Βγάζει η θάλασσα κρυφή φωνή —
φωνή που μπαίνει
μες στην καρδιά μας και την συγκινεί
και την ευφραίνει.

Τραγούδι τρυφερό η θάλασσα μας ψάλλει,
τραγούδι που έκαμαν τρεις ποιηταί μεγάλοι,
ο ήλιος, ο αέρας και ο ουρανός.
Το ψάλλει με την θεία της φωνή εκείνη,
όταν στους ώμους της απλώνει την γαλήνη
σαν φόρεμά της ο καιρός ο θερινός.

Στο τέλος του ποταμιού
αρχίζει η θάλασσα.
Εκεί που ο κόσμος αλλάζει
κι όμως μένει ίδιος.

Το γλυκό φιλί του νερού
πάνω στο αλμυρό του ονείρου,
μια αγκαλιά από κύματα
και θρόισμα από φύλλα.

Το ποτάμι μιλάει σιγανά,
η θάλασσα απαντά με βουή.
Εκεί σμίγουν οι ιστορίες
και χάνονται στο γαλάζιο.

Το ποτάμι μίλησε στη θάλασσα
μια νύχτα δίχως φεγγάρι.

"Σε κουβαλώ μέσα μου", της είπε,
"σε κάθε στάλα, σε κάθε ανάσα."

Κι η θάλασσα σιώπησε,
με κύματα που έκρυβαν δάκρυα,
και μυστικά που δεν λέγονται.

Το νερό ξέρει.
Αλλά δεν μιλά ποτέ δυνατά.