ช่วงเวลาของอาณาจักร : พ.ศ 993-พ.ศ 1630

ศูนย์กลางอาณาจักร : มีเมืองลพบุรีเป็นเมืองหลวงตั้งอยู่ทางภาคกลางในบริเวณลุ่มแม่น้ำเจ้าพระยา มีอาณาเขตตั้งแต่ชัยนาทลงมาจนถึงเขตประจวบคีรีขันธ์ ทางด้านตะวันตกจดมะริด ทวาย ด้านตะวันออกจดนครราชสีมา

การเมือง : อาณาจักรละโว้ มีความเจริญมากขึ้นเรื่อยๆจนมีอิทธิพลครอบคลุมดินแดนภาคกลางตอนบนตั้งแต่จังหวัดนครสวรรค์เรื่อยมาจนถึงภาคตะวันออกและภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยบางส่วนศูนย์กลางของอาณาจักรละโว้ในตอนต้นสันนิษฐานว่าอยู่ที่เมืองลพบุรี และประมาณพุทธศตวรรษที่ 17 ได้ย้ายมาอยู่ที่เมืองอโยธยา ภายหลังต่อมาเมื่อใน พ.ศ.1893 ได้มีการสถาปนาอาณาจักรอยุธยาขึ้นนั้นให้ละโว้กลายเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอยุธยา

เศรษฐกิจ : อาณาจักรละโว้เป็นศูนย์ก ลางการติดต่อ ระหว่า งชุม ชนโดยรอบทําให้อาณาจักร ละโว้เป็นชุม ชนใหญ่ท ี่มีเศรษฐกิจดี อาชีพ ที่สํา คัญ คือ การเกษตร เนื่อ งจาก มีพื้นที่สมบูรณ์ มีการติดต่อ ค้าขายกับชุม ชนต่า งถิ่น เช่น จีน อินเดีย

วัฒนธรรมของอาณาจักร : ช่วงแรกละโว้รับวัฒนธรรมจากอินเดีย เช่นแนวคิดเรื่องการปกครองโดยกษัตริย์ มีการแบ่งชนชั้นทางสังคม • มีการนับถือพระพุทธศาสนานิกายเถรวาทและมหายาน รวมทั้งความเชื่อเรื่องการ นับถือบรรพบุรุษและยกย่องสตรี

สาเหตุการล่มสลาย : ประมาณปลายพุทธศตวรรษที่ 17 การค้าขายระหว่างอาณาจักรละโว้กับจีนเจริญรุ่งเรืองขึ้น แต่เนื่องจากอยุธยาตั้งอยู่ใกล้ทะเลซึ่งเป็นทำเลที่เหมาะสมกว่า ศูนย์กลางการค้าขายจึงเปลี่ยนจากลพบุรีไปอยู่ที่อยุธยา และเมื่อพระเจ้าอู่ทองสถาปนากรุงศรีอยุธยาขึ้นเป็นเมืองหลวงของอาณาจักรอยุธยา อาณาจักรละโว้จึงถูกผนวกเข้าเป็นส่วนหนึ่งของอาณาจักรอยุธยา เป็นอันสิ้นสุดความเป็นอาณาจักรละโว้ตั้งแต่นั้นมา

นส. พัชรินท์ ฤทธิ์รงค์ ม.4/3 เลขที่ 4

นส. สุจิตรา ลอยหา ม.4/3 เลขที่5

เมืองโบราณศรีเทพมีอายุอยู่

ในช่วงพุทธศตวรรษที่ 8-18

ศูนย์กลางของอาณาจักร

เมืองศรีเทพ จ.เพชรบูรณ์

การเมือง

เป็นเมืองขนาดใหญ่อย่างจริงจังในสมัยทวารวดี เพราะผังเมืองมีลักษณะเป็นคูน้ำ คันดิน และเป็นรูปวงรี ซึ่งแตกต่างจากเมืองของเขมรที่จะมีผังเมืองเป็นสี่เหลี่ยม

เศรษฐกิจ

เป็นชุมชนเกษตรกรรม ประกอบด้วยหมู่บ้านเล็ก ๆ หลายแห่ง แต่ละหมู่บ้านมีผู้นำ ผู้คนรู้จักการใช้ชีวิตและจัดการตนเองให้อยู่ร่วมกับสภาพแวดล้อมทางธรรมชาติเป็นอย่างดี มีการเพาะปลูกข้าวและเลี้ยงสัตว์ ตลอดจนการล่าสัตว์และรวบรวมทรัพยากรธรรมชาติที่มีอยู่ นอกจากนี้ยังมีการทอผ้า การทำเครื่องปั้นดินเผา และการถลุงโลหะในชุมชนด้วย

วัฒนธรรมของอาณาจักร

มีการติดต่อสัมพันธ์กับวัฒนธรรมใกล้เคียงตั้งแต่วัฒนธรรมอินเดีย ขอม และทวารวดีจากแหล่งอื่น ๆ

