un jour après Noel, ils se rencontyraient au même domicile et ils commençaient à couper le porc! Ensuite, ils allumaient le feu et ils faisaient la fête! Cell-ci durait jusqu'au matin!

Οι χωριανοί συγκεντρώνονταν παρέες-παρέες σε ένα σπίτι από νωρίς το πρωί και άρχιζαν τις προετοιμασίες. Όταν η όλη διαδικασία τελείωνε, κρέμαγαν τους χοίρους στην αποθήκη του σπιτιού και τους άφηναν εκεί μέχρι την επομένη των Χριστουγέννων.

Την επομένη των Χριστουγέννων, όλη η παρέα συγκεντρωνόταν πάλι στο ίδιο σπίτι και άρχιζαν τη διαδικασία του τεμαχισμού του χοιρινού.

Στη συνέχεια άναβαν τις ψησταριές και ξεκινούσαν το φαγοπότι και το γλέντι, που κρατούσε μέχρι αργά το βράδυ.

Οι κάτοικοι του χωριού, πιστοί πάντα στις παραδόσεις του τόπου τους και επιθυμώντας να διαφυλάξουν τα πατροπαράδοτα έθιμα ζωντανά στη μνήμη των νεότερων, ξαναζωντανεύουν κάθε χρόνο με τελετουργικό τρόπο το πατρογονικό έθιμο της σφαγής του χοίρου.

Την παραμονή ζύμωναν με τελετουργικό τρόπο και επισημότητα το «χριστόψωμο», την τροφή – σύμβολο των Χριστουγέννων. Η μορφή, το σχήμα και τα στολίδια του αντικατοπτρίζουν ανάγλυφα τον αγροτικό χαρακτήρα της οικονομίας των συγκεκριμένων χωριών και τη συμβολή των αροτριώντων βοδιών σ’ αυτήν. Ήταν δυο «πούλλοι», επάνω στους οποίους τοποθετούσαν ως κεντίδια (από ζύμη) ένα «ζυό» (ζυγό). Και το παλαιό ησιόδειο άροτρο ή (εντελώς αφαιρετικά) μόνο την «οχερή» του. Ζύμωναν παράλληλα «χριστόψωμο» και για τα ζώα, το οποίο τοποθετούσαν στο παχνί τους την τελευταία μέρα του χρόνου, «για να προσκυνήσουνε το Χριστό, όπως Τον προσκυνήσανε μέσα στη φάτνη την ώρα που γεννήθηκε, και για να τα ευλογήσει Εκείνος να ’ναι γερά».

Τα μικρά παιδιά εφοδιάζονταν από το σπίτι με το μικρό τους ψωμάκι, «πουλάκι» όπως το ονόμαζαν, ζυμωμένο με σταφίδες και με μπηγμένα καρύδια επάνω του, για να το γευθούν μετά τη Θεία Κοινωνία.

Οι Ναξιώτες πίστευαν ότι τη βραδιά των Χριστουγέννων κατέβαιναν οι καλικάτζαροι από τους ανεφανούς (βλ Καμινάδες) των σπιτιών, γι’ αυτό και έριχναν χοντρούς κόκκους αλατιού στη φωτιά, ώστε με το θόρυβο να φοβούνται, ενώ φρόντιζαν να μένει πάντα ένα άσβεστο κούτσουρο, το λεγόμενο χριστοκούτσουρο, η φωτιά του οποίου απέτρεπε τους δαίμονες να μπαίνουν στα σπίτια.

Quant aux chants de Noel à Naxos et surtout aux régions montagnardes de Naxos il y a "les kotsakia", un type de chant/madinada qui le chantent sous les sons de la tsampouna. Surtout à la région de Vivlos à la réveillon de Noel il y a des gens qui chantent les chants de Noel avec une tsampouna. Dans le passé, les hôtes offraient aux petits enfants de petits gâteaux, des fruits frais ou secs ou même des mezzés (hors d'oeuvre)

