πολιτιστικής και φυσικής κληρονομιάς (υλικής και άυλης) της περιοχής της από τους κινδύνους της κλιματικής αλλαγής;

Με ποιους τρόπους η αλλοίωση του φυσικού και πολιτιστικού τοπίου επηρεάζουν αρνητικά την οικονομική και κοινωνική δραστηριότητα καθώς και την ανάπτυξη των τοπικών κοινωνιών;

ΤΑ ΚΑΤΑ ΠΟΣΟΝ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Στον πρόλογο παρέχονται βασικές πληροφορίες κυρίως για την προϊστορία της δράσης. Ενίοτε ο θεατής προϊδεάζεται για το τι περίπου θα ακολουθήσει, χωρίς όμως να αποκαλύπτονται οι πιο κρίσιμες πτυχές των μελλουμένων. Τα προλογικά πρόσωπα μπορεί να είναι απλώς προτατικά, να μην συμμετέχουν δηλαδή στην υπόλοιπη δράση. Ενίοτε, ειδικά στον Ευριπίδη, τον πρόλογο εκφωνούν θεοί.

ΠΑΡΟΔΟΣ

Το εισόδιο τραγούδι του χορού, το οποίο τραγουδά μπαίνοντας από τις παρόδους (ή εἰσόδους), τους διαδρόμους πλαγίως του θεατρικού οικοδομήματος που οδηγούν στην ορχήστρα.

Από τα τέλη της δεκαετίας του 450 π.Χ. κατά πάσα πιθανότητα, ο χορός αποτελείται πλέον από 15 μέλη. Η πάροδος

(α) εκθέτει τη βασική θεματολογία του έργου και

(β) κατοχυρώνει τον χαρακτήρα του χορού, ο οποίος συμβάλλει αποφασιστικά στην κατανόηση της ουσίας του έργου: το ποιος είναι (ή δεν είναι) ο χορός είναι ένα από τα πρώτα ερωτήματα που πρέπει να απαντήσει κανείς, προκειμένου να κατανοήσει ένα τραγικό έργο.

ΕΠΕΙΣΟΔΙΟ

Το εκτενές διαλογικό κομμάτι μεταξύ δύο τραγουδιών του χορού. Τα επεισόδια, ωστόσο, μπορούν να περιλαμβάνουν και λυρικά μέρη (αυτά αποκαλούνται, ανακριβώς, ἀπὸ σκηνῆς μέλη), τα οποία εκτελούν συνήθως οι ηθοποιοί (μονῳδίαι ή διῳδίαι) ή που εκτελούνται από κοινού από τους ηθοποιούς και τον χορό (ἐπιρρήματα, ἀμοιβαῖα, κομμοί). Τα επεισόδια είναι το σημείο στο οποίο προωθείται η πλοκή, δηλαδή εκτυλίσσονται τα σημαντικά γεγονότα. Βασικοί παράγοντες των επεισοδίων είναι οι υποκριτές, οι οποίοι ήδη από το 458 π.Χ. τουλάχιστον είναι τρεις. Δεν είναι ασήμαντος όμως και ο ρόλος του χορού στα επεισόδια. Σε αυτά ο χορός δεν προωθεί μεν τη δράση αποφασιστικά (συγκεκριμένες συμβάσεις τού απαγορεύουν να παρέμβει δυναμικά), ωστόσο τα λόγια του συμβάλλουν στην εκμαίευση της πληροφορίας, στη λήψη κρίσιμων αποφάσεων εκ μέρους των προσώπων του δράματος κλπ.

ΣΤΑΣΙΜΟ

Το χορικό κομμάτι που διαχωρίζει μεταξύ τους τα επεισόδια. Τα στάσιμα δομούνται σε στροφές, αντιστροφές και επωδούς. Οι στροφές και οι αντιστροφές παρουσιάζουν μετρική αντιστοιχία, δηλαδή η αντιστροφή έχει ακριβώς όμοια μετρική δομή όπως και η στροφή. Η επωδός διατηρεί το δικό της μετρικό σχήμα. Προϊόντος του χρόνου τα στάσιμα μετατρέπονται σε γενικούς ποιητικούς στοχασμούς ή και εντελώς εμβόλιμα τραγούδια, άσχετα με τη δράση. Κατά τον 5ο αιώνα, όμως, τα στάσιμα είναι ακόμη κομβικά σημεία, στα οποία συμπυκνώνεται η φιλοσοφική και άρα η διδακτική αξία της τραγωδίας και αποκρυσταλλώνεται το βαθύτερο, καθολικότερο νόημα των δρωμένων.

ΕΞΟΔΟΣ

Η καταληκτήρια σκηνή της τραγωδίας, η οποία συνδυάζει το διαλογικό και το λυρικό στοιχείο.

ΚΑΤΑ ΠΟΙΟΝ ΜΕΡΗ ΤΗΣ ΤΡΑΓΩΔΙΑΣ

Τα κατά ποιόν μέρη της τραγωδίας σύμφωνα με τον Αριστοτέλη είναι έξι:

ΜΥΘΟΣ

Πρόκειται για αυτό που ο Αριστοτέλης ονομάζει σύνθεσιν τῶν πραγμάτων και που εμείς σήμερα αποκαλούμε υπόθεση και πλοκή, δηλαδή τη διαδοχή των γεγονότων στο έργο. Ο Αριστοτέλης θεωρεί ότι καλός μῦθος είναι αυτός που στηρίζεται στο εἰκὸς καὶ τὸ ἀναγκαῖον, δηλαδή στη φυσική και ομαλή διαδοχή των συμβάντων, από τα οποία το ένα προκαλεί το άλλο. Οι ιδανικότεροι τραγικοί μύθοι, επίσης, περιλαμβάνουν κάποια περιπέτειαν, δηλαδή μια δραματική μεταβολὴν ἐς τὸ ἐναντίον, είτε από την ευτυχία στη δυστυχία είτε το αντίθετο.

Για τον Αριστοτέλη ο μῦθος είναι η καρδιά κάθε καλής τραγωδίας και άρα το σημείο το οποίο πρέπει να προσέξει περισσότερο από όλα ο ποιητής.

