Merhaba!

Nasılsınız? Hayatınızda herşey yolunda mı? Umarım herşey hayatınızda "gerçekten" yolundadır. Şu anda "Hayır bazı şeyler yolunda değil" cevabınızı duyar gibiyim. Olsun, herşey yolunda değilse de bazı şeyler mutlaka yolundadır. Asla "hiçbir şey yolunda değil" demeyin, dememeye çalışın. Kötü enerji falan demeyeceğim şimdi size ama "iyi hissetmek" insanın elinde, artık bundan eminim. Ve bu yüzden herkese açık bir günlük yazmaya başladım.

Evet, ben o çocukken annesine süslü günlükler aldırıp günü gününe neler yaptığını duygularını katmayı bilmeden yazan, ergenlik döneminde ise ergenliğin getirdiği hislerle artık o süslü günlüğüne duygularını katmayı başaran ve gençlik döneminde hayatının çok önemli bir parçası haline gelmiş biricik günlüğünden vazgeçemeyen kızım. Bugünedek günlüğümü herkeslerden sakladım, hatta - belki deli diyeceksiniz ama- kendime ait bir alfabe oluştursam da kendi alfabemle mi yazsam diye de düşünmedim değil hani. Tek derdim birinin onun okumasına engel olmaktı. Ne saçma! Ama zaten insanlar beni konuşurken, ağlarken, gülerken, sessizken, mutluyken, üzgünken -kısacası hissederken, gözlerinin önündeyken- anlamıyorlardı ki! Yani, saklamam gereken bir şey yoktu. Yokmuş! Özgürmüşüm aslında.  Birinin her an yastığımın altından - evet yastık altı yaptım- onu alacağını düşünmeme bile gerek yokmuş. Okurlarsa ne olur diye düşünmedim mi? Tabi ki düşündüm, düşünmez miyim?! Hani insan en çok başına gelmesini korktuğu şeyleri düşünürmüş ya. Düşündüm ben de, benim hayatımın felaketi diye adlandırdığım olay buydu çünkü: hislerimin bilinmesi! Kötü hisler mi besliyorum peki? Utanıyor muyum onlardan? Hayır! Asla! Onlar beni ben yapanlar, beni biricik yapanlar, beni var edenler.

Kötü his - iyi his ayrımını yapmak bana düşmez tabi, herkesin kendine göre iyi his-kötü his ayrımı vardır. Benim de var. Nefreti sevmem mesela, bana yakışmaz derim hep, nefret ettiğim olmaz mı? Tabi ki olur! Pedofililerden nefret ederim!!! Belki " E bu güzel bir nefret" diyecek bazılarınız, bazılarınız haklı bir nefret diyecekler. Elbette kendime göre sebeplerim de var ama hayır nefret etmemeliyim, bu ani bir öfkenin getirdiği ani bir duygu sadece. O nefret ettiğim insanın bu hale gelmesine sebep olan "Nefret"in ta kendisidir zaten, bir kere daha nefret yüklemek o varlığı insanlaştırmaz, normalleştirmez ki, aksine daha kötü eder ve inanın çok kötülük var dünyada. Hadi sarılalım ona, sevelim onu demiyorum tabi, bu çok büyük bir güç ve çok uzun bir zaman gerektirir. Nefret ettiğim zaman böyle düşünüyorum ben de, duygularımı biraz susturup mantığımın sesini açıyorum biraz. O zaman diniyor nefret, inanın diniyor. Uzun da sürse diniyor. Dinmeli de Çok kötülük var dünyada ve bunlar hep nefretten.

Kıskançlık denilen o duyguyu da sevmem mesela ama örnek almak harika bir duygudur bence.  Herkesin hayatta farklı bir amacı ve yolu vardır. Başkasının yolundan gimek istemek beni "ben" yapmaz, beni "o" yapar ama onun o yoldan nasıl yürüdüğünöğrenip kendi yolumda uygulamak beni daha çok ben yapar. Tabi bu noktada ona - bana örnek olana- minnetttar olmam gerekir. Ve evet minnet duygusu, hissetmeyi sevdiğim bir duygudur. Hani Hz. Ali demiş ya "Bana bir harf öğretenin kırk yıl kölesi olurum" diye, işte öyledir minnet duymak benim için. Benim için yapılmış en küçücük şey bile çok değerlidir, çünkü benim için yapılmıştır, bana değer verildiği için. Bazen masamda, çantamda bana sürpriz olsun diye konulmuş minik bir çikolata bulurum ve o kadar çok mutlu olurum ki etrafımdakiler çok şaşırır, çünkü onlara göre bu kadar mutlu olmak ancak ve ancak çook büyük bir şeyin gerçekleşmesiyle olur: ev, araba, para... Oysa arabam olacağına sevdiğim birinden çikolata almış olmak öyle mutlu eder ki beni! Benim mutluluğumu umursamıştır çünkü. Hani derler ya "başkasının duygularını ne kadar hissedersiniz o kadar insansınızdır" , buna inanıyorum. Belki şu an bu günlüğü okuyup benim duygularımı hissedecek birirleri çıkmayacak ama bir gün çıkacağına inanıyorum. Umutluyum. Bu günlüğe hem kendimi hem de başkalarını mutlu etmek için bir şeyler yazacağım. Tanıştığıma memnun oldum. Bir dahaki günlüğümde görüşürüz