Rond 1900 namen de meeste Amsterdammers hun wekelijkse wasbeurt in een teil in de keuken. In 1891 opende de gemeente twee badhuizen voor schoolkinderen die daar klassikaal heengingen. Vanaf 1911 ging de gemeente zich actief bemoeien met de 'waterbeschaving' van alle Amsterdammers. In de nieuw gebouwde buurten en in het oude centrum kwamen volksbadhuizen. Lang niet alle Amsterdammers waren doordrongen van de noodzaak van waterbeschaving, dus er werd intensief propaganda gevoerd. In de Bouwverordening van 1933 werd in nieuwbouw de aanleg van een badcel verplicht gesteld, maar in 1951 had nog slechts een kwart van de Amsterdamse woningen een badruimte.

Vanaf de jaren '70 verloren de gemeentelijke badhuizen steeds meer hun functie. De badhuizen, vaak met zeer karakteristieke architectuur, werden gesloopt of omgebouwd tot theater, café, hamman, hindoetempel, repetitieruimte of brouwerij. Het badhuis aan de Diamantstraat/Smaragdplein is als derde gebouwd in de reeks van cirkelvormige gemeentelijke badhuizen in Amsterdam. Het ontwerp is van Arend Jan Westerman. Deze architect werkte van 1914 tot 1921 bij de Dienst der Publieke Werken van de gemeente Amsterdam. Alleen het eerste badhuis kwam tijdens zijn aanstellingsperiode tot stand. De twee latere badhuizen, inclusief deze in de Diamantbuurt, worden daarom ook wel aan een andere architect toegeschreven.

Exterieur

Het linkerdeel van het badhuis was in oorsprong bestemd voor de mannen; het rechterdeel voor de vrouwen, elk in oorsprong met 8 stortbaden en 2 kuipbaden.

Op een nagenoeg cirkelvormige plattegrond, deels in baksteen en hout opgetrokken en geheel vrij gelegen badhuis met een aan de oostzijde uitgebouwde ingangspartij met twee gekoppelde portieken waarin recente toegangsdeuren. Ingangspartij toegankelijk via een gemetselde stoep. Onder een vensterpartij bevindt zich een gedenksteen met tekst "Deze steen is bij de opening v/h badhuis aangebracht door de bewoners van de woningstichting 'De Dageraad', Algemeene Woningbouwvereniging en de woningbouwvereniging 'Eigen Haard'". De badcelruimten in de lage buitenste ring zijn voorzien van paarsgewijs geplaatste kleine negenruits vensters.

De gemetselde rondlopende gevel heeft nog delen van de in oorsprong over de gehele lengte van de gevel meegaande geschulpte keramische beëindiging. De iets hoger opgetrokken en naar binnen geplaatste tweede ring boven de gang is rondom voorzien van in drieën onderverdeelde vensters. De octogonale binnenring met in vieren verdeelde vensters is voorzien van een geknikt, achtzijdig tentdak met leien en vier segmentvormige dakvensters met waaiervormige roedenverdeling. Op de nok een gemetselde achtkantige lage schoorsteen, aan de bovenzijde voorzien van een muizetandband. Aan de zuidwestzijde van het badhuis bevindt zich een laadluik.

Link naar het filmpje
https://splice.gopro.com/v?id=4bddpK

Het is een soort  groot en hoog vierkant  blok met heel veel  knal blauwe draadjes die hangen aan een plafond. Je kan er doorheen lopen en dan loop je dwars door de slierten heen. 

Ik weet niet wat de maker heeft bedoeld, maar het is wel de bedoeling dat je erdoor heen loopt en dan beweegt het kunstwerk om je heen. Misschien wil hij dat je in het kunstwerk kan zitten en het kan voelen.

Het staat vlak bij een kruispunt, bij het Hilton Hotel op het gras. Dus je loopt er wel gemakkelijk in, maar het had ook best op een andere plek kunnen staan.

Ik vind het leuk en ook mooi. De kleur blauw is ook een mooie kleur blauw. Het valt echt op. En het is leuk om er doorheen te lopen.

Het is hele grote witte hond. Hij heeft een hele lieve uitstraling. Hij kijkt met zijn ogen naar beneden en laat zijn kopje een beetje schuin  hangen. Hij heeft hangoortjes en zijn vier voeten staan uit elkaar, heel symmetrisch. Hij heeft een kort staart dat rechtop staat.  Het is van glad materiaal gemaakt. Het lijkt op een schattig knuffeldiertje voor kinderen, een soort stripfiguurtje, maar dan heel groot. Ik heb geen idee wat de maker hiermee bedoeld,  het is volgens mij niet de bedoeling om erop te zitten. 

Dit staat ook op een kruispunt, maar dan bij het Apollogebouw en de  Apollohal. Je ziet het daardoor heel goed. Hij staat met zijn snuit naar de weg. Het past hier wel goed vind ik. Hij kijkt een beetje over de brug er tegenover.

Ik vind het een heel leuk kunstwerk, heel ‘cute’.

Het is een heel groot en grof  beeld van een man of vrouw op een grote vierkante sokkel. Hij heeft geen gezicht. Hij of zij loopt met een been naar voren en hij of zij steekt zijn rechterhand uit. Hij heeft een soort draagzak om zijn hals en buik dat hij of zij ondersteunt met zijn andere arm. Het lijkt een beetje op zo’n schuine draagzak waar een baby in kan liggen. Op de rug van het beeld zie je de band van deze zak lopen. Het heeft iets van een bedelende vrouw met kind, maar dan heel grof en groot. Het is heel grof uitgehakt. Het gezicht heeft geen haar of ogen of oren en de benen zijn heel grof en vierkant

Het staat beeld staat er wel mooi tussen andere beelden in het groen. Ik weet niet wat de maker bedoeld kan hebben. Ik vind het niet zo heel mooi, ik vind het wat grof en somber.