ΗΘΟΣ

Πρόκειται για τους χαρακτήρες των προσώπων, πιο συγκεκριμένα εκείνες τις ενέργειες (ή συνηθέστερα εκείνες τις εκτενείς ρήσεις) που αποκαλύπτουν το γιατί πράττουν όπως πράττουν.

ΛΕΞΙΣ

Ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο χειρίζεται τον λόγο ο ποιητής, δηλαδή το λεξιλόγιο και το ύφος.

ΔΙΑΝΟΙΑ

Οι σκέψεις, οι ιδέες και οι απόψεις που εκφράζουν οι διαφορετικοί ήρωες του έργου.

ΟΨΙΣ

Η οπτική διάσταση της παράστασης (κοστούμια, προσωπεία, σκηνικός χώρος).

ΜΕΛΟΣ

Η μουσική διάσταση της παράστασης

Δραματικά Πρόσωπα

Ελένη: Η μυθική ηρωίδα, σύμβολο της αρχαίας ομορφιάς και του πολιτισμού. Έρχεται από το παρελθόν, οργισμένη για την κλιματική αλλαγή και την καταστροφή της πολιτιστικής κληρονομιάς.

Ποσειδώνας: Θεός της θάλασσας και των σεισμών, εμφανίζεται εξοργισμ

ένος από την ανθρώπινη αδιαφορία που έχει διαταράξει τη φύση και τις θάλασσες του.

Αρχαιολόγος: Σύγχρονος επιστήμονας, ερευνητής και υπερασπιστής των αρχαίων μνημείων και του πολιτισμού. Προσπαθεί να αφυπνίσει το κοινό για την ανάγκη προστασίας των θησαυρών του παρελθόντος.

Βιομήχανος: Εκπρόσωπος της οικονομικής εκμετάλλευσης, ενδιαφέρεται για τα αρχαία μνημεία μόνο ως πόρους για τουρισμό και κέρδος, αδιαφορώντας για την καταστροφή που προκαλεί η βιομηχανία του στο περιβάλλον και στον πολιτισμό.

Πρόλογος

Η σκηνή ανοίγει σε ένα αρχαίο θέατρο που μοιάζει ερειπωμένο. Η Ελένη και ο Ποσειδώνας εμφανίζονται από το παρελθόν, βλέποντας με τρόμο τη φθορά του χώρου. Γύρω τους, η θάλασσα έχει χάσει το κρυστάλλινο χρώμα της, και τα αρχαία μάρμαρα είναι σκεπασμένα με καπνούς.

Ελένη (με πόνο)

Ω, γη του φωτός και της αρμονίας, που τόσο όμορφη σε γνώρισα, πώς έγινε το σώμα σου τέτοιο ερείπιο; Γιατί σε άφησαν να φθαρείς;

Ποσειδώνας (οργισμένος)

Αιώνες θρέφω τα κύματά μου να προστατεύουν τούτη τη γη, και τώρα τα νερά μου βράζουν από την ανθρώπινη απερισκεψία! Τι πνεύμα τυφλό και άκαρδο τόλμησε να ταράξει την τάξη μου;

Πρώτο Επεισόδιο

Ο Αρχαιολόγος και ο Βιομήχανος εμφανίζονται σε αντιπαράθεση στο αρχαίο θέατρο. Ο Αρχαιολόγος είναι συγκλονισμένος από τη φθορά του μνημείου, ενώ ο Βιομήχανος βλέπει την οικονομική προοπτική που του προσφέρει το αξιοθέατο.

Αρχαιολόγος (στρέφεται στον Βιομήχανο)

Αυτός ο τόπος είναι ιερός. Ανήκει σε ψυχές περασμένες και γενιές που έρχονται. Πώς μπορείς να σκέφτεσαι μόνο το κέρδος και όχι την ευθύνη;

Βιομήχανος (περιφρονητικά)

Τι αξία έχουν οι πέτρες αν δεν αποφέρουν πλούτο; Οι άνθρωποι θέλουν θέαμα και εμείς τούς το δίνουμε. Ο πολιτισμός γίνεται εργαλείο ανάπτυξης, ανόητε.

Δεύτερο Επεισόδιο

Η Ελένη και ο Ποσειδώνας παρακολουθούν κρυμμένοι, ακούν τη συζήτηση και κατακλύζονται από οργή και θλίψη. Η Ελένη, πονώντας για τη μοίρα των θεάτρων και των αρχαίων χώρων, εμφανίζεται μπροστά στους ανθρώπους.

Ελένη (τραγικά)

Τι πράττετε, ασεβείς θνητοί; Αυτό που εσείς καταπατάτε με απληστία, εμείς το χτίσαμε με αγάπη και αίμα. Θα το βλέπετε να διαλύεται στα χέρια σας, καθώς η οργή της φύσης θα ξεσπά.

Ποσειδώνας (βροντερά)

Και εγώ, ο Ποσειδώνας, θα φέρω κύματα να πνίξουν τις ακτές σας, ως τίμημα για το έγκλημα που κάνετε κατά των θαλασσών μου.

Τρίτο Επεισόδιο

Ο Αρχαιολόγος, συγκινημένος από τα λόγια των θεϊκών οντοτήτων, αποφασίζει να σταθεί ενάντια στον Βιομήχανο με θάρρος.

Αρχαιολόγος

Δεν θα επιτρέψω να συνεχιστεί αυτή η βεβήλωση! Ο πολιτισμός δεν είναι εμπόρευμα για την αγορά. Είναι μνήμη, ψυχή και παρακαταθήκη για τους επόμενους.

Βιομήχανος (με οργή)

Η επιστήμη σου και η ηθική σου δεν έχουν θέση στον κόσμο μας. Οι επενδύσεις κινούν τον κόσμο και όχι τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Τέταρτο Επεισόδιο

Ξεσπά καταιγίδα, και ο Ποσειδώνας καλεί τα στοιχεία της φύσης να αναστατώσουν το θέατρο. Ο βιομήχανος, πανικόβλητος, προσπαθεί να σωθεί, αλλά η καταιγίδα δείχνει να τον κυνηγά.

Ποσειδώνας (θυμωμένα)

Ποιον άλλο μπορώ να κρίνω για τη δολιότητα και την αλαζονεία του; Σας έδωσα θάλασσα για να σας θρέφει και τη χρησιμοποιήσατε ως εργαλείο καταστροφής.