Κοτσάκια 
Όσο για τα κάλαντα; Στη Νάξο και δη στα ορεινά ουσιαστικά είναι τα περίφημα Κοτσάκια, ένας είδος μαντινάδας με σκωπτικό χαρακτήρα ενώ υπήρχε η συνοδεία της τσαμπούνας και του ντουπάκι… Μάλιστα ακόμη και σήμερα εάν κάποιος βρεθεί παραμονή Χριστουγέννων στις Τρίποδες θα δει να τραγουδούν τα κάλαντα στο δρόμο με τη συνοδεία αυτών των οργάνων. Όσο για την αμοιβή τους; Τα χρήματα πάντα ήταν σε δεύτερο ρόλο… Η συνηθισμένη αμοιβή κυρίως για τα παιδιά ήταν καρύδια, αμύγδαλα, φρούτα, κουραμπιέδες ή μεζές από τον χοίρο και για τους μεγαλύτερους χρήματα αλλά μεζέδες και κρασί που άλλωστε ρέει άφθονο στο νησί….

Το εορταστικό τραπέζι στρωνόταν το μεσημέρι, τα εδέσματα ήταν έτοιμα από το προηγούμενο βράδυ. Γλυκά δεν το κοσμούσαν, οι κουραμπιέδες και τα μελομακάρονα είναι νεότερο έθιμο. Τα αντικαθιστούσαν καρύδια και ξηροί εν γένει καρποί. Κύριο φαγητό της ημέρας ήταν η βραστή όρνιθα ή σπανιότερα η γαλοπούλα. Απέφευγαν σκοπίμως να γευθούν χοιρινό κρέας, γιατί, εξ αιτίας της νηστείας, το στομάχι ήταν αδυνατισμένο, και το χοιρινό είναι «βαρύ» φαγητό. Στο κέντρο του τραπεζιού ήταν τοποθετημένο το «χριστόψωμο». Η κοπή και το μοίρασμά του ήταν τελετουργία. Ο «αφέντης» το σήκωνε ψηλά, έκανε μ’ αυτό τρεις φορές το σημείο του σταυρού στον αέρα, ευχόταν «να ’ναι ευλογημένο το ψωμί και το σπίτι, να ’χομενε καλή σοδειά» και το έκοβε με το χέρι του σε δύο μέρη. Αν το μεγαλύτερο κομμάτι έμενε στο δεξί χέρι του, η σοδειά κατά το νέο έτος θα ήταν μεγάλη, αν έμενε στο αριστερό… Ακολουθούσε το μοίρασμά του: στο Χριστό, στους Αγίους, στον ίδιο και στα μέλη της οικογένειας του.

Στις 24 Δεκεμβρίου, οργανώνουν το ρεβεγιόν των Χριστουγέννων ετοιμάζοντας το παραδοσιακό δείπνο για την οικογένεια και τους φίλους. Αυτό το δείπνο περιλαμβάνει φουα-γκρά, στρείδια, καπνιστό σολωμό, τη γαλοπούλα με κάστανα και φυσικά το τυπικό επιδόρπιο των Χριστουγέννων, τον κορμό των Χριστουγέννων. Η λειτουργία στην εκκλησία (για όσους είναι καθολικοί) γίνεται στις 8 με 9 το βράδυ. Εύχονται ο ένας στον άλλον "Καλά Χριστούγεννα" ! Ο Α'ι'-Βασίλης φτάνει με το έλκηθρό του σε κάθε σπίτι για να φέρει δώρα στα παιδιά. Βάζει τα δώρα είτε στις χριστουγεννιάτικες κάλτσες που είναι κρεμασμένες στο τζάκι είτε στα παπούτσια που αφήνουν τα μέλη της οικογένειας στη βάση του χριστουγεννιάτικου δέντρου.

Στις 31 Δεκεμβρίου, στη Γαλλία οργανώνουν το ρεβεγιόν του Αγίου Συλβέστρου, δηλαδή το ρεβεγιόν της Πρωτοχρονιάς. Ετοιμάζουν το παραδοσιακό δείπνο, διασκεδάζουν οικογενειακά ή/και με φίλους και θαυμάζουν τα εντυπωσιακά πυροτεχνήματα σε ολόκληρη τη Γαλλία !

