Mahalle aralarındaki sesler, Kapalı Çarşı’nın serin havası, Mısır Çarşısı’nın kalabalığı, insanların hayatlarının bir parçasıdır. Çekiç sesleri bir işin ve emeğin simgesidir. Bahar rüzgarlarındaki taze kokular, adeta şimdi ve geçmiş arasındaki bir köprüdür. Bir yosmanın yürüdüğü kaldırımların arkasından duyulan laflar ve bir günün yere düşüşü, insan ilişkilerindeki karmaşayı ve şehrin her köşesinden çıkan seslerin insanın içini dolduran tınısını temsil eder. İstanbul’un sesini dinlersen kalbinin atışında duyabilirsin.

Şehir, özellikle tarihi yarımadada yoğunlaşan zengin kültürel mirasıyla tanınır. Ayasofya, Sultanahmet Camii ve Topkapı Sarayı gibi yapılar, İstanbul’un Bizans ve Osmanlı dönemlerinden kalma görkemli eserleri arasındadır. Yerebatan Sarnıcı ise suyun içindeki sütunlarıyla büyüleyici bir atmosfer sunar. Boğaziçi, İstanbul’un kalbinde yer alan doğal bir şaheserdir. Deniz trafiğinin canlılığı ve kıyı boyunca sıralanan tarihi yalılar, Boğaz’ın eşsiz manzarasını oluşturur. Anadolu ve Rumeli Hisarları gibi yapılar, Boğaz’ın iki yakasında tarihin izlerini taşır. Galata Kulesi’nden şehrin panoramik manzarası izlenebilirken, İstiklal Caddesi’nin hareketli atmosferi modern İstanbul’un enerjisini yansıtır. Kapalıçarşı ve Mısır Çarşısı gibi tarihi pazarlar ise şehrin ticaret hayatına dair izler sunar. Adalar bölgesi, İstanbul’un sakin ve nostaljik bir köşesidir. Faytonlar ve tarihi köşkler, Adalar’ın özgün dokusunu korumasına katkı sağlar. Şehir, bu zengin çeşitliliği ve enerjisiyle hem geçmişin derinliklerini hem de modern dünyanın dinamizmini aynı anda yaşatır.

İstanbul’un Sesleri

Yürüyorum Moda Sahilinde. Güneş sol yanımdan vuruyor, yüzümün hışırtısını, sol tarafımdaki adada piknik yapan insanların sohbet ve kahkaha seslerini hissediyorum. Hızla esen rüzgarın acelesi var gibi, nereye gidiyor acaba? Önümdeki banklardan birine oturdum, kapadım gözlerimi. İstanbul’u hissetmeye başladım. Martıların kahkahası, sol tarafımdaki simitçiden gelen taze kokular, çocukların kahkahaları ve bir adamın flütü… Bunların hepsi bir senfoni sunuyordu.

Birden gözlerimi açtım ve etrafıma baktım. Hâlâ oturuyordum ama artık yalnız değildim. Yanımda bir kadın oturuyordu. Gözleri kapalıydı ve o da şehrin seslerini dinliyordu. Birbirimize bakmadan aynı anda gözlerimizi açtık. Kadının gözleri benim gibi İstanbul’un büyüsüne kapılmıştı. Birbirimize gülümseyip sessizce ayrıldık.

İstanbul’un sesleri, hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.

Tolga Cem ÇINAR

239 8/A

Esnafların kendi arasındaki samimiyeti, gülüşmeler, geçilen güzel Vakitler. Anı biriktirmek için harika bir yerdir İstanbul. Göğe bakarsın, bir kitap yazarsın. Herhangi bir tepeye bakman bile sení duygudan duyguya sokar.İstanbul anlatıldığı gibi kötü veya kirli bir yer değil. Sadece şans vermen lazım.

M. Botan Eliş

İstanbul sessiz bir hüzünle dolu. Rüzgarın yapraklarda usulca şarkı söylediği bir ses gibi. Topkapı Sarayı'nın burçlarından görünen gökyüzü mavi ve gri. Halic'in durgun suları, İstanbul'a ayna tutuyor. Cami minarelerinden yükselen ezan sesi, eski sokaklarda dolaşıp kulağıma çalınıyor. Çarşıların karmaşalığı, baharat kokuları insan sesleri... İstanbul derin bir sessizliğin ve sonsuz bir hareketin kucaklaştığı bir rüya gibi. Gözlerini kapatırsın, ilk önce rüzgarın tenine dokunduğunu hissedersin; sonrasında martıların çığlıkları, satıcıların bağırışları, insan sesleri...