Ελένη

Και εγώ, η Ελένη, σας δίνω τις μνήμες των ηρώων, για να σας θυμίζουν τη σοφία και το κάλλος. Αλλά εσείς τις καταπατάτε.

Έξοδος

Η καταιγίδα υποχωρεί. Ο βιομήχανος έχει εξαφανιστεί. Ο αρχαιολόγος, γεμάτος δέος, κατανοεί την ευθύνη του και ορκίζεται μπροστά στην Ελένη και τον Ποσειδώνα να προστατεύει τα μνημεία με κάθε κόστος.

Αρχαιολόγος (γονατιστός)

Σας το υπόσχομαι, θα αφυπνίσω τον κόσμο. Θα προστατεύσουμε τον πολιτισμό και τη φύση, όχι για το κέρδος, αλλά για την αθανασία τους.

Ελένη (αγγίζοντας το μέτωπό του)

Πορεύσου, προστάτη των αιώνων. Έχε με τον νου σου, τα θνητά χρόνια είναι μικρά, μα η μνήμη του πολιτισμού είναι αιώνια.

Η Ελένη και ο Ποσειδώνας εξαφανίζονται, και ο αρχαιολόγος μένει μόνος στη σκηνή, με τη σιωπή του αρχαίου θεάτρου γύρω του, αποφασισμένος να αγωνιστεί για το μέλλον του πολιτισμού και της φύσης.

Τίτλοι τέλους: "Η Οργή των Αιώνων" - Τραγωδία για το μέλλον του κόσμου μας, ένα κάλεσμα για δράση και συνειδητοποίηση".

https://www.calameo.com/read/00447008396e9599fee22?authid=kFzgYAVwp6Bd   (Εκπαιδευτικό πρόγραμμα Υπουργείου Πολιτισμού)

Σχολεία που έχουν «υιοθετήσει» το αρχαίο θέατρο Θορικού:

https://diazoma.gr/generationd/#/tag/-Kzi5lEt_anN-k25cF_4 και το Βαρβάκειο Πρότυπο Γυμνάσιο δύο φορές παρουσίασε εκεί δρώμενα:

1/ https://diazoma.gr/generationd/#/post/-LHO2-V5vJ_5vGcBi1Qa

2/ https://diazoma.gr/generationd/#/post/-L0Lq3EUnw-NcgBUKK86

Ιστορία και Εξέλιξη:

Το θέατρο κατασκευάστηκε σε διάφορες φάσεις. Η πρώτη φάση χρονολογείται στο τέλος της αρχαϊκής εποχής, γύρω στο 525–480 π.Χ.   Αρχικά, οι θεατές παρακολουθούσαν τις παραστάσεις καθισμένοι απευθείας στο έδαφος της πλαγιάς, με έναν τοίχο να συγκρατεί τα χώματα της ορχήστρας. Με την πάροδο του χρόνου, το θέατρο υπέστη διαδοχικές αλλαγές και επεκτάσεις, αποκτώντας τη μορφή που βλέπουμε σήμερα.

Μοναδικά Χαρακτηριστικά:

Ένα από τα πιο αξιοσημείωτα χαρακτηριστικά του θεάτρου είναι το ελλειπτικό του σχήμα, το οποίο το διαφοροποιεί από τα περισσότερα αρχαία ελληνικά θέατρα που έχουν ημικυκλική διάταξη. Επιπλέον, διαθέτει ορθογώνια ορχήστρα, ένα χαρακτηριστικό που το καθιστά μοναδικό.

Μέρη του Θεάτρου:

• Κοίλον: Η περιοχή όπου κάθονταν οι θεατές, με ευθύγραμμο κεντρικό τμήμα και καμπύλα άκρα.

• Ορχήστρα: Ο χώρος όπου λάμβαναν χώρα οι παραστάσεις, με ορθογώνιο σχήμα.

• Σκηνή: Η περιοχή πίσω από την ορχήστρα, όπου βρίσκονταν τα παρασκήνια και οι βοηθητικοί χώροι.

Το θέατρο του Θορικού αποτελεί σημαντικό αρχαιολογικό μνημείο, προσφέροντας πολύτιμες πληροφορίες για την αρχιτεκτονική και την εξέλιξη των θεατρικών κατασκευών στην αρχαία Ελλάδα.

ΑΡΧΑΙΟΤΗΤΑ

Η μεταλλευτική δραστηριότητα στο Λαύριο ξεκινά από την προϊστορική περίοδο, με ενδείξεις ότι οι πρώτες εξορύξεις πραγματοποιήθηκαν ήδη από τη Νεολιθική εποχή.Στην συνέχεια ,οι Αθηναίοι εκμεταλλεύτηκαν τα μεταλλεία ήδη από τον 6ο αιώνα π.Χ., και η εκμετάλλευση τους γνώρισε τεράστια ανάπτυξη κατά τον 5ο αιώνα π.Χ., κυρίως μετά την ανακάλυψη πλούσιων κοιτασμάτων αργύρου. Η εξόρυξη του αργύρου ήταν εντατική και η παραγωγή του χρησίμευε για την κατασκευή νομισμάτων και την χρηματοδότηση των στρατιωτικών εκστρατειών, όπως αυτές του Περσικού Πολέμου.

Η εργασία στα μεταλλεία ήταν σκληρή και επικίνδυνη, και οι εργαζόμενοι ήταν κυρίως δούλοι ή άνθρωποι που ανήκαν στην κατώτερη τάξη. Οι Αθηναίοι χρησιμοποίησαν εξελιγμένες μεθόδους εξόρυξης και επεξεργασίας, με το "υδραυλικό" σύστημα να βοηθά στην απομάκρυνση του νερού από τα ορυχεία.