Στις 6 Ιανουαρίου, γιορτάζουν τα Θεοφάνεια. Τότε ετοιμάζουν τη δική τους Βασιλόπιτα, με φύλλο σφολιάτας και κρέμα αμυγδάλου. Βάζουν μέσα στη βασιλόπιτα ένα "νόμισμα", μια πήλινη ή πορσελάνινη φιγούρα, και ο τυχερός ή η τυχερή που θα πετύχει το κομμάτι με την φιγούρα, θα είναι ο "βασιλιάς" ή η "βασίλισσα" της χρονιάς. Εύχονται ο ένας στον άλλον "Καλή Χρονιά"!

Ο Jean-Marie Hoffmann, αρχιμάγειρας της πρεσβευτικής κατοικίας στην Αθήνα, μας δίνει την δικιά του συνταγή για την γαλλική βασιλόπιτα.

Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί στον πειρασμό του παραδοσιακού αυτού επιδορπίου: πίτα στρογγυλή, επίπεδη με χρυσίζων χρώμα, με ζύμη από σφολιάτα και γεμιστή με κρέμα από αλεσμένα αμύγδαλα, που μέσα της κρύβει ένα ‘φλουρί’.

Προσφέρεται την πρώτη Κυριακή του Ιανουαρίου, στην γιορτή των Θεοφανίων ή αλλιώς στην Γαλλία την ‘Γιορτή των Βασιλιάδων’, παραπέμποντας στους Βασιλιάδες Μάγους. Η παράδοση θέλει εκείνος που βρίσκει το φλουρί να επιλέγει τον «Βασιλιά» ή την «Βασίλισσά» του.
Στη Γαλλία, οι υπέροχες αυτές βασιλόπιτες κάνουν την εμφάνισή τους στα αρτοπωλεία όλο και νωρίτερα. Πωλούνται σε όλα αρτοπωλεία, μερικές φορές ήδη από τα μέσα Δεκεμβρίου και μέχρι τα τέλη Ιανουαρίου.

Υπάρχουν διάφορες παραλλαγές, με κρέμα σοκολάτας, με ή χωρίς κρέμα αμυγδάλου.

Ας ανακαλύψουμε τη συνταγή του Jean-Marie Hoffmann :

Για 8 άτομα.
Χρόνος προετοιμασίας : 45 λεπτά
Χρόνος ψησίματος : 45 λεπτά

Υλικά :

• 
  

• 100 γρ βούτυρο σε θερμοκρασία δωματίου

• 100 γρ ζάχαρη άχνης + 50 γρ για το πασπάλισμα

• 100 γρ αμύγδαλα σε σκόνη

• 1 κουταλάκι του γλυκού μαϊζένα (κορν φλάουρ)

• 2 αυγά ολόκληρα

• 1 σταγόνα εσάνς πικραμύγδαλου

• 125 γρ κρέμα ζαχαροπλαστικής (βλ παρακάτω την συνταγή της)

• 2 φύλλα ζύμη σφολιάτα

• 1 κρόκο αυγού για το άλειμμα

Κρέμα ζαχαροπλαστικής :

• 125 ml γάλα

• 30 γρ ζάχαρη

• 20 γρ αλεύρι

• 1 κρόκο αυγού

• ½ σκελίδα βανίλια

Εκτέλεση

Πρώτο μέρος : η κρέμα ζαχαροπλαστικής

Ετοιμάστε από πριν την κρέμα ζαχαροπλαστικής και αφήστε την να κρυώσει.

Βράστε το γάλα με την βανίλια.

Σε άλλη λεκάνη ανακατέψτε καλά με το σύρμα τον κρόκο αυγού και τη ζάχαρη. Προσθέστε το αλεύρι στο άσπρο μείγμα.

Ανακατέψτε καλά και βάλτε το παραπάνω μείγμα μαζί με το γάλα και την βανίλια σε μια κατσαρολίτσα και σε μέτρια φωτιά για περίπου 1 λεπτό (να βράσει ελαφρώς). Μετά, τοποθετείστε το μείγμα σε λεκάνη και σκεπάστε την με πλαστική μεμβράνη*, για να αποφύγετε τη δημιουργία κρούστας.
Βάλτε την κρέμα στο ψυγείο.

