Arkasına döndü ve baktı. Ama bir şey göremedi. Ses arka sokaktan geliyordu. Bir an tereddüt etti. Ama arka sokağa doğru yürümeye başladı. Arka sokağa gittiğinde gördüklerine inanamadı.

Kör edici ışıklar, gök gürültüsü, her şey garip bir şekilde tanıdık geliyordu... ama şimdi ne yapmalıyım?

Derin bir nefes aldı ve ilerledi yeni doğum yapmış bir kedi ve bir sürü yavru kediyi gördü çok şaşırdı.

O ses ve ışıklarla ne ilgisi vardı bu kedilerin. Sesi unuttu ve kedileri izlemeye başladı. Gözlerinden yaşlar akıyordu. Uzun zaman önce trafik kazasında kaybettiği çocuğunu hatırladı. Bir gizem, bir işaret olabilir miydi? Bir mucize bekliyordu?
 

Gözyaşlarına hakim olmaya çalışıp. Kedilere yaklaştı. Sırtındaki hırkasını çıkarıp kedileri hırkasına sardı.

Kediyi okşamaya başladı. Kedi güzelce kollarına yerleşti ve dönmeye başladı. Bu onun için sakinleştirici bir etkiydi, gözyaşları damlamayı bıraktı ama kafasında düşünceler kaotikti. Yatağa oturdu.

-Adam gözlerini kapattı. Hayat gözlerinin önünden geçti. Göz kapakları ağırlaştı, istemeden uykuya daldı, sabah erken kalktı. Bir an için aile albümünü hatırladı. Doğum günleri, partiler, Paskalya, sayfaları birer birer çevirdi.

-Çocukluğunu düşünürken beşinci yaş gününü ve doğum günü için yavru kedi alma hayalini hatırladı. Bunu kimse yapmadı, ona hiç kedi yavrusu sunulmadı. Öyleyse, belki bu kediler onu çocukluğuna ve rüyasına geri döndürdü? Kim bilir? Kesin olarak bildiği tek şey kedilere bakmak ve onları fırtına ve şimşekten, soğuktan ve gök gürlemesinden korumaktı. O anda en küçük kızını ve doğum gününü hatırladı. Ona hangi hediyeyi vereceğini biliyordu.

- Kızının her zaman istediği şey aklına geldi. Kızı masallara aşıktı ve her zaman bir unicorn isterdi. Onu bulmalıydı. Ama nasıl bu sadece masallarda olurdu.  Bir daha aynı şeyler olmaya başladı. Bembeyaz bir ışık göründü ve o ses yeniden duyuldu. Ama bu sefer bir şey oldu. Karşısındaki duvardan ışıklı bir geçit açıldı. Oraya doğru adımını attı ve içinden geçti.

-Ses onu çağırıyordu ve o sadece daha ileri gidip o geçidin sonunda ne olduğunu görmek istiyordu. Sona yaklaştığında renkler değişti ve gittikçe daha fazla ses vardı ve ona daha yüksek ve daha çekici geldi. Bazı güçler onu daha hızlı hareket etmeye sürükledi, bu yüzden sonunda koştu. Ve aniden tüm hayatı onun önünde göründü. Tanıdığı tüm insanlar, ziyaret ettiği yerler. Her şey neşeli ve sıcaktı. Ve çok mutluydu.

-Ne kadar da özlemişti o günleri. Kalbi heyecanla atmaya başladı. Çocukken gitmeyi en çok sevdiği orman mis gibi havası ve yemyeşil ağaçları ile insana huzur veriyordu. Çocukluk arkadaşlarının neşeli kahkahaları ormandaki kuşlar gibi cıvıl cıvıldı. Kalabalığa doğru baktı. İşte annesi de oradaydı. Kalabalığın en arkasında, gözlerinden yaşlar süzülerek ona bakıyordu. Annesine doğru koşmaya başladı. Ona sarılmaya ne kadar da ihtiyacı vardı. Tam yaklaştığını düşündüğü sırada annesi gözden kayboldu. Şaşkınlıkla kendi etrafında dönmeye başladı. 

 - Bu gidip gelmeler, başını döndürmüştü. Olduğu yerde çöktü. Başını iki elinin arasına alıp, bir süre bekledi. Baş dönmesi yavaş yavaş geçiyordu. Birden sırtına bir el dokundu. Kalbi tekrar hızla atmaya başladı. Karşıda gördüğü tek şey yeşil renkti. Elin annesine ait olabileceği düşüncesi adamı öyle heyecanlandırdı ki arkaya dönemiyordu.

-Profesör Balthazar'ı hatırladı. Bu bilim adamının büyük problemini çözeceğini biliyordu. Balthazar'ın şehrine gitti ve profesörü aradı. Ona ne olduğunu anlattı. Balthazar hemen laboratuvarına gitti. Buluş makinesini kullanarak sorunları çözen "sihirli damlalar" icat etti. Ona imkansız hayallerin bile gerçekleşebileceği boş zaman diyarına gitmenin formülünü verdi. Sihirli damlaları bir cam tüpe döktü ve bağırdı: eureka, eureka!

-Birden korkunç bir gümbürtü oldu ve her yer sisli bir dumanla kaplandı. Korkunç derecede baş ağrısı başladı. gözlerini açık tutmakta zorlanıyordu. Rengarenk ışık süzmeleri onu içine çekiyordu. Bir boşluktan aşağı düştüğünü hissediyordu. Gözlerini açmaya çalıştığında her yer karanlıktı. Rüzgarı ensesinde hissediyordu. Hava soğumuştu. Burası bir ormana benziyordu. Ama nasıl gelmişti buraya? 

Ormanda bir ateşböceği gördü. Karanlık ormana giderken yolunu görmek için peşinden gitmeye karar verdi. Onu nereye götürecekti?

Ormanın derinliklerine gittikçe, etrafı daha da tuhaflaştı, bu ağaçlar daha önce gördükleri gibi değildi, kokular gittikçe güçleniyordu, ama o ateşböceği hâlâ oradaydı, önünden uçuyordu, o biraz korktu, ama o küçük yaratığa güvenmeye karar verdi. Şimdiye kadarki en karanlık ormandan geçtiler ama ateşböceği onu yolda tuttu. Sonunda orman attıkları her adımda daha güneşli hale geliyordu.

Bir şey fark etmeye başlamıştı. gördüğü ve yaşadığı şeyler birbirinden bağımsız olaylardı. Gerçek hayatta böyle mucizeler olamazdı. acaba diye düşündü. Bir rüyamıydı tüm bunlar. İşte o anda aydınlık arttı arttı ve bir anda gözlerini açtı. Düşündüğü gibi idi. Bir rüya görmüştü. Pencereden vuran gün ışığı yüzünü ısıtıyor ve gözlerini kamaştırıyordu. Neler gördüğünü anlamlandırmaya çalışırken bir ses duydu canım kahvaltı hazır gelsene. Şaşkınlık içinde gülümseyerek yürüdü....

(Hikayeyi sağ tarafta story başlığı altında isminizin altına devam ettirin)