Τα κέρδη από τα μεταλλεία του Λαυρίου συνέβαλαν στην ανάπτυξη της Αθήνας, χρηματοδοτώντας την κατασκευή δημόσιων έργων, όπως ο Παρθενώνας, και την ενίσχυση του στόλου της Αθήνας, που έπαιξε καθοριστικό ρόλο στην νίκη κατά των Περσών.Η πρώτη ενέργεια που βασίστηκε στα μεταλλεία αυτά υπήρξε προγενέστερη της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας, όπως αυτή τοποθετείται από τους ιστορικούς: Ήταν η κοπή ενός από τα πρώτα αργυρά νομίσματα στον κόσμο, της αθηναϊκής δραχμής, γύρω στο 580 π.Χ. Γύρω στα 512 π.Χ. η Αθήνα υποχρεώθηκε να βασιστεί αποκλειστικά στα μεταλλεία του Λαυρίου, καθώς οι Πέρσες είχαν εισβάλει στη Βόρεια Ελλάδα. Οι πρόσοδοι από τα μεταλλεία αυτά έγιναν αισθητές γύρω στο 500 π.Χ., ενώ οι πολεμικές προετοιμασίες απόκρουσης των Περσών (Μάχη του Μαραθώνα) βασίστηκαν στον άργυρο που εξορυσσόταν στα μεταλλεία. Το 482 π.Χ. εντοπίζεται ένα νέο μεγάλο αργυρούχο κοίτασμα στην περιοχή και ο Θεμιστοκλής πείθει τους Αθηναίους να διατεθούν τα προερχόμενα από αυτό έσοδα για την κατασκευή ενός ισχυρού στόλου. Η Αθήνα διέθετε ήδη 70 πολεμικά πλοία και με τα χρήματα από τα μεταλλεία κατασκεύασε άλλα 130. Με τα πλοία αυτά η Αθήνα κατάφερε να αποκρούσει τις δυνάμεις του Ξέρξη. Μετά τον Πελοποννησιακό Πόλεμο (431-404 π.Χ.), η παραγωγή αργύρου μειώθηκε σημαντικά λόγω της οικονομικής εξασθένησης της Αθήνας. Κατά την Ελληνιστική και Ρωμαϊκή περίοδο, η δραστηριότητα συνεχίστηκε, αλλά σε μικρότερη κλίμακα. Σταδιακά, τα μεταλλεία εγκαταλείφθηκαν και η μεταλλευτική εκμετάλλευση σταμάτησε κατά τους πρώτους μεταχριστιανικούς αιώνες .Συνολικά, τα μεταλλεία του Λαυρίου ήταν ζωτικής σημασίας για την οικονομία και την πολιτική δύναμη της αρχαίας Αθήνας, ενώ ταυτόχρονα απεικονίζουν τις ανισότητες και τη σκληρή ζωή των εργατών εκείνη την εποχή.

ΝΕΟΤΕΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ

Τα μεταλλεία του Λαυρίου έμειναν ανενεργά για πολλούς αιώνες, μέχρι που τον 19ο αιώνα έγινε ανακάλυψη των αρχαίων σκωριών (υπολειμμάτων μεταλλουργικής δραστηριότητας). Η βιομηχανική επανάσταση και η ανάπτυξη της τεχνολογίας οδήγησαν σε μια νέα εποχή εκμετάλλευσης των μεταλλείων.

Το 1864, ο Ιταλός επιχειρηματίας Τζιοβάνι Μπατίστα Σερπιέρι ίδρυσε την πρώτη εταιρεία εκμετάλλευσης των μεταλλείων, τη «Compagnie Française des Mines du Laurium». Λίγα χρόνια αργότερα, ο Ανδρέας Συγγρός και άλλοι Έλληνες επιχειρηματίες ίδρυσαν την «Ελληνική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου» το 1873, δημιουργώντας έτσι μια νέα οικονομική δραστηριότητα που έφερε ανάπτυξη στην περιοχή. Τρία χρόνια αργότερα, το 1876, ιδρύθηκε από τον Serpieri η «Compagnie Francaise des Mines du Laurium », που διαδέχθηκε τα «Μεταλλεία Καμάριζας». Το εργοστάσιο κατασκευάστηκε στη θέση Κυπριανός.Η Ελληνική και Γαλλική Εταιρεία είναι οι βιομηχανίες που στήριξαν ουσιαστικά τη νέα περίοδο ακμής της Λαυρεωτικής και έβαλαν την σφραγίδα τους τόσο στην ανάπτυξη της μεταλλευτικής βιομηχανίας στην Ελλάδα, όσο και στην δημιουργία και το χαρακτήρα της πόλης του Λαυρίου. Ο εργατικός συνοικισμός του 1867 μεταβλήθηκε σε πόλη 10.000 κατοίκων στην αρχή του αιώνα, ενώ η πιο ανθεκτική στο χρόνο από τις δύο εταιρείες, η Γαλλική, δημιούργησε εγκαταστάσεις 45.000 τετρ. Μέτρων στον Κυπριανό. Οι δύο εταιρίες του Λαυρίου ήταν υπεύθυνες για την λειτουργία της πόλης. Οι κατοικίες και τα καταστήματα ανήκαν στην ιδιοκτησία τους, αυτές φρόντιζαν για την υγειονομική περίθαλψη με νοσοκομεία και φαρμακεία. Οι ίδιες κατασκεύαζαν τα σχολεία, τις εκκλησίες, τις λιμενικές εγκαταστάσεις.Η εκμετάλλευση των μεταλλείων έφερε μεγάλη οικονομική άνθηση, ενώ το Λαύριο εξελίχθηκε σε μια από τις πρώτες βιομηχανικές πόλεις της Ελλάδας. Δημιουργήθηκαν εργοστάσια, σιδηρόδρομοι, λιμάνια και νέες θέσεις εργασίας. Όμως, η εργασία στα μεταλλεία ήταν δύσκολη και επικίνδυνη, με πολλές απεργίες και εργατικές κινητοποιήσεις να σημαδεύουν την ιστορία της περιοχής, όπως οι μεγάλες απεργίες του 1896 και 1929. Μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, η παραγωγή μειώθηκε λόγω της εξάντλησης των κοιτασμάτων, των οικονομικών δυσχερειών και της παγκόσμιας αλλαγής στη μεταλλευτική βιομηχανία. Παρόλα αυτά, τη δεκαετία του 1950 συνεχίστηκε η εξόρυξη κυρίως μολύβδου και ψευδαργύρου. Στη δεκαετία του 1960, η παραγωγή μειώθηκε περαιτέρω, ενώ η διεθνής οικονομική κρίση επηρέασε τη βιωσιμότητα των μεταλλευτικών δραστηριοτήτων.