Δεύτερο μέρος : η κρέμα αμυγδάλου

Μαλακώστε το βούτυρο με σπάτουλα**. Ανακατέψτε τα υλικά με το σύρμα ή στο μίξερ στην χαμηλή ταχύτητα με τη ακόλουθη σειρά : τη ζάχαρη, τη σκόνη αμυγδάλου, τη μαϊζένα, τα αυγά, την εσάνς πικραμύγδαλου (μια σταγόνα αρκεί!) και μόνο 125 γρ από την κρέμα ζαχαροπλαστικής που έχετε ήδη ετοιμάσει.
Αφήστε το μείγμα στο ψυγείο για τουλάχιστον μια ώρα.

Τρίτο μέρος : ετοιμασία της πίτας

Παίρνουμε δύο στρογγυλά φύλλα σφολιάτας. Καλό θα ήταν τα δύο φύλλα να έχουν περίπου 2 εκατοστά διαφορά μεταξύ τους (28 εκ για το κάτω φύλλο και 30 εκατοστά για το πάνω φύλλο).

Στο μικρότερο φύλλο (28 εκ) απλώστε την κρέμα αμυγδάλου περιστροφικά με την βοήθεια κορνέ ζαχαροπλαστικής (εάν δεν έχετε κορνέ μπορείτε να την απλώσετε με το κουτάλι), κυρίως στην μέση του φύλλου και αφήνοντας κενό στις άκρες.

Βάζετε το φλουρί.

Αλείψτε προσεκτικά με τον κρόκο αυγού, τον οποίο έχετε διαλύσει με λίγο νερό, το μέρος του φύλλου που δεν έχετε βάλει κρέμα (για να κολλήσετε το άλλο φύλλο από πάνω).

Σκεπάστε με το δεύτερο φύλλο των 30 εκ. Κλείστε καλά την πίτα, πιέζοντας ελαφρά με τα δάχτυλα ή με το μαχαίρι κάνοντας ελαφρές χαρακιές.

Αφήστε την πίτα στο ψυγείο για τουλάχιστον 1 ώρα.

Αλείψτε με τον κρόκο αυγού, τον οποίο έχετε διαλύσει με ένα κουταλάκι του γλυκού νερό, το πάνω μέρος της πίτας. Κάντε μια μικρή τρυπούλα με το μαχαίρι στο κέντρο της πίτας για να φεύγει ο ατμός.

Διακοσμήστε την πίτα χαράζοντάς την ελαφρά με το μαχαίρι, φτιάχνοντας μια ροζέτα ή ρόμβους.

Προθερμάνετε το φούρνο σας στους 210° C. Βάζετε την πίτα, χαμηλώνετε τον φούρνο στους 180° και την ψήνεται για περίπου 45 λεπτά.

5 λεπτά πριν το τέλος του ψησίματος, βγάζετε την πίτα και την πασπαλίζετε με ζάχαρη άχνη και την ξαναβάζετε στον φούρνο για μερικά λεπτά ακόμα (για να της δώσετε γυαλιστερή όψη).

Την αφήνετε να κρυώσει λίγο. Σερβίρεται χλιαρή.

Τα μυστικά του σεφ :

  σκεπάζετε την κρέμα ζαχαροπλαστικής με πλαστική μεμβράνη για να μην κάνει κρούστα.
 * Μην χτυπήσετε πολύ το βούτυρο και αφρατέψει γιατί ενδέχεται να φουσκώσει πολύ η πίτα.
 μπορείτε να ετοιμάσετε την πίτα από πριν και να την καταψύξετε (πριν το ψήσιμο).

Δεν βρίσκετε σκόνη αμυγδάλου ;

Παίρνετε ολόκληρα αμύγδαλα. Τα βράζετε για 2 λεπτά και τα ξεφλουδίζετε. Τα βάζετε σε τηγάνι και τα ψήνετε ελαφρά σε χαμηλή φωτιά. Στη συνέχεια τα περνάτε στο μίξερ, αλλά όχι πολύ (γιατί αλλιώς κινδυνεύουν να γίνουν ζύμη!) Ξαναβάζετε για λίγο την σκόνη στο τηγάνι και στη φωτιά για να στεγνώσουν τελείως.