Slechthorendheid, doofheid, dyslexie, articulatieproblemen, stotteren, autisme, TOS....De bovenstaande kunnen vaak communicatieproblemen veroorzaken. Er zijn veel redenen waardoor je een communicatieprobleem met een kind kan hebben. De bovengenoemde zijn hier een paar van. Communicatieproblemen hebben te maken met het horen (verstaan) en het spreken. Het is mogelijk dat je in een basisschool klas komt met veel kinderen die hoor-spraak-taal problemen hebben.

Hoe reageer ik hierop?
Ik heb zelf niet veel kinderen op stage gehad of in mijn omgeving met ernstige/opvallende taal/spraak/hoor problemen. Ik ken bijvoorbeeld niemand die stottert. De kinderen die bijvoorbeeld op stage wel problemen hadden/hebben met spreken, horen of taal, heb ik met respect behandeld. Ik vond het persoonlijk nooit een probleem dat er communicatieproblemen ontstaan bij deze kinderen. Je moet er geduld voor hebben en gelukkig heb ik dat. Verder is het een normaal kind die ook wilt leren en spelen. Ik behandel ze niet anders dan andere kinderen. Wel geef ik ze meer aandacht als we aan het praten zijn of als ik bijvoorbeeld een verhaal voorlees, alleen om zeker te maken dat het kind mij heeft begrepen. Ik vind het fijn als ik een kind kan helpen.

Mijn rol als leerkracht:

Als leerkracht zou ik een kind met taal-spraak-hoor problemen niet heel anders behandelen dan andere kinderen. Ik zou er eerst voor zorgen dat zo'n kind zich veilig voelt in het klaslokaal, bij zijn/haar medeleerlingen en uiteraard bij mij. Een veilig pedagogisch klimaat vind ik heel belangrijk. Als het kind mij vertrouwt, kunnen we samen problemen oplossen en kan ik hem/haar helpen waar nodig is. Zo kunnen we samen extra oefenen met lezen, voorlezen, taal oefenen, etc. Ik zou ook veel contact hebben met de ouders van zo'n kind, dan kunnen we samen (met de leerling eventueel) de ontwikkeling van het kind bijhouden en doornemen. Waarbij kan ik helpen? Wat moet ik als leerkracht doen? Wat heeft het kind nodig?

Er zijn veel mensen en aspecten in mijn leven die invloed hebben (gehad) op mijnlevensbeschouwelijke vorming en mijn ontwikkeling als mens. 

Moeder en vader: Mijn ouders zijn een heel belangrijk gedeelte van mijn ontwikkeling en hebben zeker weten de meeste invloed gehad op mijn ontwikkeling. Ze hebben mij normen en waarden meegebracht, ze hebben mij altijd ondersteund, advies gegeven en ze zijn er altijd voor mij geweest. 

Zusje en broertje: Mijn broertje en zusje zijn ook een belangrijke deel van mijn opgroeiing geweest en mijn leven. Ik zie ze bijna elke dag. Ze hebben zeker een deel bijgedragen aan het vormen tot wie ik nu ben. Dit hebben ze gedaan door hun persoonlijkheden, wat ik van ze heb geleerd en mijn relatie met hun. 

Afrika: Ik heb vanaf mijn zesde tot veertiende levensjaar in Afrika gewoond. Eerst 4 jaar in Ethiopië en daarna 4 jaar in Kenia. Deze jaren hebben mij gevormd. Ik heb bijna mijn hele jeugd in Afrika gewoond. Het leven daar is uiteraard heel anders dan in Nederland. Ik heb veel meegekregen van verschillende culturen en religies (ik zat ook op een internationale school). Op school heb ik veel vriendinnen gemaakt waar ik nog steeds veel contact mee heb. Doordat ik in het buitenland heb gewoond, en niet in de rijkste landen, heb ik een grotere en bredere zicht gekregen op de wereld. Ik heb hierdoor ook veel meer respect gekregen voor de wereld, culturen en mensen. Deze normen en waarden zijn erg belangrijk voor mij als persoon. Daarom vind ik mijn leven in Afrika een belangrijk aspect in mijn ontwikkeling en mijn levensbeschouwelijke vorming. 

Nederland: Voordat ik naar Afrika verhuisde, woonde ik in Nederland. Ik weet hier bijna niets meer van. Ik weet niet meer hoe mijn schoolervaringen waren en hoe de huizen eruit zagen waar wij woonden. Deze jaren in Nederland hebben mij tot mijn kennis niet gevormd tot wie ik nu ben. Natuurlijk hebben mijn ouders in deze periode wel grote invloed gehad in mijn opvoeding. Echter nadat we weer terug waren verhuisd naar Nederland vanuit Kenia, ben ik als mens best veel veranderd. Toen ik hier op de middelbare school terecht kwam had ik meteen veel vriendinnen. Puberteit en mijn vriendinnen hebben mij deels veranderd. Ik was in het buitenland erg verlegen en introvert. Na een tijdje ben ik uit mijn schulp gekropen en was ik nauwelijks verlegen meer. Ik maakte veel contact met mensen en durfde mezelf te zijn. Een poosje later toen ik met de Pabo begon in Deventer, ben ik de echte Kristina tegengekomen. Ik ben hier echt mezelf geworden. Daarom vind ik dat Nederland, het leven hier, de cultuur, vrienden/vriendinnen en de scholen hier mij erg hebben geinvloed. 

Familie: Natuurlijk heeft mijn familie ook invloed gehad op mijn levensbeschouwelijke ontwikkeling maar een stuk minder dan de bovenstaande punten. Familie is erg belangrijk voor me en heeft uiteraard invloed op mijn leven, maar ik denk dat ze mij niet heel direct hebben gevormd tot de persoon die ik nu ben. Ik vind mijn familie erg belangrijk en ik heb een goede band met veel van mijn familieleden. 

Vrienden: Zoals je hierboven al hebt gelezen, vrienden zijn ook erg belangrijk voor mij. Sommige vrienden zijn net familie voor mij. Vrienden in het buitenland en in Nederland hebben mij zoveel gegeven (liefde, kennis, loyaliteit, optimisme, vertrouwen, zelfverzekerdheid etc.). Dit zal ik voor eeuwig dankbaar zijn. Mijn vrienden hebben zelf ook een bijdrage geleverd aan wie ik nu ben.