Τη δεκαετία του 1980, οι μεταλλευτικές εταιρείες αντιμετώπισαν σημαντικές οικονομικές δυσκολίες και σταδιακά οι εξορύξεις εγκαταλείφθηκαν. Το 1992, η Ελληνική Εταιρεία Μεταλλείων Λαυρίου διέκοψε οριστικά τη λειτουργία της, σηματοδοτώντας το τέλος της βιομηχανικής εκμετάλλευσης στην περιοχή.

ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΕΠΟΧΗ

Σήμερα, τα μεταλλεία του Λαυρίου δεν βρίσκονται πλέον σε λειτουργία, αλλά η περιοχή διατηρεί την κληρονομιά της μέσω διαφόρων πρωτοβουλιών που αναδεικνύουν την ιστορική και πολιτιστική της σημασία.Μετά το οριστικό κλείσιμο της Γαλλικής Εταιρείας Μεταλλείων Λαυρίου (ΓΕΜΛ) το 1989, υπήρξε κίνδυνος κατεδάφισης των κτιριακών εγκαταστάσεων. Ωστόσο, ο Δήμος Λαυρίου, η τοπική κοινωνία και το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο (ΕΜΠ) ανέλαβαν πρωτοβουλίες για τη διάσωση του χώρου. Αποτέλεσμα αυτών των προσπαθειών ήταν η δημιουργία του Τεχνολογικού-Πολιτιστικού Πάρκου Λαυρίου (ΤΠΠΛ), το οποίο λειτουργεί στις εγκαταστάσεις της πρώην ΓΕΜΛ. Το πάρκο αυτό αποτελεί σήμερα κέντρο έρευνας, εκπαίδευσης και πολιτιστικών δραστηριοτήτων, συμβάλλοντας στην ανάδειξη της βιομηχανικής κληρονομιάς της περιοχής.Επιπλέον, το Μουσείο Μεταλλείας-Μεταλλουργίας στο Λαύριο διατηρεί και παρουσιάζει την ιστορία της μεταλλευτικής δραστηριότητας της περιοχής. Το μουσείο φιλοξενεί εκθέματα που σχετίζονται με τις τεχνολογίες εξόρυξης και επεξεργασίας μεταλλευμάτων, καθώς και με την κοινωνική και οικονομική ζωή των εργαζομένων στα μεταλλεία.Σήμερα, το Λαύριο έχει μετασχηματιστεί σε μια πόλη που συνδυάζει την ιστορική της κληρονομιά με σύγχρονες δραστηριότητες. Οι παλιές βιομηχανικές εγκαταστάσεις έχουν ανακαινιστεί και φιλοξενούν πολιτιστικές εκδηλώσεις, ενώ η πόλη αποτελεί πόλο έλξης για επισκέπτες που ενδιαφέρονται για την ιστορία της μεταλλείας και της βιομηχανίας στην Ελλάδα.

Συνολικά, αν και η μεταλλευτική δραστηριότητα στο Λαύριο έχει παύσει, η περιοχή συνεχίζει να αξιοποιεί την πλούσια ιστορία της, προωθώντας την πολιτιστική και τουριστική της ανάπτυξη.

🔹 Ιστορικά στοιχεία

• Χτίστηκε τον 2ο αιώνα μ.Χ. (περίπου το 161 μ.Χ.) από τον Ηρώδη Αττικό, έναν πλούσιο Ρωμαίο πολιτικό και σοφιστή, στη μνήμη της συζύγου του, Ρηγίλλης.

• Αρχικά είχε στέγη από ξύλο κέδρου, κάτι εξαιρετικά σπάνιο για την εποχή.

🔹 Αρχιτεκτονική

• Είναι ημικυκλικό ωδείο, με χωρητικότητα περίπου 4.500-5.000 θεατών.

• Διαθέτει κοίλο (κερκίδες), ορχήστρα και σκηνικό οικοδόμημα με τριώροφο προστώο.

• Κατασκευάστηκε κυρίως από ασβεστόλιθο και μάρμαρο της Πεντέλης.

🔹 Χρήση σήμερα

• Αναστηλώθηκε και φιλοξενεί συναυλίες, θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, κυρίως στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών και Επιδαύρου.

• Έχει φιλοξενήσει κορυφαίους καλλιτέχνες, όπως τη Μαρία Κάλλας, τον Λουτσιάνο Παβαρότι, τον Στινγκ, τον Έλτον Τζον και πολλούς άλλους.

Αρχαιολογικός Χώρος Θορικού: Ένας από τους αρχαιότερους οικισμούς της Αττικής, με θέατρο που χρονολογείται από τον 6ο αιώνα π.Χ.

Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου:

Ένας χώρος που φιλοξενεί βιομηχανικά κτίρια του 19ου αιώνα, αναδεικνύοντας την ιστορία της μεταλλευτικής δραστηριότητας στην περιοχή.

Ορυκτολογικό Μουσείο Λαυρίου:

Στεγάζει μια πλούσια συλλογή ορυκτών και πετρωμάτων από την περιοχή του Λαυρίου.

Αρχαιολογικό Μουσείο Λαυρίου:

Περιλαμβάνει ευρήματα από τις ανασκαφές στην περιοχή, προσφέροντας μια εικόνα της αρχαίας ιστορίας του τόπου.

Σούνιο:

Σε κοντινή απόσταση, βρίσκεται ο Ναός του Ποσειδώνα, ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία της Ελλάδας, με πανοραμική θέα στο Αιγαίο Πέλαγος.

Αυτά τα μέρη αναδεικνύουν την πολιτιστική και ιστορική σημασία του Λαυρίου και της ευρύτερης περιοχής.

