Rechts van mij een uitstekende vensterbank met uitstekend zicht: altijd die Amstel met zwanen, roeiers, p[latbodems vol zand en stenen en soms vaart daar ook Sinterklaas.

In de herfst is er alweer meer te zien aan de overkant. dankzij vallend blad. Nog een week of twee, drie en dan zie je door de bomen met gemak en in detail wat zich afspeelt aan de Weesperzijde.

Als ik niet naar buiten kijk, als ik laptop of creatief schrijf, óf eet, zit ik het liefste op dezelfde plek vanwaar je ook het kleine houtkacheltje kunt zien.

Het mag niet meer, nee, nee! Houtschaamte is wat ik zou moeten voelen. Maar soms stoken we toch wat verantwoorde plankjes en kijk ik, ruik ik en voel ik het vuur.

Ook ligt er altijd een bulkje gewone A4-tjes: wel uit de printer gehaald, maar niet geprint. Volgekalkt met aantekeningen van een les of een telefoongesprek. Een schets, een schema, een brainstormblad.

Daarnaast nog een stapel boeken met een mix van aantrekkelijke literatuur waar ik minder in lees dan ik zou willen en van strafwerkwerken, te dik en te wetenschappelijk voor mij om lekker onderuit gezeten tot me te nemen. Dan maar rechtop, maar het moet. Kwestie van zin maken.

Geordende torentjes en rommeliger stapeltjes maken me gekgenoeg niet stapelgek, want ik weet waar ik moet zoeken en vind het altijd. Totdat ergernis van Bas, die er ineens genoeg van kan hebben en dan zonder overleg die stapels op elkaar legt op de rechterkant van de vleugel, alsof het allemaal bladmuziek betreft! Niets vind ik dan meer terug en ik verbeeld me dat de rechterkant van mijn zwart-glimmend instrument zwaarder drukt op de vloer en de vleugel scheef staat!

Maar nu dwaal ik af. Nog even over het tafelblad, de plek waarachter ik zo graag wil zitten, die dus vaak onzichtbaar is door de overvloed die erop ligt. Of staat. Want ook prijken er langwerpige, crème-kleurige kaarsrechte kaarsen op, minimaal twee, een schaal knaloranje wintervruchtjes vol vitamine C met groene bladeren, omdat ze die in de Turkse winkel eraan laten zitten. Staat ook veel mooier. Aan het uiterste stuk tafelblad staat daar natuurlijk nog de hoge, transparante en hemelsblauwe vaas waar meestal een vloekende kleur bloemen in mag, Irissen of Gladiolen, lekker veel, mooi vol.

Kom je de woonkamer binnen, dan wil je dáár gaan zitten. Je voeten warmend aan het vloerkleed eronder, met wollen lamaatjes in blauw, geel en rood. Het krakende geluid van het zitvlak van de bijpassende stoel, hoort alleen een vreemde nog, of misschien zijn het de pen-gatverbindingen in de poten, die zoveel kabaal maken.

Zit je erop, dan wordt je aandacht getrokken naar het licht dat via het raam naar binnen wolkt, waait. Veel licht meestal, duidelijk geen begane grond. Vanuit de hoogte kijk je naar de smalle bomen - die ik bij gebrek aan kennis graag Iep wil noemen - en daarna direct op het water. 'Water trekt', zegt Bas en ik denk steeds meer dat hij gelijk heeft. Je blijft kijken naar de roeiers: sommigen glijden langs en anderen ploegen zich door het water. Je blijft kijken naar de brede, donkere platbodems waarop je piramides kunt onderscheiden van zandkleuren en grijstinten. Daarachter zie je vaker dan je zou denken oranje poppetjes: mensen van middelbare leeftijd die het winterzwemmen hebben ontdekt. Volgens mij is het heel onverstandig dat ze zich dagelijks of anders driewekelijks moeten onderdompelen in het ijskoude water. Weliswaar houden ze het, naarmate de winter vordert, steeds iets minder lang vol, maar de lichtgevende lichamen op de kade bij het afdrogen zijn verbluffend. Ook dat trekt veel aandacht.

Het valt me op hoe bij elk telefoongesprek mijn blik naar buiten is gericht en ik ook de wandelaars, hardlopers en de fietsers langs het water in de gaten blijf houden, totdat ze uit het zicht verdwenen zijn.

Natuurlijk kijk ik ook graag rond in de kamer. Links achterin staat een houtkachel, bescheiden van formaat en vriendelijk, zoals ook sommige auto's vriendelijk kunnen overkomen, doordat de koplampen de goede vorm en afmeting hebben en de bumper de indruk van een glimlach wekt. De ronde vormen van het sympathieke allesbrandertje met gebogen gietijzer, een paddestoelachtige kap, tegen een schuin wandje geplaatst, waardoor de weinig effectieve warmte voor je gevoel toch de hele kamer verwarmt. Als hij aan mag, dan voel ik een prikkel in mijn neus, ik ruik de geur van verschillende soorten hout, van rook, van de zwavel bij het aansteken. Ik proef ook bijna. Ik voel een zindering bij het horen van het spetterend en knisperen, ik voel de warmte en ik zie de rode fonkellijntjes tegen de achterwand van de haard, de vonken die eruit springen, het gele en soms blauwe vuur. Ik voel het aangename van thuis zijn in de winter.