İstanbul'un sesi seni içine çeker, ruhunu değiştirir, zaman içinde kaybolursun... İstanbul'un her köşesinde başka bir hikâye anlatılır. Tarihi dokulu sokaklar bazen neşeli, bazen hüzünlüdür. İstanbul her zaman derin ve büyüleyicidir. Şarkısını dinledikçe ruhunu sonsuz bir melodiye dönüştürür. İçinde kaybolmak istersin... İstanbulu dinlenmek kendini dinlemek gibidir. Ne kadar derine inersen, o kadar çok şey keşfedersin. İstanbul hem bir düş hem de gerçekliğin kendisidir...

Mert Efe Özdemir

---

Kimi göç etmenin hüznüyle havaya soğukluk getiriyor, kimi ise neşeli bir çağrı çığlığı gibi. Şehrin özgür elçileri,kırlanıçlar…Bir kadın ayağını suya değdiriyor,serinliği buram buram hissediyor.Tüm bu sesler, kokular, hisler beni kendime getiriyor. İstanbul’um, ben sana aitim. Her bir köşende kendimi buluyorum. Kalbime işliyor dinmiş lodosların uğultusu,güvercinler ,türküler,şarkılar, her bir laf atmalar.

Sucuların çıngırakları durmadan ses çıkartıyor. Kuşlar toplu bir şekilde çok kalabalık olarak adeta ses kirliliği yapıyorlar Bir kadın ayağını buz gibi,durgun ,şeffaf suya sokuyor. Püfür püfür esen Kapalıçarşı

Avlularda güvercinler yüzünden görülmüyor

Her tarafından çekiç sesleri geliyor

Loş kayıkhaneleriyle zenginlerin oturduğu yalılarla dolu

Bir yosma geçerken kaldırımdan küfürler,şarkılar,türküler her türlü laf atmalar yankılanıyor. Bembeyaz bir ay yavaş yavaş doğuyor,kalbinin yavaş yavaş atan ritimden anlıyorum

İstanbul, tüm karmaşasıyla yine büyüleyici

Eda Su Aslan

Arda Aydın Cingöz

9A 28

Sudenaz Şahan 9A 201

İstanbul'u dinliyorum gözlerim kapalı çünkü kapalıyken daha derinden dinliyorum, hissediyorum Hafiften esen rüzgar , yaprakları ve ağaçları sallandırıyor. Gelen hışırtı seslerinden anlıyorum Bir yandan da çok uzaklardan gelen bir çıngırak sesi duyuyorum. Sucuların çıngırakları olmalı.Kuşların dinlendirici sesinden yükseklerden uçtuklarını anlıyorum.Havalar serin yine de heryer cıvıl cıvıl güvercin dolu.Bu güzel bahar rüzgarında İstanbul’un hiç bitmeyen kalabalığından ter kokuları geliyor.Rüzgar başıma eski alemlerin sarhoşluğunu getiriyor.Bana dinmiş lodasların uğultusu içinde yürürken gördüğüm loş kayıkhaneli bir yalıyı hatırlatıyor.Bir kalabalık insan topluluğu kaldırımdan geçiyor.Herkes farklı birşey konuşuyor;bazıları küfürler,bazıları şarkılar,türküler ve birbirine laf atanlar bile var.Bir kadının elinden bir gül düştüğünü görüyorlar.Kadın yavaşça yerden gülü alıyor ve herkes tekrardan sohbetine vw yürümeye devam ediyorlar.Bir gün daha bitiyor böylece.Beyaz bir ay doğuyor,yeşil fıstık gibi dağların arkasında beliriyor.Kuşlar yuvalarına,insanlar evlerine gidiyor.

Duru Sultan Hatalmış 9-A 92

olgunlaşıryordu meyveler ağaç dallarında. Gökyüzü açık masmavi ve bulutsuzdu.