  Η κατοίκηση στο λόφο Βελατούρι υπήρξε μακραίωνη και πυκνή. Στην κορυφή του σώζονται τα ερείπια της ακρόπολης με στοιχεία κατοίκησης από το τέλος της νεολιθικής περιόδου, σπίτια της πρώιμης και μέσης εποχής του Χαλκού (2900 – 1600 π.Χ.) καθώς και πέντε μνημειώδεις τάφοι της μυκηναϊκής περιόδου (1600-1100 π.Χ.). Ο λόφος εξακολούθησε να κατοικείται στη γεωμετρική περίοδο, στην οποία ανήκει ένα μεγάλο δωμάτιο με κτιστά θρανία, πιθανώς χώρος συγκέντρωσης των κατοίκων της περιοχής. Χαμηλότερα στις πλαγιές εκτείνονταν τα νεκροταφεία με πλούσια κτερίσματα από τη γεωμετρική έως την ύστερη κλασική περίοδο (1100 – 350 π.Χ.) που φανερώνουν τη συνεχή κατοίκηση του χώρου. Το 412 π.Χ. κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Αθηναίοι οχύρωσαν την χερσόνησο του Αγίου Νικολάου για να προστατεύσουν τα μεταλλεία.

  Η κατοίκηση στο λόφο Βελατούρι υπήρξε μακραίωνη και πυκνή. Στην κορυφή του σώζονται τα ερείπια της ακρόπολης με στοιχεία κατοίκησης από το τέλος της νεολιθικής περιόδου, σπίτια της πρώιμης και μέσης εποχής του Χαλκού (2900 – 1600 π.Χ.) καθώς και πέντε μνημειώδεις τάφοι της μυκηναϊκής περιόδου (1600-1100 π.Χ.). Ο λόφος εξακολούθησε να κατοικείται στη γεωμετρική περίοδο, στην οποία ανήκει ένα μεγάλο δωμάτιο με κτιστά θρανία, πιθανώς χώρος συγκέντρωσης των κατοίκων της περιοχής. Χαμηλότερα στις πλαγιές εκτείνονταν τα νεκροταφεία με πλούσια κτερίσματα από τη γεωμετρική έως την ύστερη κλασική περίοδο (1100 – 350 π.Χ.) που φανερώνουν τη συνεχή κατοίκηση του χώρου. Το 412 π.Χ. κατά την διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου οι Αθηναίοι οχύρωσαν την χερσόνησο του Αγίου Νικολάου για να προστατεύσουν τα μεταλλεία.

  Στην κορυφή του λόφου Βελατούρι έχει αποκαλυφθεί η προϊστορική ακρόπολη. Η κατοίκηση υπήρξε συνεχής από το τέλος της νεολιθικής περιόδου και στην εποχή του Χαλκού. Ο Θορικός άκμασε κατά την πρώιμη μυκηναϊκή περίοδο (16ος -15ος αι. π.Χ.), όπως δείχνουν οι μνημειώδεις τάφοι (θολωτοί και λακκοειδείς) στην κορυφή και στην ανατολική πλαγιά του λόφου, οι οποίοι περιείχαν πλούσια κτερίσματα.Στο μυκηναϊκό τάφο 1, αγγεία και ειδώλια χρονολογούμενα από τον 7ο και έως το τέλος του 5ου αι. π.Χ., υποδεικνύουν ότι οι κάτοικοι απέδιδαν λατρεία στους προγόνους (ηρωολατρεία).

  Στην δυτική πλαγιά του λόφου Βελατούρι βρίσκεται το κέντρο του αρχαίου δήμου Θορικού. Σύμφωνα με τη πολιτειακή μεταρρύθμιση του Κλεισθένους (510 π.Χ.) ανήκε στους παράλιους δήμους της Ακαμαντίδας φυλής και μετείχε με 5 βουλευτές στη Βουλή των Πεντακοσίων. Από τον αρχαίο δήμο σήμερα σώζονται μέρη του οικισμού, το θέατρο, ο ναός του Διονύσου, εγκαταστάσεις για την επεξεργασία των μετάλλων, ένας τετράγωνος πύργος του 4ου αι. π.Χ., τα νεκροταφεία και το μεγάλο δωρικό οικοδόμημα. Ο οικισμός, γνωστός ως βιομηχανική πόλη, εκτείνεται στη βραχώδη κατηφορική πλαγιά του λόφου Βελατούρι.

  Το θέατρο του Θορικού βρίσκεται στην ανατολική πλευρά του οικισμού. Το κοίλον του θεάτρου διαμορφώνεται στη βραχώδη παρειά του λόφου με ελλειψοειδές αντί του συνήθους ημικυκλικού σχήματος, όπως και η ορχήστρα. Αρχικά (από τα τέλη του 6ουαι. π.Χ.), οι θεατές κάθονταν στο έδαφος, ενώ στη συνέχεια, περί τα μέσα του 5ου αι. π.Χ. πρέπει να προστέθηκαν τα λίθινα κτιστά εδώλια, σε 12 σειρές. Δύο κλίμακες χωρίζουν το κοίλον σε τρεις ανισομεγέθεις κερκίδες. Στα μέσα του 4ου αι. π.Χ. προστέθηκαν νέες σειρές εδωλίων και το άνω κοίλον, υποστηριζόμενο από μνημειώδη ισοδομικό τοίχο. Το θέατρο εκτιμάται ότι είχε χωρητικότητα 6000 θεατών. Η ορχήστρα, στα μέσα μάλλον του 5ου αι. π.Χ., επεκτάθηκε με την οικοδόμηση αναλημματικού τοίχου στη νότια πλευρά της, ο οποίος διαδέχθηκε παλαιότερο. Η σκηνή πρέπει να ήταν ξύλινη κατασκευή, ενώ δεν ανεγέρθηκε ποτέ μόνιμο σκηνικό οικοδόμημα.

  Με τις διαμορφώσεις των μέσων του 5ου αι. π.Χ. συνδέεται ο μικρός ναΐσκος του Διονύσου, η κρηπίδα του οποίου διατηρείται δίπλα στην δυτική πάροδο, καθώς και ο βωμός, η θεμελίωση του οποίου είναι ορατή μπροστά από την πρώτη σειρά εδωλίων παρά την ανατολική πάροδο. Δίπλα σε αυτήν, υπάρχει μεγάλη αίθουσα λαξευμένη στο φυσικό πέτρωμα, με θρανίο να περιτρέχει τις σωζόμενες πλευρές της. Η αίθουσα πρέπει να εξυπηρετούσε ανάγκες του Δήμου των Θορικίων (π.χ. συνεδριάσεις των εκπροσώπων). Αλλά και στο θέατρο προφανώς εκτός από τις παραστάσεις δράματος, συγκεντρώνονταν οι πολίτες για ποικίλους λόγους.