นอกจากวัฒนธรรมอินเดีย ขอมและทวารวดีแล้ว ยังปรากฏร่องรอยการเดินทางมาของชาวจีน โดยพบจารึกบนพระพิมพ์เป็นอักษรจีนมีอายุราวพุทธศตวรรษที่ 13-14 สลักชื่อภิกษุ "เหวินเซียง" อันแสดงถึงความสัมพันธ์ทางวัฒนธรรมกับจีนและความสำคัญของเมืองโบราณศรีเทพในยุคสมัยดังกล่าว ที่ทำให้คนจากต่างถิ่นต้องมาเยือน^[10]

สาเหตุการล่มสลาย

ถูกทิ้งร้างไปด้วยสาเหตุโรคระบาดร้ายแรงหรือปัญหาภัยแล้งประการใดประการหนึ่งหรือทั้งสองประการ ในราวปลายพุทธศตวรรษที่ 18 ถึงต้นพุทธศตวรรษที่ 19

น.ส. เปรมมิกา คงนวน เลขที่9 ม.4/3

พ.ศ7-พ.ศ1830

มีศูนย์กลางอยู่ที่อำเภอเเมงจังหวัดนครศรีธรรมราช ในปัจจุบันมีอาราเขตทางทิศเหนือถึงบริเวรจังหวัดชุมพรและปัจจุบันทิศใต้คลอบคลุมถึงบางส่วนบริเวณตอนบนของประเทศมาเลเซีย

การปกครองของอาณาจักรตามพรลิงค์มีรูปแบบตามการปกครองของอินเดียโดยมีพระมหากษัตริย์เป็นสมมติเทพระยะ รับอารยธรรมมาจากอินเดียโดยนับถือทั้งสองศาสนาคือ ศาสนาพราหมณ์-ฮินดูและพระพุทธศาสนานับถือตั้งแต่ประมาณพุทธศัตวรรษที่18เป็นศูนย์กลางการเผยแผ่ศาสนา

สาเหตุการล่มสลายของอาราจักรตามพรลิงค์ได้ตกเป็นเมืองขึ้นของอาณาจักรฟูนันและอาณาจักรศรีวิชัยถูกพวกโจฬะจากอินเดียยกทัพมารุกราน

นางสาว ประภัสรา ดวงเดช เลขที่ 10

นางสาว เพ็ญนภา ฟักตั้ว เลขที่ 11

ช่วงเวลาของอาณาจักรลังกาสุกะตั้งขึ้นในปลายคริสต์ศตวรรษที่ 1 คืออยู่ระหว่างสงขลากับกลันตัน มีเมือง/จังหวัดปัตตานีในปัจจุบัน พ.ศ.623-643/ค.ศ. 80-100

อาณาจักรลังกาสุกะเป็นอาราจักรโบราณ มีศูนย์กลางตั้งอยู่บริเวณ อำเภอยะรัง จังหวัดปัตตานี มีอาณาเขตปกครองกว้างขวางครอบคลุมคาบสมุทรมลายูตอนล่างทั้งหมดโดยพัฒนามาจากเมืองท่าเล็กๆ ของชาวพื้นเมืองจนเติบโตเป็นรัฐและมีฐานะเป็นอาณาจักรมาตั้งแต่พุทธศตวรรษที่7 เป็นศูนย์กลางการค้าเเละศาสนา จนได้ล่มสลายไปในต้นพุทธศตวรรษที่21ปัจจุบันปรากฏร่องรอยศาสนสถานถูปเจดีย์ขนาดใหญ่ จำนวน33แห่ง ในพื้นที่ประมาณ 9 ตารางกิโลเมตร

ราชอาณาจักรลังกาสุกะเคยเป็นแหล่งทองคำและสินแร่ต่างๆรวมทั้งสัตว์ป่านานานชนิด พร้อมทั้งเครื่องเทศ การเมือง การปกครอง ปตานีในสมัยลังกาสุกะ มีอาณาเขตการปกครองครอบคลุมคาบสมุทรมลายูตอนล่างทั้งหมด ประวัติลังกาสุกะตามหลักฐานตำนานเมืองเคดาห์ได้กล่าวว่าราชามโรงมหาวงส์ได้ตั้งเมืองลังกาสุกะที่เกาะซะรีก่อนต่อมาสมัยราชามโรงมหาโพธิสัตว์ ผู้เป็นโอรสได้เปลี่ยนเมืองลังกาสุกะเป็นเคดาห์หรือกฎาหะ และได้ส่งราชบุตรออกไปสร้างเมืองเปรัค

สาเหตุการล่มสลายของอาณาจักรลังกาสุกะ เป็นนครรัฐตั้งเเต่พุทธศตวรรษที่7รุ่งเรืองยาวนานถึง1400ปี จึงเสื่อมสลายไป