Yorgunluğundan olsa gerek bir banka oturdum. Yalnızdım, kimseler yok

yanımdan Biraz bakındıktan sonra gözlerimi kapattım, duymaya çalıştım bu

cıvıl cıvıl aynı zamanda az da olsa yorgun şehri. Önce arkamda

top oynayan çocukları duydum, gol atmışlardı sanırım yan evdeki

teyze balkondan bağırıyordu çocuğuna iki ekmek" diye. Sonra kulağımı

doğaya yöneIttim kuşlar cıvıldıyordu tepemde, rüzgarın esmesi ile

dans eden yaprakların sesleri huzur veriyordu içime ben bunları

duymaya çalışırken bir yabancı oturdu yanıma önce sessizce bekledi sonra

sordu"Abi neden böyle oturuyorsun"dedi İstifamı bozmadan İstanbul'u

dinliyorum gözlerim kapalı " dedim.

Soğuk ama hafif bir rüzgar esiyor, dışarılarda, duyabiliyorum. Kar yağıyor hafiften ama çok yoğun. Yerler pamuk gibi bembeyaz, hava ölü çiçek gibi kupkuru. İnsanlar dışarıda dolaşıyor, kimisi tartışıyor, çocuklar oynuyor, karda yuvarlanıyor.

Duyuyorum gülüşmeleri küfürleri lafları. Meydanlar, sokaklar, insanlar ile dolup taşmış. Sahiller boşalmış,ayrılmış aşıklara. Dükkanlar, restoranlar açmış İstanbul’da sonaları. Her evin penceresinde heyecanlı çocuklar arkalarında endişeli yetişkinler. Arabalar kornaları çalıyor, polis ve ambulans sirenleri çalıyor. Taksim Meydanındaki meşhur sanatçılar gitmiş evlerine, yerlerini gezen,konuşan çocuklar ve insanlar doldurmuş. Dükkanlar tıklım tıklım,insanlar heyecanlı. İstanbul'u dinliyorum sessiz koltuğumun gıcırtısında.

Rafet Ege Tosun

8-A

234

Tam o sırada yükseklerden kuşlar geçiyor,sürü sürü.Çığlıkları yankılanıyor sahilde.Gözlerimi açıyorum.Bir kadın.Sahildeki kayaların üzerinde,ayaklarını denize uzatmış.Huzurlu görünüyor.Gözlerimi kapatıyorum tekrardan.

Birkaç adım uzağımdan bir çift geçiyor."Kapalı Çarşı'ya gittim bugün,"diyor kadın."Nasıl serindi anlatamam.Hava cehennem gibi oysa."Adamın yüzünde gülümseme,vücudunu denize dönüyor."Mahmutpaşa da cıvıl cıvıldı."diyor.Uzaklaşıyorlar.Sonra birden güvercinlerin kanat çırpış sesleri doluyor kulağıma.Güvercin dolu avluya doğru yürümüş olmalılar.

Başımda eski alemlerin sarhoşluğu,açıyorum gözlerimi.Güneş tam önüme vuruyor,gözlerim sulanıyor.Tam karşıda,boğazın öbür tarafında bir yalı.Loş kayıkhaneleriyle duruyor öylece.

Bir yosma geçiyor arkamdan.Küfürler,şarkılar,türküler,laf atmalar işitiyorum.Oturduğum yerden kalkmadan,oraya doğru dönüyorum.Oldukça sinirli gözüküyor.Bir şey düşüyor elinden yere.Kıpkırmızı bir gül.Onunla gittiğimiz çiçek bahçesi geliyor gözümün önüne.Oturduğum yerde doğruluyor,yüzümü tekrardan denize dönüyorum.Çünkü biliyorum,baksam o güle birkaç saniye daha...Dolar gözlerim.

Gözlerimi kapatıyorum.Soldan gelen adım sesleri...Tanıdık parfüm kokusu...Anlıyorum kimin geldiğini fakat buna rağmen açmıyorum gözlerimi.

"Ne yapıyorsun?"diye soruyor,yanıma oturduğu sırada.

"Dinliyorum."

"Kimi?"

Açıyorum gözlerimi.Karşımda tanıdık bir adamım yüzü.Gülümsüyorum.Bakışları gülümsememe kayıyor,sonra birden o da gülümsüyor.Cevabımı tahmin edebiliyor.Beni tanıyor çünkü.

Göz göze geliyoruz,"İstanbul'u."diyoruz,aynı anda.