  Εντύπωση προκαλεί το γεγονός, ότι ακριβώς νότια της ορχήστρας του θεάτρου και σύγχρονα με αυτό δημιουργήθηκε ένα νεκροταφείο που ήταν σε χρήση από τον 6ο αι. π.Χ. έως τα μέσα του 4ου αι. π.Χ. Στην δυτική πλαγιά του λόφου οι περισσότεροι τάφοι χρονολογούνται στη γεωμετρική (1100 – 700 π.Χ.) και αρχαϊκή (700 – 480 π.Χ.) περίοδο, ενώ λιγότερες είναι οι ταφές των μέσων του 5ου και 4ου αιώνα π.Χ. Στη νότια πλαγιά οι τάφοι που χρονολογούνται στον 7ο, 6ο και 4ο αι. π.Χ. ανήκαν σε νεαρά άτομα και παιδιά. Βόρεια του θεάτρου βρέθηκαν τάφοι του 8ου – 7ου αι. π.Χ.

  Σπίτια, εργαστήρια και στοές γύρω από το θέατρο αποτελούν έναν οικισμό και δείχνουν την πυκνότητα της κατοίκησης και την ποικιλία των δραστηριοτήτων των αρχαίων κατοίκων του Θορικού. Δίπλα στο δυτικό διάζωμα του θεάτρου υπήρχε ένα σπίτι με πεντάκλινο ανδρώνα (δωμάτιο συμποσίων) και αυλή. Το χωρίζει από το θέατρο ένα στενό μονοπάτι που ανηφορίζει στην πλαγιά.

  Στη γειτονική χερσόνησο του Αγίου Νικολάου με τους μικρούς όρμους Φραγκολίμανο και Πόρτο Μαντρί, ήταν το λιμάνι του αρχαίου Θορικού, που οχυρώθηκε στη διάρκεια του Πελοποννησιακού πολέμου (431-404π.Χ.). Μέσα στο φρούριο σώζεται ένας μικρός οικισμός των κλασικών χρόνων, ενώ τοίχοι είναι ορατοί μέσα στη θάλασσα νότια του ναού του Αγίου Νικολάου.

  Στην πεδιάδα νότια του οικισμού του Θορικού, σώζεται ένα μεγάλο μαρμάρινο δωρικό οικοδόμημα σε σχήμα διπλής στοάς, του 5ου αι. π.Χ., που έχει γίνει γνωστό σαν «ναός
της Δήμητρας και Κόρης» από επιγραφή που βρέθηκε στην περιοχή. Πρόκειται για δημόσιο κτήριο, πιθανώς η αγορά του δήμου.

  Στον χώρο έχουν γίνει ανασκαφές από το 1820 έως το 1995, διαδοχικά από την Εταιρεία των Dilettanti, την Αμερικανική Σχολή Κλασικών Σπουδών, την εν Αθήναις Αρχαιολογική Εταιρεία, τη Βελγική Αρχαιολογική Σχολή, την Β΄Εφορεία Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων.

γίνει πιο ομαλό το έδαφος και να στnριχθούν τα εδώλια, τα καθί­σματα, δnλαδή, για τους θεατές, απλά στn μορφή τους και φτιαγ­μένα από πέτρα.

Το κοίλο αποτελείται από δύο οριζόντια τμήματα, το κάτω και το άνω κοίλο. Εδώλια όμως μπορεί να δει κανείς σήμερα μόνο στο κάτω, που είναι και το μεγαλύτερο από τα δύο. Μάλι­στα, το κάτω κοίλο διαμορφώθnκε πρώτο. Τα πρώτα εδώλια πρέ­πει να χτίστnκαν στα μέσα του 5ου αι. π.Χ. Έναν αιώνα αργότερα, στα μέσα του 4ου αι. π.Χ., δnμιουργήθnκαν κι άλλες σειρές κι έτσι το κάτω κοίλο είχε πια είκοσι σειρές καθισμάτων. Δύο κλίμακες, σκάλες δnλαδή, το χωρίζουν σε τρία κάθετα τμήματα, τις κερκίδες, οι οποίες όμως δεν έχουν το ίδιο πλάτος αλλά ούτε και τnν ίδια μορφή. Η ανατολική κερκίδα, αυτή δnλαδή που Βλέπετε στα δεξιά σας κοιτώντας προς το κοίλο, είναι μεγαλύτερn από τις άλλες δύο. Συγχρόνως, τα καθίσματα στn μεσαία κερκίδα τοποθετήθnκαν σε ευθύγραμμες σειρές, ενώ στις δύο πλαϊνές σχnμάτισαν μια καμπύ­λn διάταξn.

Tnv ίδια εποχή προστέθnκε και το άνω κοίλο κι έτσι n χωρn­τικότnτα του θεάτρου έφτασε περίπου τους 6.000 θεατές. Το άνω κοίλο προσαρμόστnκε στn μορφή που είχε το κάτω, ήταν όμως ενιαίο, δεν χωριζόταν, δnλαδή, σε κερκίδες. Έτσι, ο χώρος των θε­ατών πήρε το ασυνήθιστο σχήμα. Για να στnρίζονται με ασφάλεια τα εδώλια, γύρω από το κοίλο χτίστnκε ένας αναλημμστικός τοίχος, ένας ισχυρός κατακόρυφος τοίχος, δn­λαδή, που συγκρατούσε τα χώματα Αν κατευθυνθείτε στnν πίσω πλευρά του, θα δείτε δύο ράμπες. Από αυτές μπορού­σε κανείς να φτάσει απευθείας στο άνω κοίλο.

'Oταν στα μέσα του 5ου αι π.Χ. άρχισε να διαμορφώνεται το θέατρο, n παλαιότερη ορχήστρα του πρώτου θεατρικού χώρου επεκτάθηκε προς το νότο, προς την πλευρά, δnλαδn, απέναντι από την πλαγιά. Ο ευθύγραμμος τοίχος που χτίστηκε στο πίσω μέρος της ορχnστρας για να συγκρατεί τα χώματά της όρισε το χώρο της. αλλά και το σχnμα της. Η ορχnστρα, δnλαδn, δεν nταν παρά μια στενόμακρη επίπεδη επιφάνεια. Το σχnμα της nταν αυτό που καθό­ρισε τn μορφn του κοίλου και, κατά συνέπεια, δημιούργησε το ιδιό­μορφο σχnμα του θεάτρου. Κάτι ακόμα πολύ εντυπωσιακό είναι το μεγάλο εμβαδά που έχει n ορχnστρα για τα δεδομένα του μεγέθους του θεάτρου. Φανταστείτε ότι το εμβαδά της ορχnστρας στο θέατρο της Επιδαύρου, το οποίο χωρούσε περίπου 14.000 θεατές, είναι πολύ μικρότερο.