น.ส.ณัฐชา ทองสำฤทะิ์ 4/3 เลขที่ 2

น.ส.ปิยพัชร อินทะโส ม.4/3 เลขที่ 3

-ก่อตั้งช่วงปี พ.ศ. 1193–พ.ศ. 1818

-ศูนย์กลางอยู่อำเภอไชยา จังหวัดสุราษฎร์ธานี

-การปกครองของอาณาจักรศรีวิชัยมีรูปแบบการปกครองแบบสมาพันธรัฐ แต่ละแคว้นจะมีกษัตริย์ของตนเองเมืองใดเข้มแข็งก็ขยายอำนาจไปควบคุมเมืองอื่นๆ มีกองทัพเรือที่แข็งแกร่งเพื่อรักษาน่านน้ำของตน

-บันทึกของต่างชาติที่กล่าวถึงความสามารถในการเดินเรือและค้าขายของคนเชื้อสายมาลายู ที่อยู่ในอาณาจักรศรีวิชัย ซึ่งตั้งอยู่บริเวณที่เป็นเมืองท่าสำคัญ ในการแลกเปลี่ยนค้าขายระหว่างอินเดียและเอเชียตะวันออก เฉียงใต้ อาชีพที่สำคัญคือการค้ากับอินเดีย อาหรับ และจีน รายได้หลักมาจากภาษีการค้าและเมืองท่า สินค้าออกที่สำคัญ คือเครื่องเทศ ภายหลังได้หันมาใช้วิธีการค้าแบบผูกขาด จน เรียกได้ว่าเป็น “อาณาจักรพ่อค้า”

-สาเหตุการล่มสลายเพราะอาณาจักรมัชปาหิตได้ยกทัพเข้ามาตีศรีวิชัย ได้ดินแดนสุมาตราและบางส่วนของคาบสมุทรมลายูไป และทำให้ศรีวิชัยล่มสลายไปในที่สุด

น.ส อุไรพร ทาบโลหะ ม.4/3 เลขที่8

น.ส ธารารัตน์ แจ่มฟ้า ม.4/3 เลขที่8

ศูนย์กลาง
ตั้งอยู่ทางตอนกลางของลุ่มแม่น้ำโขงแถบเมืองจำปาศักดิ์ในประเทศลาว

การเมือง ชนชั้นปกครองในเจนละนั้น ที่มาที่ไปเป็นอย่างไรยังไม่แน่ชัด ไมเคิล วิกเกอรี (Michael Vickery) นักประวัติศาสตร์ ขนานนามพวกเขาว่า "ประมุขแห่งดงรัก"

สาเหตุการล่มสลาย จำนวนจารึกที่เคยสร้างขึ้นอย่างมากในคริสต์ศตวรรษที่ 7 กลับลดลงอย่างยิ่งในช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 8 บ่งบอกว่า เวลานั้น เจนละเสื่อมโทรมลงเต็มทีแล้ว ซึ่งน่าจะเป็นเพราะความขัดแย้งภายใน และปัญหาภายนอกที่มาจากการโจมตีของราชวงศ์ไศเลนทร์

ชื่อ

น.ส. มาติกา เลาคา เลขที่12

น.ส. ธัญสินี ถาคำ เลขที่6

-ก่อตั้ง ราวปี พ.ศ.1172 สิ้นสุด ราวปี พ.ศ.1743

-ศูนย์กลางของอาณาจักรอยู่ที่ จังหวัดลำพูน

-การปกครองตำนานจามเทวีวงศ์โบราณได้บันทึกไว้ว่า ฤๅษีวาสุเทพเป็นผู้สร้างเมืองหริภุญชัยขึ้นในปี พ.ศ. 1310 แล้วทูลเชิญพระนางจามเทวี ซึ่งเป็นเจ้าหญิงจากอาณาจักรละโว้ ขึ้นมาครองเมืองหริภุญชัย ในครั้งนั้นพระนางจามเทวีได้นำพระภิกษุ นักปราชญ์ และช่างศิลปะต่าง ๆ จากละโว้ขึ้นไปด้วยเป็นจำนวนมากราวหมื่นคน พระนางได้ทำนุบำรุงและก่อสร้างบ้านเมือง ทำให้เมืองหริภุญชัย (ลำพูน) นั้นเป็นแหล่งศิลปวัฒนธรรมที่เจริญรุ่งเรืองยิ่ง ต่อมาพระนางได้สร้างเขลางค์นคร (ลำปาง) ขึ้นอีกเมืองหนึ่งให้เป็นเมืองสำคัญ สมัยนั้นปรากฏมีการใช้ภาษามอญโบราณในศิลาจารึกของหริภุญชัย มีหนังสือหมานซูของจีนสมัยราชวงศ์ถัง กล่าวถึงนครหริภุญชัยไว้ว่าเป็น “อาณาจักรของสมเด็จพระราชินีนาถ”

-สาเหตุการล่มต่อมา พ.ศ. 1824 พญามังรายมหาราชผู้สถาปนาอาณาจักรล้านนา ได้ยกกองทัพเข้ายึดเอาเมืองหริภุญชัยจากพญาญี่บาได้ ต่อจากนั้นอาณาจักรหริภุญชัยจึงสิ้นสุดลงหลังจากรุ่งเรืองมา 618 ปี มีพระมหากษัตริย์ครองเมือง 49 พระองค์