Όσο ακόμα στέκεστε στnν ορχnστρα, στραφείτε προς την πλευρά του κοίλου και κατευθυνθείτε προς τα δύο άκρα του, αριστερά και δε­ξιά. Μπροστά από αυτά σχηματίζονταν οι πάροδο~ οι δύο διάδρομοι, δnλαδn, που οδηγούσαν το χορό στην ορχήστρα και τους θεατές στο κοίλο. Στις θέσεις των παρόδων θα δείτε τα ίχνη δύο κτηρίων: στην αριστερn, τn Βάση από έναν μικρό ναό αφιερωμένο στον θεό Διόνυ­σο και σm δεξιά, τα θεμέλια μιας μεγάλnς αίθουσας με πάγκους στις πλευρές της. λαξευμένους στο Βράχο, n οποία φαίνεται ότι θα χρnσ[­μευε για τις συνεδριάσεις του Δnμου των θορικίων

https://images.app.goo.gl/kPPK8fxHXpV9S3vD8

Το Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου έχει ως στόχο τη διευκόλυνση και ανάπτυξη δράσεων καινοτομίας και πολιτισμού σε μια περιοχή που υπήρξε το λίκνο της βιομηχανικής ανάπτυξης στην Ελλάδα.

Σε συνεργασία με το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο έχει δημιουργήσει ένα νέο συνεργατικό πλαίσιο λειτουργίας που βοηθά στην γένεση νέων ιδεών, την προστασία και ανάδειξης της περιοχής, με σεβασμό στο παρελθόν της» αναφέρεται στο εισαγωγικό σημείωμα που παρουσιάζει τους βασικούς άξονες λειτουργίας του Τ.Π.Π.Λ..

Πράγματι εκεί που κάποτε γενιές και γενιές μεταλλωρύχων έβγαζαν ένα σκληρό μεροκάματα και εκεί που γράφτηκαν σημαντικές σελίδες της ιστορίας του εργατικού κινήματος, στις μέρες μας και με το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο να έχει παίξει τον κυρίαρχο ρόλο, ο χώρος στεγάζει επιστημονικές και πολιτιστικές δραστηριότητες και είναι ο καλύτερος φόρος τιμής σε αυτούς που στις γαλαρίες δεν έβλεπαν το φως του ήλιου. Φυσικά τίποτα δεν θα μπορούσε να γίνει αν ο χώρος δεν είχε διασωθεί, για να ακολουθήσουν οι επόμενες διαδικασίες της συντήρησης, των αναγκαίων παρεμβάσεων και τελικά της στέγασης των σύγχρονων δραστηριοτήτων.

Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο Λαυρίου: Το παρελθόν συνάντησε την καινοτομία και τον Πολιτισμό

Από την αρχαιότητα τα σπλάχνα της λαυριακής γης τροφοδοτούσε με αργυρομολυβδούχα μεταλλεύματα και στήριξε την κοινωνική ζωή και τη δημιουργία της

Αν όμως έχουμε παραδείγματα αξιοποίησης παλιών βιομηχανικών χώρων για νέες δραστηριότητες όπως συμβαίνει με το Γκάζι και τα Λιπάσματα Δραπετσώνας (χώροι Πολιτισμού), Λαδόπουλος και ΑΣΟ στην Πάτρα για αθλητισμό, Πολιτισμό ή όπως σχεδιάζονται για άλλα παλιά εργοστάσια (Κρόνος, IRIS, Βότρυς, ΧΡΩΠΕΙ-ΕΛΒΙΠΥ, εργοστάσιο πορσελάνης στη Ν. Μάκρη, κλπ) στο Λαύριο το συγκρότημα που σταμάτησε τη λειτουργία του το 1989, μετασχηματίζεται από το Εθνικό Μετσόβιο Πολυτεχνείο σε Τεχνολογικό Πολιτιστικό Πάρκο. Όπως αναφέρεται την ιστορία του: «Από το καλοκαίρι του 1995 ολοκληρώνονται οι διοικητικές – διαχειριστικές κινήσεις για τη θεσμική συγκρότηση του Πάρκου και τις μελέτες αποκατάστασης του βιομηχανικού συγκροτήματος. Η σχετική χρηματοδότηση από την Ευρωπαϊκή Ένωση και εθνικούς πόρους ανέρχεται συνολικά σε 5,19 δισεκατομμύρια

Το βασικό σκεπτικό που εκφράζει το ΕΜΠ είναι ότι: «Ως εκπαιδευτικό ίδρυμα ούτε αντιμετωπίζει ούτε κυοφορεί την τεχνολογία με τον τρόπο που την αντιμετωπίζει η αγορά. Ένα τεχνολογικό εκπαιδευτικό ίδρυμα, γενικά, αντιλαμβάνεται την τεχνολογία περισσότερο ως ιδιαίτερο τρόπο σκέψης που συνθέτει τις δεξιότητες, την οξυδέρκεια, τη διορατικότητα και την παραγωγική φαντασία παρά ως καθαρά εμπορικά εκμεταλλεύσιμο δεδομένο προς εισαγωγή στις παραγωγικές διαδικασίες.

Υπ’ αυτή τη θεώρηση, το ΤΠΠΛ δεν θα γεννηθεί απλά ως κερδοφόρος πόλος τοπικής μακροοικονομικής ανάπτυξης, αλλά ως ένα κοινωνικά δομημένο μέσο προαγωγής και βελτίωσης της διανοητικής

και πολιτιστικής δράσης που αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της νέας οικονομίας.

https://images.app.goo.gl/CeJ3nV2L7dQrT4Hz6

https://youtu.be/DxYLnzYWRRw?feature=shared